endea neos

Follow up…

2012-01-27T17:11:00.000+02:00

Επειδή η δύναμη τωνεικόνων είναι σημαντική…

Επειδή η ανάδειξη αποσπασματικώνστιγμών, ανάλογα με την οπτική γωνιά του κάθε ΜΜΕ, του κάθε δημοσιογράφου, είναι κανόνας που αδική γεγονότα, πρόσωπα και επαγγέλματα…

Σήμερα, συμπληρώνω τηχθεσινή ανάρτηση με μια νέα φωτογραφία-πλάνο, από τα γεγονότα της Canberra, που είδε το φως της δημοσιότητας…

Στη φωτογραφία-πλάνο, απόσχετικό ρεπορτάζ δελτίου ειδήσεων μεγάλου τηλεοπτικού σταθμού της Αυστραλίας, βλέπουμε την εργατική πρωθυπουργό αυτής τηςχώρας Julia Gillard, εγκλωβισμένη σε εστιατόριο, λίγοπριν από την απομάκρυνσή της, από άνδρες της προσωπικής της ασφάλειας.

Όπως αναδεικνύουν και ταΜΜΕ της Αυστραλίας τις τελευταίες ώρες, σε αυτά τα πλάνα, βλέπουμε μια ψύχραιμηπρωθυπουργό, που παρακολουθεί την πολιορκία της από τους διαδηλωτές και, που νοιάζεται όχι μόνο για τη δική της ασφάλεια,αλλά νοιάζεται και για την ασφάλεια του βασικού πολιτικού της αντιπάλου, τουαρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης Tony Abbott. Ενός ατόμουπου προηγείται σταθερά στις δημοσκοπήσεις, που της επιτίθεται συνέχεια και που… Κατά πάσα πιθανότητα, θα την οδηγήσει εκτόςπρωθυπουργίας, με τον ένα ή άλλο τρόπο…

Για την ουσία, αλλά και για τη συμβολική δύναμη μιας φωτογραφίας…

2012-01-26T11:10:00.002+02:00

Όχι…

Η κυρία της φωτογραφίας δεν είναι διαδηλώτρια που συλλαμβάνεται από την αστυνομία… Πώς θα μπορούσε να ήταν άλλωστε, με τέτοιο ντύσιμο...

Είναι η εργατική πρωθυπουργός της Αυστραλίας Julia Gillard, που απομακρύνεται από άντρες της ασφάλειάς της πριν λίγες ώρες, από εστιατόριο της πρωτεύουσας της Αυστραλίας, χάνοντας το ένα της παπούτσι, λόγω διαδηλώσεων 1.000 περίπου ατόμων.

Η πρωθυπουργός της Αυστραλίας, μαζί με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Tony Abbott, συμμετείχαν σε εκδήλωση απονομής μεταλλίων κατά την ημέρα της εθνικής επετείου της Αυστραλίας, την 26η Ιανουαρίου, μέρα που γιορτάζεται ο λευκός αποικισμός αυτής της ηπείρου, που άρχισε επίσημα το 1788.

Οι ηγέτες της Αυστραλίας, εγκλωβίστηκαν αρχικά από περίπου 200 άτομα στο εστιατόριο της εκδήλωσης που παραβρίσκονταν, πριν φυγαδευτούν από την αστυνομία. Εγκλωβίστηκαν από διαδηλωτές που γιόρταζαν τη συμπλήρωση 40 χρόνων συνεχούς παρουσίας της «Πρεσβείας της Σκηνής-Tent Embassy», που δημιουργήθηκε και εξακολουθεί να μένει «ζωντανή» από ακτιβιστές Aborigines αυτής της χώρας, στους κήπους της παλιάς Βουλής της Canberra. Η Tent Embassy κρατιέται στη ζωή από άτομα που διεκδικούσαν τότε, και εξακολουθούν να διεκδικούν και τώρα, περισσότερα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα για τους αυτόχθονες λαούς της Αυστραλίας.

Η «Πρεσβεία της Σκηνής», ήταν κατά κάποιο τρόπο πρόδρομος των σημερινών σκηνών των καταληψιών και των αγανακτισμένων πολιτών, σε πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους, σε διάφορες χώρες του κόσμου.

Αφορμή για την ένταση στην Canberra, υπήρξε μια δήλωση την ίδια μέρα της διαδήλωσης, του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης της Αυστραλίας Tony Abbott, που ζητούσε την απομάκρυνση της Πρεσβείας της Σκηνής, μετά από την έλευση 40 χρόνων και όσων έχουν ήδη γίνει για την αποκατάσταση των σχέσεων λευκών-Aborigines στην Αυστραλία.

Αυτά για την ουσία της είδησης, γιατί…

Ο συμβολισμός αυτής της φωτογραφίας, καθώς επίσης και ο επικοινωνιακός-πολιτικός της απόηχος, στην εποχή των ΜΜΕ, δεν μπορεί ακόμη να εκτιμηθεί…

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η φωτογραφία δε βοηθάει τη Julia Gillard, πρωθυπουργό μιας οριακής κυβερνητικής πλειοψηφίας, σε συνεργασία με ανεξάρτητους βουλευτές, που έχει ήδη σημαντικά πολιτικά και δημοσκοπικά προβλήματα στη χώρα της.

Υ. Γ. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι του Alex Ellinghausen, του μιντιακού ομίλου της Αυστραλίας Fairfax.

Στη Δραπετσώνα μια βραδιά…

2012-01-25T11:06:00.001+02:00

Επικών διαστάσεων το αλληγορικό κινηματογραφικό του έργο, έργο ιδεών και ανθρώπων…

Αντιηρωικός, άδοξος, ξαφνικός, κοινότυπος ο θάνατός του, εν ώρα δουλειάς, διασχίζοντας ένα δρόμο, κάπου στη Δραπετσώνα… Εν ώρα της νέας κινηματογραφικής του δουλειάς, για την Ελλάδα της κρίσης…

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος έφυγε λίγες ώρες πριν δημιουργηθούν στο Σύνταγμα τεράστιες ουρές πολιτών, πολιτών που περίμεναν να πάρουν δωρεάν τα λαχανικά που μοίραζαν διαμαρτυρόμενοι αγρότες!

Γνώριζε άραγε ο άνθρωπος της μηχανής πια ζωή «πήρε» το βράδυ του ατυχήματος; Πώς συνεχίζουν να ζουν οι άνθρωποι, «απλοί» και «επώνυμοι», όταν αφαιρούν με τέτοιο τρόπο ανθρώπινες ζωές και ειδικά τέτοιες ζωές;

Αντιηρωικός, άδοξος, ξαφνικός, κοινότυπος ο θάνατός του… Έτσι είναι συνήθως ο θάνατος, για ανώνυμους και επώνυμους…

Και το πρώτο ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, που στάλθηκε από τον Ευαγγελισμό, να μην μπορεί να φτάσει στον τόπο του ατυχήματος γιατί κόλλησε το γκάζι του!

Δε χαράμισε τη ζωή του ο Αγγελόπουλος…

Σημαδεύτηκε από την εποχή του, αλλά και τη σημάδεψε και ο ίδιος με το έργο του.

Και η Δραπετσώνα…

Πέρα από ζωή και βάσανο…

Πέρα από ποιητική και μουσική αναφορά…

Η Δραπετσώνα, να γίνεται τώρα, με αφορμή το θάνατο του Θ. Αγγελόπουλου, νέο ντεκόρ τέχνης…

Μεγάλη η κληρονομιά σου Θόδωρε.

Χρωστάμε…

Χρωστάμε ως σινεφίλ, ως σκεπτόμενοι πολίτες του κόσμου, ως Έλληνες…

Σου χρωστάει πολλά και η κοινωνική σου τάξη, σε αυτήν εδώ τη μικρή και προβληματική Δανιμαρκία, η κοινωνική σου τάξη από την οποία ξεφύτρωσες…

Θόδωρε Αγγελόπουλε, δημιουργέ, λειτουργέ, «σημαδεμένε» άνθρωπε, με τα καλά και τα κακά και αυτής εδώ της κοινωνίας… «Πήρες» αρκετά στη ζωή, έδωσες όμως πολύ περισσότερα…

Greece. A country running out of time?

2012-01-24T10:19:00.002+02:00

Παραίτηση, απαισιοδοξία, «θάνατος», ο κοινωνικών τόνος των ημερών και των νυχτών που διανύουμε…

Μοιρολάτρης, αιθεροβάμονας, ή ψυχικά ισχυρός πρέπει να ’σαι, για να αντέχεις…

Με τις εγχώριες πρωταγωνιστικές ηγετικές και εξουσιαστικές ελίτ, θυγατρικές και παρασιτικές οι περισσότερες, να έχουν πλέον και υπερεθνικά συμφέροντα και ταυτότητες, εδώ και δεκαετίες…

Με τη νέα γενιά καταδικασμένη να ζει στην ανεργία (σχεδόν ένας στους δύο λένε οι επίσημες στατιστικές), ή στη φτωχά αμειβόμενη ευκαιριακή ή μερική εργασία και δικαιολογημένα για αυτούς τους λόγους να αναζητεί μια καλύτερη τύχη στη μετανάστευση…

Με τη μικρομεσαία Ελλάδα απλήρωτη, άνεργη σε σημαντικό βαθμό, υποαπασχολούμενη, κρατικοσυντήρητη, χειρότερα πλέον αμειβόμενη για πολλά χρόνια στο μέλλον, χρεωμένη, απογοητευμένη, ηττημένη…

Με τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού…

Με τη μη ελεγχόμενη και μη πολιτικά και γεωστρατηγικά διαχειριζόμενη παράνομη μετανάστευση…

Με την απαξίωση θεσμών και προσώπων…

Με τις λαϊκίστικες κραυγές και τον αντίλογο της κατάρρευσης, πείτε το προπαγάνδα για επιστροφή στη δραχμή ή οτιδήποτε άλλο, να κερδίζουν ζωτικό χώρο στην κοινωνία κάθε μέρα και νύχτα…

Σε αυτήν την πολλαπλώς ηττημένη χώρα της συρρικνούμενης ευημερίας, της παραίτησης, της εθνικής κατάθλιψης…

Με ποιο «υλικό», με ποιους/οιες ενεργούς πολίτες, με ποιο ακροατήριο, με ποιους/οιες πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες, με ποια κρίσιμη ζωτική «μάζα», μπορούμε να σηκώσουμε στις πλάτες μας έναν συλλογικό και ατομικό αγώνα, για τη μακρόχρονη και ιδιαίτερα δύσκολη αναγέννηση της Ελλάδας;

Πώς, με ποιους/οιες, πότε θα αποπειραθούμε να κτίσουμε ένα απαραίτητα καλύτερο κράτος; Όχι μόνο με αξιολόγηση και απολύσεις του νυν προσωπικού, αλλά και με στοχευμένες νέες προσλήψεις; Καθώς επίσης και με ιστορικά δοκιμασμένα προγράμματα αντιμετώπισης της ύφεσης, όπως π.χ. τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων;

Πώς, πότε, με ποιο τρόπο θα διασφαλίσουμε ένα αποτελεσματικό, δίκαιο και επαρκές δίχτυ ασφαλείας και συνοχής της νεοελληνικής κοινωνίας;

Ποιες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις θα εργαστούν, θα συμμαχήσουν, θα συνεργαστούν, για να διασφαλίσουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική της αναγέννηση; Γκρεμίζοντας τα εθνικά μας κακά και χτίζοντας δύσκολα και μακρόπνοα πάνω στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα; Στον καιρό, στον πολιτισμό, στον τουρισμό, στη γεωργία κ.λπ.;

Ποιος συγκεκριμένος πολιτικός λόγος, ποια πολιτική, ποια ιδεολογική, ποια διαχειριστική πρόταση θα συνεγείρει κρίσιμες μάζες απογοητευμένων και ηττημένων σήμερα πολιτών, για να πάρει μπρος ο τόπος;

Που ναι μεν είναι θύμα της διεθνούς συγκυρίας, είναι όμως και θύτης του ίδιου του εαυτού του…

Μπορεί να ξαναγεννηθεί η Ελλάδα, αν δεν τη σηκώσουν στις πλάτες τους τουλάχιστον οι μικρομεσαίοι της πολίτες;

Μπορεί να ξαναγεννηθεί η Ελλάδα, αν δεν την σηκώσουν στις πλάτες τους πρωτίστως αυτοί και αυτές που δύσκολα μπορούν να αναζητήσουν την προσωπική τους σωτηρία σε ξένη γη και ξένα μέρη;

Η Ελλάδα δεν μπορεί να ξαναγεννηθεί, στο μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο μέλλον, αν η πολιτική και αν οι θεσμοί δεν ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη της ευρύτερης νεοελληνικής κοινωνίας, της μικρομεσαίας πολυτραυματισμένης σπονδυλικής της στήλης, αλλά και των δικών της απόκληρων…

Υπολογίζονταν πως πριν την έναρξη της κρίσης υπήρχαν στην Ελλάδα περίπου 850.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις… Αυτή η πολλαπλώς προβληματική και «αποδεκατισμένη» πλέον οικονομική δραστηριότητα, χρειάζεται να ξαναγεννηθεί στην ποιοτική γεωργία, στον ποιοτικό τουρισμό και αλλού…

Ποιά πολιτικά κόμματα, ποιες συγκεκριμένες πολιτικές, ποιος συγκεκριμένος πολιτικός λόγος, ποια οργάνωση, ποια συγκεκριμένη διαχείριση, ποιες συγκεκριμένες ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες, θα σηκώσουν στις πλάτες τους αυτό το εγχείρημα;

Ποιοι και πόσοι/ες μιλούν και ποιοι δρουν στα ΜΜΕ, στην κοινωνία, στον επιχειρηματικό και πολιτικό κόσμο, υπέρ αυτών των απαραίτητων προϋποθέσεων αναγέννησης της χώρας;

Γιατί να είναι τόσο «περιθωριακές» στη δημόσια συζήτηση και ζύμωση αυτές οι φωνές;

Παραίτηση, απαισιοδοξία, «θάνατος», ο κοινωνικών τόνος των ημερών και των νυχτών που διανύουμε αδέρφια και…

We are running out of time…

Ο χρόνος που μας απομένει, τουλάχιστον για μια διευθέτηση του χρέους μας με τους δανειστές, αλλά και για να δώσουμε ένα στίγμα αποφασιστικής επανεκκίνησης, ίσως φτάνει μέχρι τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας στα τέλη Απρίλη-αρχές Μάη αυτού του έτους, άντε ίσως να φτάνει μέχρι και τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές στις αρχές Νοέμβρη… Δεν νομίζω, πάντως, να φτάνει μέχρι τις βουλευτικές εκλογές της Γερμανίας, το φθινόπωρο του 2013…

Ευτυχώς όμως, ευτυχώς υπάρχει κι η ποίηση...

«Μια μέρα θα βγάλω τους στίχους στον δρόμο/έν δυό, έν δυό, έν δυό/-άλτ! εμπρός μάρς! Έν δυό, έν δυό/ευθυτενείς, σιδερωμένοι/σε κάθε γωνιά να χαιρετούν τ' άστρα/με το χέρι στο πηλίκιο, έν δυό έν δυό/μια μέρα θα βγάλω τους στίχους στον δρόμο/ν' αναπνεύσουν/ τα πράσινα φύλλα»...

Υ.Γ. Οι στίχοι της ανάρτησης είναι του Μάρκου Μέσκου.

Για τις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικάνων στις ΗΠΑ… Για τη «φύση» της πολιτικής…

2012-01-23T11:54:00.003+02:00

Η Ν. Καρολίνα είναι βαθύς, παραθαλάσσιος, αμερικανικός νότος...

Είναι μια πολιτεία με πληθυσμό περίπου 4,7 εκατομμύρια άτομα, έκταση περίπου 83.000 τ.χ., έχει αγροτική οικονομία, αλλά και χημική και υφαντουργική βιομηχανία, καθώς επίσης και τουρισμό. Οι λευκοί κάτοικοι της πολιτείας ανέρχονται στο περίπου 67% του πληθυσμού της και οι αφροαμερικανοί στο περίπου 28%.

Σε αυτήν την πολιτεία, στις προκριματικές εκλογές των Ρεπουμπλικάνων για την επιλογή του υποψηφίου τους προέδρου, που θα αντιμετωπίσει αυτόν το Νοέμβρη τον νυν πρόεδρο των ΗΠΑ B. Obama, περίπου 600.000 άτομα, συμμετείχαν στην προκριματική εκλογική διαδικασία, πριν από λίγα εικοσιτετράωρα.

Αυτοί οι Ρεπουμπλικάνοι έδωσαν τη νίκη με 40% των ψήφων στον αμφιλεγόμενο δεξιό συντηρητικό πρώην πρόεδρο της αμερικανικής Βουλής, την περίοδο 1995-1999, επί Bill Clinton, στον 69χρονο Newt Gingrich και, έδωσαν τη δεύτερη θέση με 28% των ψήφων, στην επιλογή των καθεστωτικών Ρεπουμπλικάνων, στο μορμόνο εκατομμυριούχο και πρώην κυβερνήτη της Μασαχουσέτης Mitt Romney.

Καταπιάνομαι σήμερα με το εκλογικό αποτέλεσμα της Ν. Καρολίνας, γιατί, η σημασία του, τηρουμένων των αναλογιών και της εξέλιξης της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ, η πολιτική και κοινωνική σημασία αυτού του αποτελέσματος, μπορεί να ξεπεράσει τα σύνορα όχι μόνο αυτής της μικρής πολιτείας του αμερικανικού νότου, αλλά και ολόκληρων των ΗΠΑ…

Αναδεικνύοντας ανάμεσα σε άλλα, ότι οι πολιτικές μάχες δίνονται σχεδόν παντού:

1ον. Με δοκιμασμένες «συστημικές» ή «αντισυστημικές» φωνές, που «χάνονται» και «επανεμφανίζονται» στη δημόσια σφαίρα.

2ον. Δίνονται με όρους κατανοητούς στην κοινωνία, βιωματικούς, οικονομικούς, πολιτισμικούς κ.α.

3ον. Εξακολουθούν να δίνονται με όρους κινηματικούς…

4ον. Δίνονται με όρους ιδεολογικής και οργανωτικής στράτευσης.

5ον. Δίνονται με όρους ΜΜΕ.

Όπως επισημαίνουν οι «The New York Times», o Ν. Gingrich κέρδισε την αναμέτρηση της Ν. Καρολίνας, επικρατώντας των αντιπάλων του σε σημαντικά κομμάτια της ετερόκλητης αλλά οργανωμένης ρεπουμπλικανικής βάσης. Κέρδισε την ψήφο των ευαγγελιστών χριστιανών της πολιτείας, που είχαν μεγαλύτερη συμμετοχή σε αυτήν την προκριματική εκλογή από ότι το 2008, (άνδρες και γυναίκες), κέρδισε τους ψήφους του κινηματικού και «αντιδραστικού» (δικός μου ο χαρακτηρισμός) Tea Party-Κόμματος του Τσαγιού.

Όπως αναλύει ο John Nichols στο προοδευτικό περιοδικό «The Nation», στη Ν. Καρολίνα, στην προκριματική εκλογή των Ρεπουμπλικάνων, ψήφισε λιγότερο από 1% των αφροαμερικανών, όταν το ποσοστό τους στο συνολικό πληθυσμό της πολιτείας ανέρχεται σε περίπου 28%.

Από όσους/ες συμμετείχαν στην προκριματική εκλογή των ρεπουμπλικάνων στη Ν. Καρολίνα, 22% δήλωσαν (πολλαπλές απαντήσεις) ότι το έλλειμμα της κυβέρνησης ήταν παράγοντας που επηρέασε την εκλογική τους συμπεριφορά, 14% δήλωσαν πως είχε σημασία για αυτούς/ες να ψηφίσουν έναν αληθινό συντηρητικό, 18% επηρεάστηκαν από τον ηθικό χαρακτήρα των υποψηφίων, 21% δήλωσαν πως έδιναν σημασία στη εμπειρία των υποψηφίων και 28% δήλωσαν πως ήταν αρνητικοί για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του Romney στο παρελθόν και το γεγονός ότι επένδυε τα χρήματά του σε «διαρθρωτικές» αλλαγές επιχειρήσεων.

Τον Romney, που και στην προκριματική εκλογή του 2008 ήρθε τέταρτος στη Ν. Καρολίνα, δεν τον ψήφισαν οι νέοι ψηφοφόροι της πολιτείας, ενώ, σημειώστε το ποσοστό, 88% των όσων συμμετείχαν στην προκριματική εκλογή, δήλωσαν πως η ψήφος τους επηρεάστηκε από τα τηλεοπτικά debate!... Ο Ν. Gingrich ζητάει τώρα επτά τρίωρες τηλεοπτικές αναμετρήσεις με τον Obama…

Η επόμενη μεγάλη προκριματική εκλογική αναμέτρηση των Ρεπουμπλικάνων, είναι στις 31 Ιανουαρίου 2012 στην τέταρτη πολυπληθέστερη πολιτείες των ΗΠΑ, στη Florida, όπου περίπου το 18% του συνολικού πληθυσμού της πολιτείας (20 εκατομμύρια), είναι ισπανόφωνοι.

Ο καθεστωτικός υποψήφιος των Ρεπουμπλικάνων Mitt Romney, υποψήφιος με καλύτερη οργάνωση, με περισσότερα χρήματα και με προεκλογικές εκστρατείες σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ (πράγμα που δε συμβαίνει με τον N. Gingrich), εξακολουθεί να είναι το φαβορί των Ρεπουμπλικάνων, αυτή τη δεδομένη χρονική στιγμή, όμως…

Η πιο καθαρή οργανωτική, ιδεολογική και κινηματική φωνή των Ρεπουμπλικάνων, απέναντι στον Obama, είναι αυτή του πρώην προέδρου της αμερικανικής Βουλής, για αυτό άλλωστε τον στηρίζει και η πρώην υποψήφια αντιπρόεδρος των ΗΠΑ η υπερσυντηρητική S. Palin.

Αυτά τα χαρακτηριστικά της υποψηφιότητας Gingrich έχουν εξαιρετική πολιτική και κοινωνική σημασία, σχετικά με το πόσο μακριά μπορούν να πάνε την υποψηφιότητα του, κερδίσει ή ηττηθεί ο Gingrich, τελικά, στον εσωκομματικό και στον παναμερικανικό του αγώνα. Κυρίως τώρα…

Τώρα, που η υπερσυντηρητική Αμερική αντεπιτίθεται, ιδεολογικά, οργανωτικά, πολιτικά…

Τώρα, που η προοδευτική κινηματική ελπίδα που έδωσε τη μεγάλη εκλογική νίκη στον Obama, το 2008, εξανεμίζεται…

Τώρα, που σε ολόκληρη την υφήλιο, όπως και στην Ελλάδα, ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους και εναντιώνεται σε καθεστωτικές πολιτικές και καθεστωτικούς πολιτικούς, αρθρώνοντας αντίλογο διαμαρτυρίας, υιοθετώντας λαϊκίστικα συνθήματα, όχι όμως και προοδευτικό μεταρρυθμιστικό λόγο…

Και ο Gingrich «κτίζει» το προφίλ ενός ξεκάθαρου συντηρητικού αλά Reagan, που αντιπαλεύει εσωκομματικά έναν δειλό μετριοπαθή υποψήφιο από τη φιλελεύθερη Μασαχουσέτη…

Ο Gingrich αρθρώνει λαϊκίστικο οικονομικό, θρησκευτικό και φυλετικό «αντικαθεστωτικό» λόγο, ενάντια στην προοδευτική, αλλά και μετριοπαθή Αμερική…

Ενώ την ίδια στιγμή, αυτός ο αμφιλεγόμενος ρεπουμπλικάνος υποψήφιος, o διώκτης για λόγους «ηθικής» του προέδρου Bill Clinton, την ώρα που ο ίδιος εγκατέλειπε η απατούσε τις πρώην συζύγους του, αυτό το πολιτικό «αστέρι» της υπερσυντηρητικής Αμερικής της δεκαετίας του 1990, κατηγορεί τον Obama για «αριστερισμό»…

Υ.Γ. Στοιχεία για τη συγγραφή αυτού του άρθρου αντλήθηκαν από τα αμερικανικά ΜΜΕ: «The New York Times», «The Nation» και «Politico».

Η Πολιτική Οικολογία στις επόμενες εκλογές. Μια «φιλοξενία»...

2012-01-18T11:23:00.000+02:00

Σήμερα «φιλοξενώ»…

Το σχέδιοτης προεκλογικής διακήρυξης των «Οικολόγων Πράσινων» που θα κατατεθεί στοεκλογικό συνέδριο που θα οργανωθεί στην Αθήνα το Σαββατοκύριακο 21-22Ιανουαρίου 2012. Το σχέδιο είναι «γραμμένο» από τους: Γιώργο Δημητρίου, ΟρέστηΚολοκούρη και Νίκο Ράπτη.

«Στιςεπερχόμενες εκλογές οι Έλληνες πολίτες καλούμαστε να λύσουμε τους λογαριασμούςμας με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας και να αλλάξουμε πορεία.

Ι. Το στίγμα των Οικολόγων Πράσινων

Οι ΟΠ θα συμμετέχουμεσε αυτές τις εκλογές:

-ως πολίτες και όχι ως επαγγελματίες τηςπολιτικής·

-ως φορείς λύσεων, όχι ως συνθηματολόγοικαι αρνητές.

Ηφιλοσοφία μας και οι προτάσεις μας πηγάζουν από ένα σύστημα πολιτικών αξιών καιιδανικών που σχετίζονται άμεσα με τη βιωσιμότητα της χώρας μας, της Ευρώπης,αλλά και ολόκληρης της Γης.

ΙΙ. Λύνουμε τους λογαριασμούς μας με τοπαρελθόν:

-Κλείνονταςτο κεφάλαιο της Ελλάδας της διαφθοράς και της παραοικονομίας, της διαρκούςύφεσης και των οριζόντιων περικοπών, της παροχής «προστασίας» στους ισχυρούςκαι τους «ημέτερους» του κατεστημένου.

-Αλλάζονταςτην πολιτική κι εμπιστευόμενοι νέες δυνάμεις, από πολίτες και όχι επαγγελματίεςπολιτικούς, που προέρχονται από την κοινωνία και αναφέρονται σε αυτήν.

-Τιμωρώνταςτα κατεστημένα κόμματα που οδήγησαν την πατρίδα στη σημερινή οδυνηρή καιεξευτελιστική της κατάσταση.

ΙΙI. Αντιμετωπίζουμε τιςδυσκολίες του παρόντος

Κρίση χρέους: κρίση παρασιτισμού και εσόδων

Η σημερινήδεινή μας θέση οφείλεται στη σκόπιμη, μεθοδευμένη και ιδιοτελή διάλυση τουπαραγωγικού ιστού της οικονομίας και την αντίστοιχη μετατροπή της διαφθοράς,της παραοικονομίας, της μαφιόζικης οικονομίας και της λεηλασίας τουπεριβάλλοντος στις κατεξοχήν πλουτοπαραγωγικές δραστηριότητες της κατεστημένηςοικονομίας.

Στοιχείοαυτής της διαδικασίας είναι η προστασία, από το νομοθετικό πλαίσιο, τα μίντιακαι την κατεστημένη πολιτική, των εισοδημάτων που προέρχονται από τις κυρίαρχεςαισχροκερδείς δραστηριότητες. Σύμφωνα με οικονομικές μελέτες ελληνικών τραπεζών, αυτή η πολιτικήαφαιρεί από τα έσοδα της πολιτείας και τη χρηματοδότηση των συλλογικών αγαθώντουλάχιστο 5-6 δις ευρώ το χρόνο!

Αυτός είναι ο λόγος που προτείνουμε για την επόμενη τετραετία:

-«πάγωμα»της φορολόγησης της εργασίας στα σημερινά επίπεδα και

-συνεχήαύξηση του ποσοστού της μισθοδοσίας επί του ΑΕΠ.

Η εμμονήτης κατεστημένης πολιτικής και των μίντια στην «περικοπή των δαπανών» αντανακλάπάνω από όλα την αγωνία τουμεταπολιτευτικού καθεστώτος να μη θιγούν τα κατεστημένα συμφέροντα -καθώςκαι τους σχεδιασμούς να αξιοποιήσει την κατεδάφιση του δημοσίου και τηνεκποίηση των συλλογικών αγαθών προς οικονομικό και κομματικό του όφελος! Όπωςυπονόμευσαν τον κρατικό μηχανισμό με τα ρουσφέτια και τον πελατειασμό, έτσιεπιχειρούν τώρα, με τις ίδιες λογικές και μεθόδους, να αξιοποιήσουν τηδιαδικασία εκποίησης του κράτους: στην Ελλάδα, κινδυνεύει να επαναληφθεί ό,τισυνέβη στη μετασοβιετική Ρωσία επί Γιέλτσιν(Yeltsin)!

Η ελληνικήοικονομία δε χρειάζεται τυφλές και οριζόντιες περικοπές, αλλά:

-«πράσινες»επενδύσεις για παραγωγική και βιώσιμη οικονομία και

-ριζικήαναδιοργάνωση και χρηματοδότηση των κοινωνικών παροχών, με κριτήριο την παροχήυγείας, ασφάλειας, εκπαίδευσης, μέσων μετακίνησης και ποιότητας ζωής στην κάθεΕλληνίδα και τον κάθε Έλληνα.

Οι ΟΠ είμαστε ενάντια:

-Στα «προγράμματα στήριξης» και την υφεσιακή,αντιπεριβαλλοντική καιαντικοινωνική τους φιλοσοφία:

Αυτόςείναι ο λόγος που υποστηρίζουμε την πρόταση να παράσχει η«ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα» (ΕΚΤ) αμέσωςδάνεια με μηδενικό επιτόκιο (όπως ακριβώς έπραξε η αμερικανική κεντρική τράπεζαγια τους αμερικανικούς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς) στουςδημόσιους πιστωτικούς οργανισμούς των κρατών-μελών της ευρωζώνης για να εξυπηρετούν τα παλαιά τουςδάνεια και να προωθούν δημόσιες επενδύσεις και κοινωνικές υπηρεσίες.

-Στην προστασία των φορολογικών παραδείσωνκαι της φοροδιαφυγής.

Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζουμε την κοινή ελληνογερμανική πρόταση γιαθέσπιση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο «ενός φόρου για τον πλούτο σε όλα τα κράτη-μέλη της ΕΕ,μαζί με συντονισμένη καταστολή των φορολογικών παραδείσων και της φοροδιαφυγής,ώστε ο φόρος αυτός να εισπράττεται παντού με ίσους όρους»

-Στους υπερτιμολογημένους καιπεριττούς εξοπλισμούς, πουθεωρούνται ως ο πλέον διεφθαρμένος τομέας της παγκόσμιας οικονομίας.

Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζουμε την πρόταση να εγγυηθεί η ΕΕ τα σύνορα τηςΑνατολικής Μεσογείου και να συμβάλλει στην αποχώρηση των τουρκικών κατοχικώνδυνάμεων από τη βόρεια Κύπρο ώστε να μειωθούν δραστικά οιστρατιωτικοί εξοπλισμοί, κυρίως της Ελλάδας και της Τουρκίας, αξιοποιώντας καιτην ενταξιακή πορεία της 'Αγκυρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση

ΙV. Ανοίγουμε παράθυροστο μέλλον

Δίνουμεπροοπτική:

-ΜεΠράσινη Στροφή στη πραγματική και βιώσιμη οικονομία

-Μεπολιτική και αλληλέγγυα Ευρώπη

-Μεπραγματική και άμεση δημοκρατία

-Μεποιότητα ζωής βασισμένη στα συλλογικά αγαθά

Στόχοι μας είναι:

1. Ο ΟικολογικόςΜετασχηματισμός της Κοινωνίας και της Οικονομίας, η «πράσινη στροφή»,βασισμένη στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, τη βιώσιμη γεωργία και τοντουρισμό, την τοπική οικονομία, την ενεργειακή αποτελεσματικότητα. Με το «πράσινο "νιου ντιλ"»,το κατατιθέμενο πρόγραμμα των Ευρωπαίων Πράσινων που ανεξάρτητοι οικονομολόγοιθεωρούν ως τη μόνη ρεαλιστική εναλλακτική οικονομική πρόταση στην κρίση,στηρίζουμε τη δημιουργία χιλιάδων θέσεων εργασίας σε μια οικονομία που προστατεύει τους πιο αδύναμους και αποδίδειέσοδα στην πολιτεία.

Προωθούμετην ανάπτυξη τομέων και δραστηριοτήτων της τοπικής οικονομίας που είναι πιοανθεκτικοί στο παγκοσμιοποιημένο μοντέλο, ώστε να εξισορροπηθεί ηπαγκοσμιοποίηση της οικονομίας με την ανάδειξη της τοπικής, ποιοτικής καιμικρής κλίμακας παραγωγής.

Έχουμε στοκέντρο των προτάσεων μας τη δημιουργία μιας ισχυρής οικονομίας των πολιτών, τηςΚοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας. Οι πρωτοβουλίες της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας συμβάλλουν στηδημιουργία πλούτου διαφορετικού από το χρηματικό. Είναι παραγωγοί κοινωνικώνδεσμών, αλληλεγγύης, εγγυητές για την ανάπτυξη της κοινωνίας των πολιτών, τηνίδια στιγμή που δημιουργούν συλλογικά αγαθά και υπηρεσίες.

2. Η υπεράσπιση/ ανάδειξη των συλλογικώναγαθών και της τοπικότητας Θεωρούμε αδιέξοδο το δρόμο της ξέφρενηςεξατομίκευσης και της τυφλής παγκοσμιοποίησης. Στο όνομα της κοινωνικήςδικαιοσύνης, της προστασίας του περιβάλλοντος και της ευζωίας των επερχόμενωνγενεών θεωρούμε αναγκαίο:

-Νααποκατασταθεί ένας χώρος κοινοκτημοσύνης, που να βρίσκεται εκτός των επιδιώξεωντης αισχροκέρδειας και της εξατομικευμένης κατανάλωσης, στην υγεία, τηνασφάλεια, την παιδεία, τις μετακινήσεις, την ποιότητα ζωής και την προστασίατου περιβάλλοντος.

-Ναυπερασπίσουμε τη δυνατότητα του πολίτη για πρόσβαση σε βασικά αγαθά όπως καθαρόπεριβάλλον, ελεύθεροι χώροι, μαζικές μεταφορές, υγεία, παιδεία, πολιτισμό.

Παράλληλα εκφράζουμε τη μείωση των καταναλωτικών«αναγκών» και τη βελτίωση της ζωής τη στιγμή που δημιουργούμε μοντέλαυπεράσπισης του επιπέδου διαβίωσης του πολίτη χωρίς περιττές καταναλωτικέςανάγκες αλλά με ευζωία και ευημερία αποσυνδέοντας μεγέθυνση της οικονομίαςαπό την πραγματική ποιότητα ζωής. Για μας η οικονομική δραστηριότητα οφείλει νααποσκοπεί και στη μείωση των κοινωνικών ανισοτήτων, τη πρόνοια για το μέλλον,τον αλληλοσεβασμό, την ειρήνη, την ανεκτικότητα, τα ανθρώπινα και εργασιακάδικαιώματα.

Ζητούμε να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα στηναύξηση της συμμετοχής των γυναικών και των νέων στην αγορά εργασίας.

Αυτός είναι ο λόγος που προτείνουμε:

-δραστικήεπέκταση ορισμένων κρίσιμων κοινωνικών δομών (όπως οι βρεφονηπιακοί σταθμοί καιη προσχολική εκπαίδευση) που συνδέονται με την άρση των εμποδίων στηναπασχόληση των γυναικών και

-υιοθέτησημιας «χάρτας» απαράγραπτων δικαιωμάτων των παιδιών και των νέων στην υγεία, τηνψυχαγωγία και τη μόρφωση.

3. Μια Ευρώπη περισσότερο ενωμένη,δημοκρατική, κοινωνική, αλληλέγγυα -και βιώσιμη Η έξοδος από την κρίση ή θα είναι ευρωπαϊκή καιπλανητική -ή δε θα υπάρξει.

Γι’ αυτό οι Οικολόγοι Πράσινοι, μαζί με τοΕυρωπαϊκό Πράσινο Κόμμα υποστηρίζουμε μιαν Ευρώπη

-πιο ενωμένη, με επέκταση των αρμοδιοτήτωντων κοινοτικών οργάνων στη χάραξη περιβαλλοντικής, οικονομικής και εξωτερικήςπολιτικής και αναμόρφωση των συνθηκών προς αυτή την κατεύθυνση.

-πιο δημοκρατική, με αιρετή ηγεσία σε θεσμούςόπως η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο,

-πιο κοινωνική και σίγουρα βιώσιμη.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι δεν είμαστε ούτεευρωπαϊστές, ούτε «φιλοευρωπαίοι», αλλά Ευρωπαίοι. Ζούμε στην Ευρώπη κιαπαιτούμε να συναποφασίζουμε για το παρόν και το μέλλον της ηπείρου μας, όπωςγια τια τη χώρα, την πόλη και το χωριό, τη γειτονιά μας. Ο άξονας «Μερκοζί» μετον αντιδημοκρατικό τρόπο που λειτουργεί, τα συμφέροντα που υποστηρίζει και τααποτελέσματα της πολιτικής του, αντιβαίνει στη ριζωμένη πεποίθηση για μιαν Ευρώπητης κοινωνικής δικαιοσύνης, της δημοκρατίας και της αλληλεγγύης.

Προσηλωμένοι σ’ αυτή την Ευρώπη δεναποδεχόμαστε τη βιωσιμότητα των οικονομικών επιταγών των «Μερκοζί» ή το ευρωπαϊκότους περιτύλιγμα.

4. Η έκφραση των πολιτών και της άμεσηςδημοκρατίας. Με λογοδοσία της πολιτικής, δικαίωμαανάκλησης των αιρετών αξιωματούχων, εθνικά και τοπικά δημοψηφίσματα «λαϊκής»και όχι κομματικής πρωτοβουλίας, περιορισμό των μίντια στο ρόλο της παροχήςμόρφωσης, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας στους Έλληνες πολίτες.

Αυτός είναι ο λόγος που ζητάμε η νέα Βουλή να εκπονήσει ένα «μνημόνιο» αποπληρωμήςτων χρεών των κατεστημένων κομμάτωνεξουσίας ύψους 250,000,000 ευρώ (!) μέσα σε καθορισμένο διάστημα(π.χ. δεκαετία), με δέσμευση της κρατικής επιχορήγησης και αυστηρή εποπτεία στηδιαχείρισή των οικονομικών τους. Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε να υπονομεύουν τακόμματα τις τράπεζες στις οποίες οι Έλληνες εργαζόμενοι καταθέτουν το υστέρημάτους!

Διεκδικούμετη δημιουργία συμμετοχικών τρόπων διαχείρισης της καθημερινότητάς καιπραγματική αποκέντρωση αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο μιας αμεσοδημοκρατικήςαυτοδιοίκησης. Με το να δοθεί η δυνατότητα στο πολίτη να συναποφασίζει για τοσχεδιασμό του πάρκου, της γραμμής του λεωφορείου, του σχολείου, της γειτονιάςδημιουργούνται συνθήκες πραγματικής δημοκρατίας και για πρώτη φορά ο σχεδιασμός(που ως τώρα ξεκινούσε από κάποια τεχνικά γραφεία και στη συνέχεια περνούσε απόένα παχύ φίλτρο σκοπιμοτήτων και συμφερόντων) συναντιέται δημιουργικά με τηνατομική και τη συλλογική υπευθυνότητα. Κάνουμε πράξη την άμεση δημοκρατία σεοποιαδήποτε συλλογικότητα συμμετέχουμε.

5. Η αποκατάσταση του ουσιαστικού νοήματοςτου πατριωτισμού και της ανθρώπινης διάστασης του διεθνισμού.

Μας αφοράάμεσα η κλιματική αλλαγή κι η υπερθέρμανση του πλανήτη.

Αυτός είναι ο λόγος που υποστηρίζουμε την ριζική απεξάρτηση των κοινωνιώνμας από το πετρέλαιο και τα ορυκτά καύσιμα και ενώνουμε τη φωνή μας με τουςχιλιάδες ακτιβιστές, ειδήμονες και πολίτες που απαιτούν «αφήστε το πετρέλαιοκάτω από τη θάλασσα!». Στο όνομα των μεσοπρόθεσμων επιπτώσεων από τη διαιώνισητης χρήσης ορυκτών καυσίμων, αλλά και της άμεσης απειλής που αντιπροσωπεύει γιατο περιβάλλον η εξόρυξη πετρελαίου, ιδιαίτερα σε κλειστές θάλασσεςσαν τη Μεσόγειο ή -ακόμα περισσότερο- το Αιγαίο, αντιτιθέμεθα σε κάθεπροσπάθεια εξόρυξης πετρελαίου στο γεωγραφικό μας χώρο.

Παρομοίωςενώνουμε τις φωνές μας με το παγκόσμιο αντιπυρηνικό κίνημα για την κατάργησητης πυρηνικής ενέργειας και τη ματαίωση της ανέγερσης πυρηνικών εργοστασίων σεολόκληρη την περιοχή μας, την Ιταλία και τα Βαλκάνια, την Τουρκία και τη ΜέσηΑνατολή, το Ισραήλ και τη βόρειο Αφρική.

Προστατεύουμεκάθε έμβιο και άβιο τμήμα του άμεσου και έμμεσου περιβάλλοντός μας, που όλααποτελούν τμήμα της δικής μας ζωής, των παιδιών και των εγγονιών μας.

Είμαστεπατριώτες, γιατί δε θυσιάζουμε κομμάτια της πατρίδας μας στον ευδαιμονισμό πουεν πολλοίς μας οδήγησε ως εδώ. Είμαστε πατριώτες, γιατί θεωρούμε ότι δεν έχουμεευθύνη μόνο μπροστά σε όσους θυσιάστηκαν για τη χώρα αυτή, αλλά και για όσουςέπονται και αξίζουν να ζήσουν αναπνέοντας καθαρό αέρα, κολυμπώντας σε καθαράνερά και τρεφόμενοι με υγιεινά προϊόντα. Αρνούμαστε τον «πατριωτισμό» τωνεύκολων λόγων, των από άμβωνος κορόνων, των κλειστών λεσχών, των μυστικώνσυνομιλιών και συμφωνιών.

Ο δικόςμας διεθνισμός δεν αφορά την τυφλή υποταγή στην προσμονή ενός μεσσιανικούαύριο, ούτε το αναμάσημα του παρελθόντος των εθνοτικών αντιμαχιών και των ζωνώνεπιρροής. Συμφέρον της πατρίδας είναι το συμφέρον των πολιτών της. Κι αυτό τοσυμφέρον διασφαλίζεται, όταν σεβόμαστε τα ανθρώπινα δικαιώματα και τηρούμε τιςσχετικές διεθνείς συμφωνίες χωρίς εξαιρέσεις, τόσο στην εσωτερική όσο και στηνεξωτερική μας πολιτική. Γι’ αυτό οι Οικολόγοι Πράσινοι στεκόμαστε αλληλέγγυοισε κάθε πολίτη και κάθε κίνημα όπου Γης που απαιτεί το αυτονόητο, δηλαδή τηνεφαρμογή και τήρηση των διεθνών συμφωνιών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, χωρίςαστερίσκους. Το όραμά μας στις διεθνείςσχέσεις είναι μια πανανθρώπινη κοινωνία πολιτών, όπου το διαφορετικό στη γλώσσακαι στον πολιτισμό γίνεται γέφυρα επικοινωνίας και αλληλοεκτίμησης κι όχιτείχος καχυποψίας και φόβου.

ΟιΟικολόγοι Πράσινοι είμαστε περήφανοι για την αγάπη μας για τη ζωή πουσυμπεριλαμβάνει ό,τι μας περιτριγυρίζει. Είμαστε αισιόδοξοι, έχονταςεμπιστοσύνη στα όποια δειλά βήματα προόδου έχει διανύσει η ανθρωπότητα. Είναιπεποίθησή μας ότι η απλότητα και η σαφήνεια που συχνά διαμορφώνουν τιςανθρώπινες σχέσεις προς όφελος όλων των εμπλεκόμενων μερών, μπορούν νακερδίσουν μια θέση και στις διεθνείς σχέσεις, όταν βρουν ειλικρινή πολιτικήέκφραση.

V. Οικολόγοι Πράσινοι:φορέας αξιοπρέπειας για τον Έλληνα πολίτη

Οι ΟΠδίνουμε στον Έλληνα πολίτη που καλείται να προσέρθει στην κάλπη μια επιλογή:

-Ευθύνης, που ζητά την ψήφο των πολιτώνγια να εφαρμόσει όσα συγκεκριμένα διακηρύσσει

-Αλήθειας: που δεν ωραιοποιεί τηνπραγματικότητα, αλλά και δεν αποκρύπτει τις ευθύνες των ισχυρών της πολιτικήςεξουσίας, του χρήματος και των μίντια

-Δικαιοσύνης: που επιμερίζει το κόστοςτης κρίσης ανάλογα με τις ευθύνες του κάθε κοινωνικού στρώματος αλλά και τηςκάθε γενεάς, με συνείδηση πως δεν είναι δυνατό όλα τα κοινωνικά, δημοσιονομικάκαι περιβαλλοντικά κόστη να μετατίθενται αενάως στους οικονομικά ασθενέστερους,στους κοινωνικά ευάλωτους, στις επόμενες γενιές, τους νέους και τα παιδιά!

-Προοπτικής:που οι προτάσεις της εντάσσονται σε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για οικονομικόκοινωνικό και περιβαλλοντικό οικολογικό μετασχηματισμό της Ελλάδας, σε μια πιοδημοκρατική, κοινωνική και ενωμένη Ευρώπη».

Υ.Γ. Ο Γιώργος Δημητρίου είναι αρχιτέκτονας, μέλοςτης Εκτελεστικής Γραμματείας των «Οικολόγων Πράσινων». Ο Ορέστης Κολοκούρηςείναι κοινωνικός επιστήμονας, πρώην Συντονιστής της Γραμματείας των «ΟικολόγωνΠράσινων». Ο Νίκος Ράπτης είναι εκπαιδευτικός, μέλος του ΠανελλαδικούΣυμβουλίου των «Οικολόγων Πράσινων» και συντονιστής της ιστοσελίδας ppol.gr

Για τους «εξαφανισμένους» από τα ΜΜΕ και τους «καθηλωμένους» από τις δημοσκοπήσεις Οικολόγους Πράσινους…

2012-01-17T13:02:00.000+02:00

Αυτό το Σαββατοκύριακο, οι Οικολόγοι Πράσινοι της Ελλάδας, η μόνη «νέα» πολιτική δύναμη που έχει μετρηθεί στην κοινωνία, με σχετική επιτυχία, στις τρεις τελευταίες εκλογικές αναμετρήσεις, διοργανώνουν στην Αθήνα το εκλογικό τους συνέδριο.

Κι όμως…

Σε αυτό το ρευστό πολιτικό τοπίο, κανείς δεν «παίζει» την πολιτική οικολογία στην Ελλάδα.

Τα μεγάλα ΜΜΕ την έχουν «εξαφανισμένη»… Συγκρίνετε τη στάση τους για παράδειγμα σε σχέση με τη Δημοκρατική Αριστερά, ή ακόμη και σε σχέση με τη Δημοκρατική Συμμαχία…

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ τους έχουν «εξαφανισμένους» τους Οικολόγους Πράσινους και οι δημοσκοπήσεις τους παρουσιάζουν καθηλωμένους…

Ναι, η πολιτική οικολογία, με συνολική πρόταση (σωστή ή λάθος κατά την άποψή του καθενός μας είναι άλλη υπόθεση) για τη διευθέτηση των πολιτικών, των κοινωνικών, των οικονομικών μας πραγμάτων, ποτέ δεν είχε δυνατή φωνή στην Ελλάδα.

Μια εξατομικευμένη και πατερναλιστική ταυτόχρονα κοινωνία της εξάρτησης, εξάρτηση από κόμματα, από επιδοτήσεις, από «φεουδάρχες», κ.λπ....

Μια κοινωνία που δε σέβεται το αστικό και φυσικό της περιβάλλον...

Μια κοινωνία όπου η οικοδομική της δραστηριότητα ασκείται όπως ασκείται εδώ και δεκαετίες, αποτελώντας ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του ΑΕΠ της χώρας...

Μια τέτοια κοινωνία, όπως η νεοελληνική, δύσκολα μπορεί να πλησιάσει την πολιτική οικολογία, που συν τοις άλλοις μιλάει και λειτουργεί με όρους μεγαλύτερης συλλογικότητας από ό,τι άλλα κόμματα, αλλά...

Να μην μπορεί να την «ακούσει» κιόλας ρε αδερφέ;

Από το «φόβο» μήπως κάτι «τσιμπήσει» κι αυτή, στη νέα εποχή που γεννιέται…

Σε κάθε περίπτωση, επειδή έτσι ασκείται η πολιτική παγκοσμίως, με όρους «power politics» and «vested interests», για να ακουστεί η πολιτική οικολογία στην Ελλάδα, πέρα από τις δικές της προσπάθειες, χρειάζεται να τη «βοηθήσουν» και τα γεγονότα, με έμφαση στα περιβαλλοντικά, δυστυχώς…

Χρειάζεται όμως και μεγαλύτερη οργανωτική προσπάθεια και από την ίδια.

Γ. Παπανδρέου. Μια πρώτη «σούμα» για τη διάψευση μιας δυνατότητας…

2012-01-13T11:56:00.000+02:00

Λίγες μέρες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του Οκτώβρη του 2009, σε αυτό εδώ το blog, ανάρτησα και αιτιολόγησα την άποψή μου σχετικά με τους λόγους που με οδήγησαν να ψηφίσω το ΠΑΣΟΚ, υπό την ηγεσία του Γ. Παπανδρέου (http://endeaneos.blogspot.com/2009/10/blog-post.html).

Σήμερα, μια μέρα που όλα δείχνουν πως οδεύουμε προς ένα τέλος εποχής, οφείλω στον εαυτό μου, αλλά και σε όσους/ες με διαβάζουν, να κάνω έναν πρώτο απολογισμό, μια πρώτη «σούμα»… Έστω και αν τίποτα δε νικάει ή δεν ηττάται οριστικά, όπως μας λένε και οι «παλιοσειρές» της πολιτικής, της δράσης, της σκέψης… Έστω και αν στην τότε ανάρτησή μου κρατούσα «πισινές»…

Ναι, οι προσδοκίες μου και οι ελπίδες μου, όπως και οι προσδοκίες και οι ελπίδες και άλλων υποθέτω, δε συναντήθηκαν... As a matter of fact, που λένε οι αγγλόφωνοι, οι προσδοκίες μου ηττήθηκαν κατά κράτος… Δεν είναι η «πρώτη» μου ήττα στη ζωή, δεν νομίζω να είναι και η τελευταία… Ο αγώνας μου/μας όμως συνεχίζεται…

Δεν τον βοήθησαν οι συνθήκες τον Γ. Παπανδρέου. Δεν τον βοήθησαν, τον υπονόμευσαν και πολλοί/ες άλλοι/ες…

Παρ' όλα αυτά...

Η χιονοστιβάδα της κατάρρευσης δεν πλάκωσε ακόμη την πλειοψηφία των νεοελλήνων, λόγω της πίστωσης χρόνου που κέρδισε ο Γ. Παπανδρέου.

Έκανε πιο ανοιχτή και πιο δημοκρατική την πολιτική συμμετοχή των πολιτών, του «πόπολου», στα κόμματα εξουσίας.

Σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες και στον υπό διάθεση χρόνο των κυβερνήσεών του, πρόλαβε να κάνει ή να δρομολογήσει αρκετά. «Καλλικράτης», νόμος για τους μετανάστες, απόπειρα εξορθολογισμού του κράτους, κ.λπ.

Ο ίδιος, με τις προσωπικές του κινήσεις, έδειξε έμπρακτα έναν άλλο δρόμο, ανιδιοτελούς πολιτικής συμπεριφοράς, προσφοράς και ηγεσίας.

Στο ζύγι της έως τώρα πολιτικής του διαδρομής, τα δείγματα προσφοράς και καλής γραφής υπερέχουν, νομίζω.

Όμως, έστω και επιγραμματικά, προσπαθώντας να ερμηνεύσω τα όσα έγιναν ή δεν έγιναν αυτή τη διετία, προσπαθώντας να ερμηνεύσω τη διάψευση μιας δυνατότητας για τη δημιουργία μιας καλύτερης Ελλάδας, προσπαθώντας να ερμηνεύσω τη διάψευση μιας προσωπικής αλλά και συλλογικής προσδοκίας, καταλήγω σε ορισμένα συμπεράσματα…

1ον. Το ΠΑΣΟΚ, όπως και σχεδόν όλα τα πολιτικά κόμματα εξουσίας της Δύσης, εδώ και πολλά χρόνια, λειτουργεί όπως τα μεσαιωνικά φέουδα. Κάθε φορά που έρχεται το πλήρωμα του χρόνου, οι τοπικοί «φεουδάρχες» συναθροίζονται και εκλέγουν ένα φεουδάρχη βασιλιά. Το μεγάλο θέμα για το ΠΑΣΟΚ, για το όποιο ΠΑΣΟΚ από εδώ και πέρα, δεν ήταν-είναι μόνο η λειτουργία του Γ. Παπανδρέου, όλα αυτά τα χρόνια, όπως η κυρίαρχη δυναμική επιθυμεί να μας κάνει να πιστέψουμε... Οι συλλογικότητες οφείλουν να υπερβαίνουν τα άτομα, τα όποια άτομα.

Με την κοινωνία να έχει αλλάξει προ πολλού, να έχει αλλάξει και προς το καλύτερο, με τη συνδρομή και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και με την αδυναμία αυτού του κόμματος να ακολουθήσει την κοινωνία, το ΠΑΣΟΚ και οι κυβερνήσεις του Γ. Παπανδρέου, αυτήν τη μνημονιακή διετία είχαν διττό πρόβλημα. Ήταν ως επί το πλείστον κυβερνήσεις του «καθεστωτικού» ΠΑΣΟΚ, αποκομμένου από τις αγωνίες και τις προσδοκίες του ευρύτερου κοινωνικού τους χώρου, ήταν όμως και κυβερνήσεις ατόμων χωρίς αναφορές στο κοινωνικό ΠΑΣΟΚ.

Αυτή η αφετηριακή δαμόκλεια σπάθη, είναι κατά την άποψή μου η ουσία του προβλήματος του ΠΑΣΟΚ και των κυβερνήσεων του Γ. Παπανδρέου. Κυβερνήσεις και πολιτικά κόμματα χωρίς κοινωνικές αναφορές, χωρίς βιωματικές ευαισθησίες, χωρίς βιωματικά αντανακλαστικά, δεν περπατούν στις καλύτερες των εποχών, πόσο μάλλον στα δύσκολα… Από εδώ νομίζω προκύπτει και η αναντιστοιχία λόγων και έργων του Γ. Παπανδρέου και των κυβερνήσεών του.

2ον. Η νεοελληνική κοινωνία, εξατομικευμένη, ηττημένη, φοβισμένη, καταναλωτική, «καουμπόικη», αλλά και με μερική συναίσθηση των αδιεξόδων της, «που δεν πήγαιναν άλλο», δέχθηκε πολλά αυτά τα δυο χρόνια.

Υποστηρίζω πως αυτή η κοινωνική ανοχή, πέρα από κοινωνική-πολιτική «ωριμότητα», σε ένα βαθμό ήταν και αυτογνωσία, ήταν και «αποδοχή» μέτρων, ακόμη και άδικων και οριζόντιων, λόγω συνενοχής… Ναι, ένα σημαντικό κομμάτι των νεοελλήνων αναγνώριζε και εξακολουθεί να αναγνωρίζει νομίζω με τη συμπεριφορά του, πως μέρος του ελληνικού προβλήματος, όχι το μεγαλύτερο, αλλά μέρος του συνολικού μας αδιεξόδου, είμαστε και εμείς οι ίδιοι…

Δυστυχώς για τον Γ. Παπανδρέου και τις κυβερνήσεις του, δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ, η επιτάχυνση του πολιτικού χρόνου, λόγω αντικειμενικών και υπαρκτών οικονομικών, κοινωνικών και πολιτισμικών παραγόντων, δεν προήλθε κατά τη γνώμη μου από αυτούς τους σοβαρούς λόγους… Προήλθε από τις διαχειριστικές αδυναμίες των κυβερνήσεων Παπανδρέου. Οι διαχειριστικές αδυναμίες των κυβερνήσεών του, έγιναν επιταχυντές πολιτικών και κοινωνικών αδιεξόδων…

3ον. Το εγχείρημα Γ. Παπανδρέου, λόγω ίσως της υπερεκτιμημένης αδιαμεσολάβητης σχέσης του ίδιου με ευρύτερα στρώματα της νεοελληνικής κοινωνίας, δεν υιοθέτησε ποτέ το αλφαβητάρι της πολιτικής. Δεν απέκτησε ποτέ μια ιδεολογική και οργανωτική σπονδυλική στήλη, που θα διαχέονταν στους περισσότερους νευραλγικούς χώρους της κοινωνίας, της οικονομίας, των ΜΜΕ κ.λπ… Πράγμα που έκαναν στο παρελθόν, σε καλύτερες εποχές, ο Α. Παπανδρέου και ο Κ. Σημίτης. Το έκαναν και εξακολουθούν να το κάνουν όλοι/ες αυτό, πλην Γ. Παπανδρέου, γιατί έτσι ασκείται η πολιτική, γιατί έτσι οργανώνεις και «διευθύνεις» την κοινωνία, γιατί έτσι κερδίζεις πολιτικές και κοινωνικές μάχες…

Τώρα…

Είναι πολύ νωρίς νομίζω, για να κρίνει κάποιος/οια συνολικά την πολιτική διαδρομή του Γ. Παπανδρέου. Είναι πολύ νωρίς γιατί το «έργο», όπως και τα νεοελληνικά αδιέξοδα, δεν έχουν τελειώσει, συνεχίζονται… Με τους ίδιους ή και με ενδεχομένους άλλους/ες πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές… Το «έργο» επίσης, για να αποτιμηθεί χρειάζεται βάθος χρόνου.

Είναι πολύ νωρίς, για να «ξεγράψει» κάποιος τον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου. Η ιστορία διδάσκει πως οι πολιτικές εξελίξεις δεν είναι γραμμικές…

Αυτές τις μέρες και αυτές τις ώρες όμως, οφείλουμε, στο βαθμό που μπορούμε, στο βαθμό που το επιθυμούμε, το οφείλουμε στους εαυτούς μας και σε όσους και όσες μοιράστηκαν ελπίδες και αγωνίες μαζί μας, πίνοντας καφέ, ή δίνοντας πολιτικές μάχες, αυτές τις μέρες και αυτές τις ώρες οφείλουμε να μιλήσουμε…

Πρωτίστως πολιτικά…

Στην Ελλάδα του 2012…

2012-01-12T12:50:00.004+02:00

Υποταγμένοι, παραιτημένοι, στοιβαγμένοι στις ουρές των δημοσίων υπηρεσιών της χώρας οι νεοέλληνες… «Χαράτσια» πληρώνουν, μεταξύ τους μαλώνουν…

Τρεις λαλούν και δυο χορεύουν, εγωκεντρικά, αυτοκαταστροφικά, «αδιάφορα», οι «ηγετικές» ελίτ της χώρας…

Χωρίς κληρονομιά, χωρίς δημιουργική πολιτική κατεύθυνση, χωρίς οργανωτική σπονδυλική στήλη, χωρίς υπολογίσιμα πολιτικά μεγέθη, η κοινωνική διαμαρτυρία στον τόπο μας…

Επαίτες κι άστεγοι, περιπλανώμενα σκυλιά στους δρόμους…

Αναζητώντας τη «σωτηρία» στις αναμνήσεις, στις παλιές γραφές, στους παλιούς τόπους…

Κείμενο γραμμένο πριν 10 περίπου χρόνια το παρακάτω… Δημοσιευμένο ξανά σε αυτό εδώ το blog πριν χρόνια…

«Ιντριγκάρει πολύ ο άγνωστος γείτονας διπλανής πολυκατοικίας, που για μήνες τώρα, συνήθως κάθε Σάββατο μεσημέρι, παίζει στο ακορντεόν του ξανά και ξανά γνωστό σοβιετικό σκοπό, που στη χώρα μας έγινε γνωστός και τραγουδήθηκε ως ο Ύμνος του ΕΑΜ.

Να 'ναι παλιός Εαμίτης, που αρνιέται να ξεχάσει τα ηρωικά χρόνια της νιότης του ο άγνωστος γείτονας; Ομογενής να 'ναι ή μετανάστης;

Κυνηγός μιας ευκαιρίας ή μιας χίμαιρας, που ποτέ δεν κτύπησε τη δική του πόρτα, θα 'ναι σίγουρα ο γείτονας...

Συνταξιούχος ή βιοπαλαιστής μιας καθημερινότητας χωρίς εκπτώσεις θα 'ναι!

Κεραμιδόγατοι της ηδονής και μόδιστροι της αφαίρεσης στη δική μας γειτονιά...

Εισοδισμός, βιοπορισμός, καιροσκοπισμός στο προσκήνιο and yet... We hang in there chief! Συνομιλώντας με τον εαυτό μας και το Σίσυφο!

Εγκαινιάζοντας κρεοπωλεία με τυριά και κρασιά σε λαϊκή γειτονιά, καλωσορίζοντας τη νέα μέρα με παιδικές φωνές σε σχολικές αυλές, ξέμπαρκα σκυλιά μας γαβγίζουν, γκαστρωμένες ανάγκες μας τσιγκλίζουν, θεαματικά τακουνάκια χωρίς αποδέκτες ώρες ώρες τα ανοίγματα της ζωής, τα ξαφνιάσματα των πληβείων...

Συμβαίνουν πολλά στη γειτονιά, πότε γεννήθηκες γιαγιά;

Με πολλά ζιγκ ζαγκ και πληροφόρηση στο περίπου η αφήγηση της γιαγιάς, μία αφήγηση για αποκριές, για Πασχαλιές και άλλες μεγάλες γιορτές, για γεμάτα φεγγάρια και άδεια στομάχια, πάντοτε σύμφωνα με όσα της έλεγε η μάνα της (...)

Με Δόμνα Σαμίου και Σίμωνα Καρά σε βυνίλιο ο μουσικός επίλογος της αναζήτησης σήμερα, με τη γλυκιά ανάμνηση της Μικρασίας το τραγούδι.

"Οι μερακλήδες το 'χουνε, οι μερακλήδες το 'χουνε, οι μεραλήδες το 'χουνε, να 'ναι πάντα θλιμμένοι, να 'ναι στα χείλη γελαστοί τσαχπίνα περηβολαριά, μα στην καρδιά κλαμένοι, μα στην καρδιά κλαμένοι..."»...

Αναζητώντας αβάντες «σωτηρίας», εδώ και τώρα, αναζητώντας αβάντες σωτηρίας στις αναμνήσεις, στις παλιές γραφές, στους παλιούς τόπους…

Μακριά από την αυτοχειρία «εμείς»… Λαβωμένοι ναι, στραπατσαρισμένοι ναι, ΟΧΙ όμως και αυτόχειρες…

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Ν. Χουλιαρά.

Tonny Benn. Ο «αναστοχασμός» ενός βετεράνου…

2012-01-11T11:44:00.000+02:00

Έχω ξαναγράψει για τον Tonny Benn...

Η πιο πρόσφατη ανάρτηση πάει πίσω στονπερασμένο Μάρτιο (http://endeaneos.blogspot.com/2011/03/face-in-park-tony-benn.html).

Ξαναπιάνω σήμερα το νήμααυτού του 86χρονου αριστερού αριστοκράτη της Βρετανίας, με αφορμή μια συζήτησημε πανεπιστημιακό της χώρας του, την Jane Miller, που δημοσιεύει το αριστερό αμερικανικό περιοδικό του Σικάγου «IN THESE TIMES-http://www.inthesetimes.com/article/12510/tony_benn_a_voice_from_labours_left».

Λέει αρκετά καιενδιαφέροντα για την εποχή του, για την εποχή μας, για την πολιτική του ζωή καιδράση ο Benn σε αυτήν τη συζήτηση.

Από όσα λέει, επιλέγω να σαςμεταφέρω σήμερα, ως «εγχειρίδιο» πολιτικής σκέψης και δράσης, τα ακόλουθα…

«Όλες οι εκστρατείες γιααλλαγή ξεκινούν πάντα από κάτω και πλησιάζουν πόντο με πόντο την κορυφή...».

«Πρέπει να είσαιαισιόδοξος, γιατί αν δεν αισθάνεσαι ότι μπορείς να νικήσεις δενπροσπαθείς. Και τα κυρίαρχα ΜΜΕ είναιπάντα απαισιόδοξα για κάθε εκστρατεία-λεν πως δε θα ευοδωθεί, δεν είναιρεαλιστική, κανένας δε θα σε υποστηρίξει. Αν τα ΜΜΕ μπορούν να διαχέουν την απαισιοδοξία, τότε, μπορούν να υποβαθμίσουνόλες τις εκστρατείες-προσπάθειες για αλλαγή. Η ελπίδα είναι καύσιμο προόδου. Σε κάθε ανθρώπινο ον, από τις απαρχές του χρόνου, καίνε δυο φλόγες: ηφλόγα του θυμού ενάντια στην αδικία και η φλόγα της ελπίδας ότι μπορείς ναχτίσεις έναν καλύτερο κόσμο. Η δουλειάμου είναι να ενισχύω και τις δυο φλόγες όσο πιο πολύ μπορώ».

«Καθώς μεγαλώνειςαρχίζεις να σκέπτεσαι τα λάθη που έκανες [στη ζωή σου] και αναρωτιέσαιγιατί. Σκέπτεσαι για τις δυνατότητες πουυπήρχαν και που δεν τις εκμεταλλεύτηκες. Και μετά κοιτάς σε ολόκληρη την ανθρώπινη πρόοδο και βλέπεις πως μπορείςνα την προωθήσεις ακόμη περισσότερο. Κάθε γενιά έχει να δώσει τις ίδιες μάχες ξανά και ξανά. Δεν υπάρχει τελική νίκη και τελική ήττα γιακαμιά ιδέα. Αντλείς έμπνευση απόπρογενέστερους αγώνες και προσπαθείς να εφαρμόσεις αυτά που έμαθες στην παρούσασυνθήκη»...

Never ending ο αγώνας της ζωής...

Έχουν και δεν έχουν δίκιοοι παππούδες… Έχοντας δει όμως καιέχοντας κάνει τόσα πολλά στη ζωή τους, κυρίως αν είχαν μια δραστήρια καιστοχαστική ζωή ταυτόχρονα, ας τους ακούμε… Τουλάχιστον αυτό…

Και τώρα τί για το ΠΑΣΟΚ και την ελληνική κεντροαριστερά;

2012-01-09T12:15:00.003+02:00

Δια πυρός και σιδήρου, το κύριο κόμμα της ελληνικής κεντροαριστεράς, το ΠΑΣΟΚ, οδεύει προς μια οριακή αναμέτρηση, εσωκομματική αλλά και εκλογική.

Τα συσσωρευμένα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα της Ελλάδας, οδηγούν το ΠΑΣΟΚ πρωτίστως, αλλά και τη Νέα Δημοκρατία, σε μια μη εκτιμώμενη ακόμη εκλογική συρρίκνωση.

Σε διαφορετικές και ευκολότερες συνθήκες και εποχές, σε σχέση με τη νεοελληνική πραγματικότητα, το έργο το έχουμε ξαναδεί στη Δύση. Εκεί όπου εδώ και δεκαετίες τα κύρια κεντροαριστερά και κεντροδεξιά κόμματα στις καλές τους εκλογικές στιγμές ξεπερνούν το 35% των ψήφων και στις χειρότερές τους πέφτουν κάτω από το 30%, ή κινούνται γύρω στο 25%.

Το πολλαπλά μας αδιέξοδα οδηγούν και τα πολιτικά κόμματα της Ελλάδας, τα οδηγούν τώρα, σε μια δυτική εκλογική πολιτική σταθερά, αυτή της συρρίκνωσης. Στην περίπτωση της χώρας μας, αυτό συμβαίνει με τη γνωστή νεοελληνική χρονική υστέρηση... Όπως εξαφανίστηκαν οι μεγάλες ανοιχτές προεκλογικές συγκεντρώσεις των κομμάτων, όπως θα αλλάξει η οικονομία μας, με ή χωρίς τη δική μας θέληση, συμπαρασύροντας στο δρόμο της πολλούς/ές αθώους/ες, έτσι θα αλλάξει και το εκλογικό-πολιτικό μέγεθος των ελληνικών κομμάτων.

Το τι μέλλει, το τι δέον γενέσθαι για το ΠΑΣΟΚ, ξεπερνάει κατά πολύ τα όσα ενδεχομένως συζητηθούν και αποφασιστούν στο Πολιτικό και στο Εθνικό του Συμβούλιο τις επόμενες μέρες. Ξεπερνάει κατά πολύ το διλληματικό ζήτημα που προσπαθούν να επιβάλλουν όσοι/ες έχουν τους λόγους τους, για εκλογή νέας ηγεσίας εδώ και τώρα.

Ναι, τα όσα συμβαίνουν στο ΠΑΣΟΚ, τον κορμό της κυβέρνησης Παπαδήμου, επηρεάζουν και την πορεία της κυβέρνησης και την πορεία της χώρας.

Όμως…

Λαμβάνοντας υπόψη ότι πάμε σε μια συνολική επανατοποθέτηση των οικονομικών, των κοινωνικών, των πολιτικών μας πραγμάτων στη χώρα…

Λαμβάνοντας υπόψη ότι το ΠΑΣΟΚ, το όποιο ΠΑΣΟΚ, χρειάζεται να «κτιστεί» ξανά από την αρχή, μια και η σχέση του με την κοινωνία έχει αλλάξει εδώ και πολλά, εδώ και πάρα πολλά χρόνια και όχι μόνο λόγω των όσων έγιναν ή δεν έγιναν την τελευταία μνημονιακή διετία…

Λαμβάνοντας υπόψη την προδιαγραμμένη ήττα του στις επόμενες εκλογές…

Λαμβάνοντας υπόψη πως δεν υπάρχουν σωτήρες, ακόμη και αν οι συγκυρίες τους επιβάλλουν…

Αυτό που πρωτίστως χρειάζεται ο χώρος που εκφράζεται μέσα από το κύριο κόμμα της ελληνικής κεντροαριστεράς, που δε θα «ξαναγεννηθεί» σαν το φοίνικα μέσα από τις στάχτες του και που σίγουρα δε θα «ξαναγεννηθεί» με παρθενογένεση, πουθενά δε συμβαίνει αυτό, αυτό λοιπόν που χρειάζεται τώρα το ΠΑΣΟΚ είναι διαδικασίες και χρόνο που διασφαλίζουν συζήτηση ουσίας, κριτικό λόγο και αντίλογο, ανάδειξη νέων ανθρώπων με κοινωνικές αναφορές…

Μια διαδικασία εξπρές για την ανάδειξη της νέας ηγεσίας του ελαχιστοποιεί τη δυνατότητα ουσιαστικής «αναγέννησής» του, «τσουβαλιάζει» τις αγωνίες μελών και φίλων του που θέλουν να συμβάλλουν σε μια επανεκκίνηση, υπό πολύ δυσμενείς όρους, «διαιωνίζει» κρύβοντας κάτω από το χαλί τα μεγάλα στρατηγικά και τακτικά αδιέξοδα του χώρου που εκφράζει το ΠΑΣΟΚ.

Το ζήτημα για το πολιτικό μέλλον αυτού του κόμματος, ναι έχει ακόμη μέλλον υπό προϋποθέσεις, έχει σχέση με τα πρόσωπα, πρωταγωνιστές, δευτεραγωνιστές, κοινωνική βάση, έχει όμως σχέση και με τις ιδεολογικές και πολιτικές προτεραιότητες αυτών των προσώπων.

Έχει σχέση με τα δείγματα γραφής όλης της πρωταγωνιστικής και δευτεραγωνιστικής ανθρωπογεωγραφίας του ΠΑΣΟΚ ως τώρα.

Έχει σχέση με τη δυνατότητα προσωπικών και συλλογικών υπερβάσεων…

Έχει σχέση και με το υπέρτατο διακύβευμα της εποχής μας για την πολιτική...

Η πολιτική χειραφετεί, υπηρετεί, «καθοδηγεί», λειτουργεί ως «συγκολλητικό» εργαλείο για την κοινωνία ή τη μαντρώνει, την αποπροσανατολίζει, την αποσυνθέτει;

Σε κάθε περίπτωση ποιος/οια, πότε, πως για λογαριασμό ποιών αποφασίζει;

Η πολιτική χρειάζεται και πρέπει να είναι εργαλείο οικονομικής και κοινωνικής χειραφέτησης ΚΑΙ στα χέρια των μαζών, ή χειραγωγείται και «μαντρώνεται»;

Ακόμη και στις πιο οριακές της στιγμές;

Για το ειδικό βάρος του λόγου και της πράξης… Μια υπενθύμιση… «Από τα βάθη της επαρχίας» και του χρόνου…

2012-01-05T09:49:00.000+02:00

Άρθρο του, αλλά και αναφορές στον ίδιο, πρέπει να διάβασα πριν από χρόνια στο περιοδικό «αντί».

Τον γνώριζαν οι μαθητές του, οι «καλλιεργημένοι» Κρητικοί, οι καλοί αλλά και ψαγμένοι λόγιοι της Ελλάδας.

Ήταν φιλόλογος για 40 ολόκληρα χρόνια στο Λύκειο «Κοραής» του Ηρακλείου, από το 1937 μέχρι το 1977, όταν συνταξιοδοτήθηκε. Έγραφε ανάμεσα σε άλλα στην εφημερίδα του Ηρακλείου «Μεσόγειος». Υπήρξε συνδημιουργός της Βικελαίας Βιβλιοθήκης, πρόεδρος της Εταιρείας Κρητικών και Ιστορικών Μελετών και οργανωτής συνεδρίων. Αγωνίστηκε να διασώσει και να αναδείξει το λαϊκό βίο του τόπου του, ιδρύοντας για παράδειγμα αγροτικό μουσείο. Όσοι τον γνώριζαν τον αποκαλούσαν «θρυλικό φιλόλογο», αλλά και άνθρωπο του διαφωτισμού. Τραγουδούσε, χόρευε, έπαιζε μουσική, ήταν κολυμβητής και ορειβάτης.

Αναφέρομαι στο Μενέλαο Παρλαμά, τη γραφή και την κριτική ματιά του οποίου μου ξαναθύμισε ένα εορταστικό τριήμερο του Οκτώβρη βρετανός φίλος που μένει μόνιμα στο Ηράκλειο. Μου ξαναθύμισε τη «σχολή» αυτού του ανθρώπου, κάνοντας μου δώρο τον τόμο «Οι επιφυλλίδες του Σαββάτου», με κείμενα του Παρλαμά που δημοσιεύτηκαν αρχικά στην εφημερίδα του Ηρακλείου «Μεσόγειος».

Μέσα στη φλυαρία της εποχής, της γραφής και του διαδικτύου, αναφέρομαι σήμερα στον Παρλαμά, γιατί η συνεισφορά του στον τόπο μας, αξίζει να γνωστοποιηθεί από οποιοιδήποτε βήμα σε ευρύτερα ακροατήρια, καθώς και στη γενιά του διαδικτύου…

Γιατί μπορεί οι μέρες μας και τα μέσα τους να δίνουν λόγο και φωνή σε πολλούς και πολλές από εμάς… Από τον Παπανδρέου και τον Ψυχάρη μέχρι τον κάθε ανώνυμο ή επώνυμο blogger…

Όμως…

Ας έχουμε και μια αίσθηση του μέτρου…

Ας κάνουμε συγκρίσεις, ας αναδεικνύουμε και άλλα μεγέθη, άλλων εποχών…

Ας γνωρίζουμε, όσοι μπορούμε, όσοι το θέλουμε, ποιοι, πώς, αλλά και από ποιες κλίμακες μιλούσαν κάποτε δημόσια…

Πώς μιλούσαν, τι έκαναν, πώς ζούσαν, «στα βάθη της επαρχίας» και του χρόνου (1911-1997)…

Γιατί το ειδικό βάρος του λόγου του κάθε δημοσιολογούντα, δημοσιογράφου, πολιτικού, στοχαστή, μετράει… Και μετριέται πάντα με την πραγματικότητα και την πορεία ζωής του καθενός και της καθεμιάς μας…

Και ως επίλογος τώρα…

Απόσπασμα από επιφυλλίδα του Μενέλαου Παρλαμά, δημοσιευμένη στη «Μεσόγειο» το Σεπτέμβρη του 1957…

«Είμαστε νωθροί. Αυτό είναι όλο. Και οι γονείς όταν περιμένουν τα πάντα από το σχολείο, και οι διδάσκαλοι, όταν περιμένουν τα πάντα από το Κράτος, και οι μαθητές, όταν περιμένουν τα πάντα από τους… άλλους, όλοι είμαστε θύματα της ραθυμίας και δράστες μιας φαιδρής αλληοεξαπάτησης. Και το τραγικό είναι πως στο βάθος όλοι γνωρίζουμε το αμάρτημά μας. Καλύπτουμε όμως την ευθύνη μας με παρήγορα ψέματα…»

Ουτοπία… Όνειρο μιας νύχτας με φεγγάρι…

2012-01-03T12:08:00.003+02:00

Υγιές, αίσιον, ευτυχισμένο 2012 φίλοι και φίλες.

Απόσπασμα από κείμενό μου γραμμένο στα χρόνια της προβληματικής ελληνικής «αφθονίας», γύρω στο 2000, το παρακάτω… Το βρήκα στα κιτάπια μου και το επαναφέρω…

«Πηγαίνουν στα μπαρ κι η ζωή τους περνάει ξώφαλτσα. Πηγαίνουν στα μπαρ. Γράφουν, καμακώνουν, χαριεντίζονται. Είναι κοσμοπολίτες. Πότες ξένων κρασιών κι αγοραστές ακριβών κουστουμιών. Συνήγοροι του διαβόλου μερικοί, γραφιάδες και στελέχη επιχειρήσεων άλλοι, οπορτουνίστες κι αριβίστες του κερατά οι περισσότεροι. Φλερτάρουν μ' ιδέες κι ανθρώπους, χωρίς να δίνονται. Αιτιολογούν το συμβιβασμό. Φιλοτομαρίζουν υπέρ του δέοντος. Ουτοπία! Όνειρο μιας νύχτας με φεγγάρι. Επανάσταση που πήγε στράφι. Μενσεβίκικη μεταρρύθμιση που δεν ευοδώθηκε ποτέ. Κείμενα που διαβάστηκαν χωρίς να εκδοθούν. Έρωτας που ολοκληρώνεται στον ύπνο!»

Υγιές, αίσιον, ευτυχισμένο 2012 φίλοι και φίλες.

Αφιερωμένο σε όσους και όσες εξακολουθούν να κυνηγούν το φως μιας «μετριοπαθούς» ουτοπίας στην κορυφή του λόφου, η σημερινή μας αρχή παιδιά…

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης με τίτλο «Golden Summer-Eaglemont», είναι του Αυστραλού ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Αrthur Streeton.

Julian Assange. Ένα πορτρέτο… Έτσι… Για να μην ξεχνάμε τη βιωματική και ιδεολογική διάσταση της επιστήμης, της τεχνολογίας, της πολιτικής…

2011-12-29T10:30:00.000+02:00

Πέρα απότα συνεχόμενα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αδιέξοδα στην Ελλάδα και στηΔύση, που διογκώνονται, το 2011 μαςαφήνει ως κληρονομιά του και δυο άλλα σημαντικά παγκόσμια γεγονότα. Τις ανεκπλήρωτες ως τώρα εξεγέρσεις,ειλικρινείς ή καθοδηγούμενες, των αραβικών λαών, αλλά και τις αποκαλύψεις του WikiLeaks.

Οαυστραλός Julian Assange, κινητήρια δύναμη του WikiLeaks, απασχόλησε τη χρονιά που φεύγεισχεδόν όλα τα ΜΜΕ του κόσμου. Πολλάγράφτηκαν και ειπώθηκαν για τις αποκαλύψεις αυτές, αλλά και για τον ίδιο τον Assange. Το πιο πλήρες όμως «πορτρέτο», ψυχαναλυτικό και πολιτικό, για τηδιαδρομή και τη ζωή ως τώρα αυτού του Αυστραλού ακτιβιστή, έχει γραφτεί κατάτην άποψή μου από τον Αυστραλό Καθηγητή Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου La Trobe της Μελβούρνης Robert Mann.

Δημόσιοςδιανοούμενος πέρα από πανεπιστημιακός και εκδότης για σειρά ετών της συντηρητικήςεπιθεώρησης της Αυστραλίας «Quadrant-http://www.quadrant.org.au » o Robert Mann. Στοχαστής με αριστερές ρίζες, με συντηρητικές δεκαετίες στη ζωή του,αλλά και με επιστροφή πάλι στα αριστεράτου κέντρου. Άνθρωπος που έχειεπηρεαστεί από τη σκέψη ατόμων όπως ο Primo Levi, o V. Haval, o G. Orwell, o F. Hayek, o E. Ηabsbawm, ο A. Soltzenitsyn, ο J. Stiglitz. Αυτός ο στοχαστής, δημοσίευσε στις αρχές Μαρτίου του 2011 ένα πολυσέλιδοάρθρο του-πορτρέτο του Julian Assange, στο μηνιαίο προοδευτικό περιοδικότης Αυστραλίας «The Monthly- http://www.themonthly.com.au/» , μέσααπό το οποίο εκφράζεται πλέον σε σταθερή βάση. Σε αυτό το άρθρο καταπιάνεται όχι μόνο με την προσωπική ζωή του Assange, αλλά και με την ιδεολογική τουδιαδρομή στο χρόνο, προσπαθώντας έτσι να ερμηνεύσει το πώς έφτασε στιςαποκαλύψεις του WikiLeaks.

Ίσωςκάποιος/οια αναρωτηθεί για πιο λόγο έχει ενδιαφέρον αυτό το πορτρέτο, σε μιαχώρα όπως η Ελλάδα, με τόσα πολλά αδιέξοδα αλλά και με το μισό της πληθυσμό να μην έχειαγγίζει ηλεκτρονικό υπολογιστή, ως τώρα…

Κι όμως…

Επειδή ητεχνολογία λύνει και δένει, είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, είτε έχουμεπρόσβαση σε αυτήν είτε όχι, επειδή η τεχνολογία, λύνει, δένει, χειραφετεί αλλάκαι καταδυναστεύει τον καθένα και την καθεμιά μας, σχεδόν σε κάθε πτυχή τηςκαθημερινής μας ζωής, ακόμη και στην Ελλάδα, έχει σημασία να δούμε την πολιτικήδιαδρομή του Julian Assange. Έχει σημασία να καταλάβουμε τηνπολιτική διάσταση και την πολιτική χρήση της τεχνολογίας και της επιστήμης…

Έχεισημασία να θυμηθούμε με αφορμή τον Assange και τα WikiLeaks τη βιωματική και ιδεολογικήδιάσταση της επιστήμης, της τεχνολογίας,της πολιτικής…

Ποιοςείναι λοιπόν ο Julian Assange, κατά τον Robert Mann;

Οαυστραλός πανεπιστημιακός, μιλώντας με άτομα που συνάντησε στην ως τώραδιαδρομή του ο Assange, παρακολουθώντας πολλά από όσα γράφτηκαν για αυτόν,ανατρέχοντας σε αναρτήσεις του ίδιου του Assange στο διαδίκτυο, όταν ήταν χάκερ ήμπλόγκερ, διασαφηνίζοντας τις πληροφορίες του με τον ίδιο τον Αυστραλόακτιβιστή, κατέληξε στα εξής…

Η βιωματικήδιαδρομή του Julian Assange όλα αυτά τα χρόνια, έτσι όπωςπαρουσιάζεται από τον ίδιο ή από τα ΜΜΕ είναι μια «δημιουργημένη» από τον ίδιοδιαδρομή. Σε κάθε περίπτωση όμως, ταπαιδικά και τα εφηβικά του χρόνια, χρόνια που σημαδεύουν τους ανθρώπους, δενήταν (ψυχαναλυτικά και βιωματικά μιλώντας) «εύκολα».

Θυγατέραοικογένειας της μεσαίας τάξης της Αυστραλίας η μητέρα του, από τον πρώτο τηςγάμο σε νεαρή ηλικία απέκτησε τον Julian και αμέσως μετά ξαναπαντρεύτηκεέναν περιπλανώμενο θεατρικό παραγωγό, τον Brett Assange, πότη-αλκοολικό και μέλος, όπωςκαι η μητέρα του, της εναλλακτικής κουλτούρας της Δύσης του 1960 και των αρχώντου 1970.

Όταν ο Assange ήταν παιδί 8-9 ετών, η μητέρα τουχώρισε και ξαναπαντρεύτηκε για τρίτη φορά έναν ερασιτέχνη μουσικό, με τον οποίοαπόκτησε κι άλλο παιδί. Αυτόν τον σύζυγοο ίδιος ο συνιδρυτής του WikiLeaks τον έχει περιγράψει με τα πιομελανά χρώματα. Η συμπεριφορά τουυποχρέωσε τη μητέρα του Assange να κρύβεται και να ταξιδεύει συνεχώς και το γιό τηςνα αλλάζει πολλά σχολεία, ή να αυτοδιδάσκεται στο κάθε νέο του «σπίτι» ή στιςδημόσιες βιβλιοθήκες της Αυστραλίας.

Στα τέλητης δεκαετίας του 1980 η οικογένειά εγκαταστάθηκε στα περίχωρα της Μελβούρνης,ό ίδιος ο Assange ερωτεύτηκεκαι παντρεύτηκε μικρός μια εξίσου μικρήσε ηλικία κοπέλα με την οποία απέκτησε τον πρώτο του γιο και έκανε τα πρώτα τουβήματα ως χάκερ στη μικρή αλλά πολύ δραστήρια κοινότητα των χάκερ τηςΜελβούρνης, ορισμένα μέλη της οποίαςέκαναν επιθέσεις στη NASA και στην πολεμική και αμυντική βιομηχανία, καθώς και στην κυβέρνηση των ΗΠΑ.

Αποτέλεσμααυτής της δράσης του αλλά και της δύσκολης προσωπικής του ζωής (η γυναίκα τουτον εγκατέλειψε παίρνοντας μαζί της και το γιο τους), ήταν η σύλληψή του από τη αστυνομία τηςΑυστραλίας, η τελική του καταδίκη και απελευθέρωση με την επιβολή ενός μικρούχρηματικού ποσού, στα μέσα του 1990, αλλά και η σύντομη είσοδός του σενοσοκομείο σε κατάσταση «κατάθλιψης και θυμού», όπως περιγράφει άτομο τουκοινωνικού του περιβάλλοντος εκείνης της εποχής. Αυτά τα βιώματα, σύμφωνα με τον Robert Mann, φόβισαν την ψυχή του και διαμόρφωσαντην ιδεολογική και πολιτική του ταυτότητα.

Επηρεάστηκεαπό τον Σολτσενίτσιν, τον Εξυπερί από την ελληνική και τη ρωμαϊκή μυθολογία,από τους μύθους των Σουμερίων, από το Βουδισμό, από το Φρόιντ, αλλά και από τηδουλειά και τη σκέψη ατόμων όπως ο Tariq Ali, o John Pilger, o Michael Moor.

Από τοπρώτο σχεδόν μισό της δεκαετίας του 1990, είχε ήδη αρχίσει να συμμετέχει σεσυζητήσεις μιας ομάδας αμερικανών κομπιουτεράδων με οικονομική επιφάνεια καιδεξιές ιδεολογικές αναφορές (σεξιστές, ρατσιστές, ομοφοβικοί), από την περιοχήτου San Francisco, που αυτοαποκαλούνταν cypherpunks.

Κεντρικόιδεολογικό ζήτημα αυτής της ομάδας ήταν το, αν στην εποχή του διαδικτύου τοκράτος θα μπορούσε να στραγγαλίσει τις προσωπικές ελευθερίες, παρακολουθώνταςτους πολίτες του, ή, αν οι πολίτες θα μπορούσαν ακόμη και να καταστρέψουν τοκράτος χρησιμοποιώντας τις δυνατότητες του ιντερνέτ και της τεχνολογίας.

Ησυνεισφορά του Assange (υποστηρικτή του ανοιχτού λογισμικού, κ.λ.π), στιςσυζητήσεις αυτής της ομάδας, ήταν συνεισφοράατόμου με αυτοπεποίθηση στη διατύπωση των απόψεών του (τεχνικές ή ιδεολογικές),ήταν συνεισφορά ατόμου με χιούμορ, σαρκασμό και προοδευτικές απόψεις. Ο Assange για παράδειγμα, έβαλε απέναντί τουπέρα από το κράτος και τις μεγάλες πολυεθνικές εταιρίες.

Το 2003 καιτο 2004 προσπάθησε να ζήσει μια πιο «κανονική» ζωή και εγγράφηκε ως φοιτητήςστο Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης για να σπουδάσει μαθηματικά και φυσική χωρίςιδιαίτερη ακαδημαϊκή επιτυχία, αλλά και χωρίς συμπάθεια για τους επιστήμονεςτου χώρου του, που κυκλοφορούσαν σε διάφορα συνέδρια με ταμπελίτσες απόοργανισμούς των υπουργείων Άμυνας και Τεχνολογίας της χώρας του.

Από τακείμενα του Assange αυτήςτης περιόδου, προκύπτει πως προέτασσε την ηθική διάσταση μιας μη βίαιηςεπανάστασης καθώς και τη θαρραλέα ατομική συμβολή του καθενός και της καθεμιάς στηναλλαγή του κόσμου προς το καλύτερο.

Η πιοολοκληρωμένη θεωρητική σύλληψη της δημιουργίας του WikiLeaks προκύπτει από σχετικές αναρτήσειςτου το Νοέμβρη και το Δεκέμβρη του 2006.

Επίσης,στις 4 Οκτώβρη 2006, ο Assange ήταν αυτός που «πήρε» στις ΗΠΑ το domain name WikiLeaks.org., χρησιμοποιώντας για την εγγραφήτo όνοματου φυσικού του πατέρα, αλλά και του τότε πολιτικού του «καθοδηγητή», ενόςνεοϋορκέζου αρχιτέκτονα και ιδρυτή τουιστότοπου αποκαλύψεων Cryptome.

Ιδρύονταςκαι «τρέχοντας» το WikiLeaks προσπάθησε να το κρατήσει μακριά από κατηγορίες όπως,ήταν όργανο της CIA, ή ομάδας ατόμων που ζητούσαν την καταστροφή τωνΗΠΑ. Αρχικός στόχος του Wikileaks για παράδειγμα ήταν οι πολιτικέςκαι οι πρακτικές της κινέζικης κυβέρνησης. Σταδιακά, ο Assange πλησίασε το Παγκόσμιο ΚοινωνικόΦόρουμ, συμμετείχε στις συναντήσεις του (π.χ. Ναϊρόμπι), ανέδειξε έντονα τιςπολιτικές και τις πρακτικές των αμερικανικών επεμβάσεων στο εξωτερικό.

Αν ο Julian Assange καταλήξει τελικά στα χέρια τωνΗΠΑ, γράφει o R. Mann, θα γίνειαφορμή να ξεσπάσει ένας παγκόσμιος πολιτισμικός πόλεμος ανάμεσα στην Αριστεράκαι τη Δεξιά και θα γίνει ο Dreyfus του 21^ου αιώνα...

Συμπέρασμα;

Είτεμιλάμε για τα μεγάλα βουλεβάρτα του Παρισιού και άλλων πόλεων, που συν τοιςάλλοις εμποδίζουν τα οδοφράγματα των διαδηλωτών, είτε για τον κυβερνοχώρο…

Είτεμιλάμε για μια «απλή» διάχυση αποκαλυπτικών πληροφοριών, όπως «κατηγορήθηκαν»οι πρόσφατες αποκαλύψεις του WikiLeaks, διάχυση πληροφοριών για τη δράσηπανίσχυρων κρατών, εταιριών ή ατόμων…

Οιβιωματικές, οι ιδεολογικές αναφορές στις ζωές των ανθρώπων, καθορίζουν σε πολύμεγάλο βαθμό την δημόσια αλλά και την ιδιωτική τους ζωή και δράση…

Για τη μιντιακή κάλυψη της υπόθεσης Εφραίμ…

2011-12-28T12:11:00.000+02:00

Πρώτη είδηση εν μέσω εορτών η υπόθεση της προφυλάκισης του «γέροντα» Εφραίμ όπως τον αποκαλεί ο «ΣΚΑΙ», που τον στηρίζει και που αισθάνεται την ανάγκη να μας δίνει σε ζωντανή κάλυψη τις εξελίξεις της υπόθεσής του… Υπενθυμίζοντάς μας ταυτόχρονα πως υπάρχουν αναπάντητα ερωτήματα για τον «αυστηρό» τρόπο με τον οποίο τον αντιμετωπίζει η Δικαιοσύνη…

Ποιο μετριοπαθής η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ», που στο κύριο άρθρο της γράφει σήμερα, ανάμεσα σε άλλα: «Η Δικαιοσύνη θα αποφανθεί εν τέλει για το τι ήταν τελικώς πραγματικά αξιόποινο και τι όχι. Μέχρι τότε, όμως, οφείλει να προστατεύει τα δικαιώματα όλων, βάσει του νόμου, χωρίς ακρότητες».

Και με την μια και με την άλλη πλευρά ο Στ. Ψυχάρης, πρώην Διοικητής του Αγίου Όρους…

Ενώ στο κύριο άρθρο των «ΝΕΩΝ» σήμερα, ανάμεσα σε άλλα γράφουν: «… οι συντονισμένες επιθέσεις που δέχονται οι δικαστές του Συμβουλίου Εφετών, επειδή έκαναν απλώς το καθήκον τους, μάλλον ακυρώνουν την προγενέστερη προσπάθεια του πολυπράγμονος ηγουμένου να εμφανιστεί ως ο ανιδιοτελής ασκητής, που απέχει από κοσμικές δραστηριότητες, δοσοληψίες και συναναστροφές-ως θα όφειλε…»…

Από την άλλη μεριά, στο κύριο άρθρο στο σημερινό «ΒΗΜΑ», αναφέρονται, μεταξύ άλλων: «Εκείνο που κανείς μπορεί να συζητήσει στην περίπτωση του ηγουμένου είναι αυτή καθεαυτή η εφαρμογή του μέτρου της προφυλάκισης. Και αν στην περίπτωσή του εξαντλήθηκε όλη η αυστηρότητα του δικαστηρίου. Το συγκεκριμένο μέτρο εφαρμόζεται στις περιπτώσεις που ο καταγορούμενος είναι ύποπτος φυγής και ικανός να διαπράξει το αυτό αδίκημα. Στην προκειμένη περίπτωση λογικώς υποψία φυγής δεν υπήρχε, ούτε συνθήκες που θα επέτρεπαν επανάληψη του ιδίου αδικήματος. Υπό αυτή την έννοια και οι κρίνοντες κρίνονται. Τα υπόλοιπα, τα συνωμοσιολογικά και οι ακραίες αντιδράσεις διαφόρων θρησκόληπτων που διεκδικούν το ακαταδίωκτο των ρασοφόρων, δεν ταιριάζουν σε ανεπτυγμένες και συντεταγμένες κοινωνίες.».

«MEGA», «ANT», «ALPHA» (πρωταγωνιστικό κανάλι στην αποκάλυψη της υπόθεσης Βατοπεδίου), λίγο ή πολύ, για διαφορετικούς λόγους, είναι ως τώρα σταθερά απέναντι σ’ όσους αντιτίθενται και πολεμούν την προφυλάκιση του Εφραίμ.

Ακολουθεί από πίσω και η τοποθέτηση διάφορων πολιτικών κομμάτων και πολιτικών… ΛΑΟΣ, Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κ.α.Μιντιακό tug of war η προφυλάκιση του υπερδραστήριου, θρησκευτικού, οικονομικού και πολιτικού παίχτη Εφραίμ, του συμπρωταγωνιστή της υπόθεσης του Βατοπεδίου…

Πέρα από τα ουσιαστικά ζητήματα της υπόθεσης Βατοπεδίου-Εφραίμ, ο τρόπος με τον οποίο καλύπτονται οι τελευταίες εξελίξεις αυτού του γεγονότος, είναι ενδεικτικός του τρόπου με τον οποίο τα μίντια και οι ιδιοκτήτες τους, στην Ελλάδα και διεθνώς, διαχρονικά, συνδημιουργούν και «τρέχουν» την πολιτική, την οικονομική, την κοινωνική επικαιρότητα, τασσόμενοι υπέρ ή κατά, σε συγκεκριμένες περιπτώσεις...

«Χρησιμοποιώντας» αρχές, αξίες και θεσμούς, για να υποστηρίξουν ή για να απαξιώσουν συγκεκριμένα πρόσωπα και καταστάσεις…

Ενώ για τους ιδεαλιστές και τους/τις ρομαντικούς/ες θα έπρεπε να συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο…

Όσο για τους «ανώνυμους» και ξεχασμένους της ζωής, για τον «φιλάνθρωπο» στην καλύτερη περίπτωση τρόπο με τον οποίο τους αντιμετωπίζουν τα ΜΜΕ, όταν τους «ανακαλύπτουν», τι να λέμε και τι να γράφουμε τώρα… Μέρες που είναι…

Υ.Γ. Νομίζω πως στο Βατοπέδι γίνονται πράγματα και «θαύματα», που ορίζονται με μη θρησκευτικούς όρους… Τα υπόλοιπα τα αφήνω για τους ειδικούς.

Για τον Αϊ Βασίλη που «φράκαρε» στην καμινάδα…

2011-12-20T12:05:00.003+02:00

Το γνωρίζετε, το θυμάστε το παρακάτω γιορτινό τραγουδάκι που ερμήνευσε και η Ella Fitzgerald πριν από αρκετές δεκαετίες;

«Santa Claus got stuck in my chimney,/ Stuck in my chimney, stuck in the chimney/ Santa Claus got stuck in my chimney/ When he came last year…

Santa please come back to my chimney/ Back to my chimney, back/ Santa please come back to my chimney/You can come back here...»

Αυτό το τραγουδάκι θυμάμαι στα δύσκολα προεόρτια αυτής της χρονιάς…

Καθώς επίσης και το τραγούδι των Κατσιμιχαίων, το: «Για ένα κομμάτι ψωμί,/ δε φτάνει μόνο η δουλειά./ Για ένα κομμάτι ψωμί,/ πρέπει να δώσεις πολλά.

Δεν φτάνει μόνο το μυαλό σου,/δε φτάνει μόνο το κορμί σου./Το πιο σπουδαίο είν' η ψυχή σου, δικέ μου./Έχει τους νόμους τους αυτή η ιστορία,/ δεν φτάνει μόνο η δουλειά…

Για ένα κομμάτι ψωμί,/θα 'χεις ξεχάσει πολλά./Για ένα κομμάτι ψωμί,/ θα 'χεις πληρώσει ακριβά.

Και κάποια μέρα θα σε λύσουν,/ μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις./ Θα σε κλωτσάνε και θα σ' αρέσει, δικέ μου./ Σαν το σκυλί τους θα σ' έχουν, δικέ μου,/ μα δε θα έχεις ψυχή να το νοιώσεις,/θα είναι για σένα αργά.»…

Για τον Αϊ Βασίλη που «φράκαρε» στην καμινάδα λοιπόν, την περασμένη χρονιά για αρκετούς και αρκετές, αλλά και για ακόμη περισσότερο κόσμο φέτος,γι αυτόν γράφω σήμερα, ευχόμενος Χρόνια Πολλά…

Στους άνεργους, στους άστεγους, στους παλιούς και νέους φτωχούς, αλλά και σε αυτούς/ες που από καλύτερη θέση περιμένουν έναν Αϊ Βασίλη που ίσως δεν έρθει… Στην ώρα του ή και καθόλου, απευθύνομαι…

Για το μικρό μου γιο γράφω σήμερα, που κάθε φορά που με βλέπει να επιστρέφω σπίτι χαμογελάει ή αποκοιμιέται στην αγκαλιά μου…

Για την ανέχεια και την απελπισία που κυκλοφορεί στους δρόμους, ή που κλειδαμπαρώνεται στα διαμερίσματα και στα σπίτια της Ελλάδας γράφω, πρωτίστως…

Αλλά και για άλλους νεοέλληνες που βρίζουν, σιωπούν ή εξακολουθούν να κλέβουν άπληστα…

We won’t be defeated! Ναι, δεν θα νικηθούμε… Συνεχίζουμε… Με μώλωπες και σοβαρότερα τραύματα, με απώλειες και χρέη, συνεχίζουμε…

Καιροφυλακτώντας, χαμογελώντας, καπνίζοντας, αναστενάζοντας, τρικλίζοντας, κλωτσώντας, συνεχίζουμε…

We are tough, we are tough cookies! Είμαστε σκληρόπετσοι, είμαστε σκληρά μπισκότα…

Συνεχίζουμε σε αυτόν εδώ ή σ΄ άλλους τόπους… Γιατί οι αντοχές κι ο λογισμός του ανθρώπου έχουν κι αυτά τα όριά τους!

Ο Αϊ Βασίλης, οφείλουμε να τον βοηθήσουμε κι εμείς να βρει το δρόμο του, θα ξανάρθει στις πόλεις και στα χωριά μας, από την Καισαρεία ή από οπουδήποτε αλλού. Το ζήτημα είναι πώς και πότε…

Ο Αϊ Βασίλης όμως, ξερακιανός ή πιο γεμάτος, θα’ ρθει ξανά και θα καταδεχθεί περισσότερο κόσμο...

Χρόνια μας Πολλά λοιπόν…

Για την αξιοπιστία της ελληνικής δημοσιογραφίας και πάλι… Με αφορμή αναφορές του Γ. Παπαχρήστου….

2011-12-19T11:02:00.005+02:00

Ο Γιώργος Παπαχρήστος, βασικός «καθεστωτικός» δημοσιογράφος στα «ΝΕΑ», όπου τον διαβάζω, σχολιαστής στο δελτίο ειδήσεων του «STAR» και σε άλλα τηλεοπτικά πάνελ, με εκπομπή στο «BHMA fm», αλλά και συγγραφέας που δεν διαβάζω, στη προχθεσινή έκδοση της εφημερίδας του το Σαββατοκύριακο, στη σελίδα του, ανάμεσα σε άλλα αναφέρει πως ο νέος πρωθυπουργός Λ. Παπαδήμος «καράφλιασε», γιατί λέει επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου είχαν προσληφθεί και απασχολούνταν στα social media περίπου 100 άτομα! «Τι έκαναν όλοι αυτοί; Και πόσο μάς κόστιζαν άραγε;», αναρωτιέται…

Αυτή του η «αποκάλυψη» έγινε σημαία σε κίτρινες εφημερίδες, παραδοσιακές και ηλεκτρονικές, σε παραπολιτικά blog κ.λπ.

Μάλιστα! Περιμένω μια επίσημη δημόσια τοποθέτηση για το αληθές ή για το ψευδές του λόγου του Παπαχρήστου. Δεν έχω λόγους να μην πιστεύω τον αντίλογο όσων ασχολούνται με τα social media και διαψεύδουν τον Παπαχρήστο, λέγοντας ότι στην καλύτερη περίπτωση αυτοί/ες που εργάζονταν στα social media επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου άντε να έφταναν τα 10 άτομα.

Όμως…

Ζητούμενο στην παραπάνω «αποκάλυψη» Παπαχρήστου, είναι και η εγκυρότητα του λόγου του δημοσιογράφου. Κυρίως τώρα, σε περίοδο συνολικών αδιεξόδων…

Είναι έτσι τα πράγματα Γιώργο; Το έψαξες πριν το γράψεις; Μπορείς να το τεκμηριώσεις;

Κάνω αυτές τις ερωτήσεις γιατί δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που πάλι ο Γ. Παπαχρήστος, στη σελίδα του στα «ΝΕΑ» περασμένων Σαββατοκύριακων, αισθάνθηκε την ανάγκη να μας πει γραπτώς, πως ζητούμενο για τον Γ. Παπανδρέου της επόμενης μέρας εξακολουθεί να είναι η διεκδίκηση διεθνούς ρόλου, όπως για παράδειγμα αυτού του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, με αφορμή και τη λήξη της θητείας του νυν Γ.Γ. Μπαν Κι Μουν!... Τα έγραφε αυτά τη στιγμή που η επανεκλογή του Μπαν Κι Μουν ως Γ.Γ. του ΟΗΕ για μια δεύτερη πενταετή θητεία που αρχίζει το 2012 είχε κλείσει πανηγυρικά και επίσημα, από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, ήδη από τον Ιούνιο του 2011!

Την ώρα που ο καλός και επώνυμος συνάδελφος δεν έκανε μια απλή αναζήτηση στο διαδίκτυο, για ένα τόσο κοινότυπο και εύκολο «θέμα», μια αναζήτηση που θα διασφάλιζε, τουλάχιστον σε αυτήν την αναφορά του, την αξιοπιστία του λόγου του, εγώ και ο/η κάθε «πονηρεμένος/η» έχουμε λόγους να αμφιβάλουμε για την αξιοπιστία της προχθεσινής του αποκάλυψής…

Και τα γράφω όλα αυτά σήμερα, γιατί…

Ζητούμενο σε αυτόν τον τόπο δεν είναι μόνο η αξιοπιστία της καταβαραθρωμένης πολιτικής, που σε τελική ανάλυση έχει να αντιμετωπίσει και εκλογικές αναμετρήσεις, που τιμωρούν ή που επιβραβεύουν…

Υ.Γ1. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του E. Hopper…

Υ.Γ2. Με αφορμή τα σχετικά δημοσιεύματα και αναρτήσεις, για την «αποκάλυψη» Γ. Παπαχρήστου, ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Πάνος Μπεγλίτης, έκανε σήμερα το βράδυ την ακόλουθη δήλωση: «Στο τμήμα που είχε την ευθύνη, μεταξύ άλλων, και για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και για όλες τις ιστοσελίδες του Πρωθυπουργού, Γιώργου Α. Παπανδρέου, εργάζονταν τρία (3) άτομα. Κάθε άλλη πληροφορία που βλέπει το φως της δημοσιότητας δεν έχει σχέση με την αλήθεια. Αδιάψευστος μάρτυς των στοιχείων είναι τα Φύλλα της Εφημερίδας της Κυβέρνησης». Επίσης, λίγο αργότερα, ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του νυν Πρωθυπουργού Λ. Παπαδήμου ανέφερε: «Οι πληροφορίες που αναφέρονται σε ορισμένα δημοσιεύματα ότι στο Μέγαρο Μαξίμου και στον τομέα των Social Media απασχολούνταν 100 άτομα, είναι απολύτως ανακριβείς. Η αλήθεια είναι ότι απασχολούνταν τρία άτομα εκ των οποίων έχουν μείνει δύο».

Υ.Γ3. Στο neemo.gr, στη σχετική σύνοψη της blogoσφαιρας, στο κομμάτι επικαιρότητα, η «αποκάλυψη» Παπαχρήστου είχει 62 άκριτες υιοθετήσεις και μια επιφύλαξη! Αναπαράγει η ελληνική blogoσφαιρα, στην πλειοψηφία της, τις παθογένειες των παραδοσιακότερων ΜΜΕ, αλλά και ενός σημαντικού μέρους της νεοελληνικής κοινωνίας;

Christopher Hitchens… Ένας άνθρωπος που διάβαζε, που έγραφε, που μιλούσε πολύ…

2011-12-17T22:15:00.002+02:00

Από τη στιγμή που το αμερικανικό περιοδικό «Vanity Fair» δημοσιοποίησε το θάνατο του 62χρου βρετανο-αμερικανού δημοσιογράφου και συγγραφέα Christopher Hitchens από καρκίνο, όλα τα έγκυρα ΜΜΕ του αγγλόφωνου κόσμου, όλων των ιδεολογικών αποχρώσεων, είχαν πολλά να πουν και να γράψουν για τη ζωή και το έργο του…

Από τα τροτσκιστικά του νιάτα μέχρι την υποστήριξή του στον πρόεδρο G.W.Bush και στη δυτική επέμβαση στο Ιράκ, ο φιλέλληνας ανάμεσα σε άλλα Hitchens, βιβλία του οποίου κυκλοφορούν και στην Ελλάδα, είπε, έγραψε και έζησε πολλά, με προβοκατόρικο αρκετές φορές τρόπο…

Μίλησε, έγραψε, έζησε, αλλά και διάβασε πολύ στη ζωή του ο Hitchens….

Από όλα όσα γράφονται αυτές τις ώρες με αφορμή το θάνατό του, κρατώ τη μαρτυρία του φίλου του συγγραφέα Ian McEwan, στην προοδευτική βρετανική εφημερία «The Guardian», όπου μας πληροφορεί πως το δωμάτιο του νοσοκομείου του Houston όπου νοσηλεύονταν τον τελευταίο καιρό ο Christopher Hitchens ήταν γεμάτο βιβλία, κι ο ίδιος μέχρι την τελευταία του στιγμή αγωνιούσε να ολοκληρώσει ένα άρθρο του για τον άγγλο συγγραφέα Chesterton.

Κρατώ επίσης τις αναφορές σχεδόν όλων, σχετικά με το πόσο πολύ αγαπούσε και το πόσο καλά χρησιμοποιούσε την αγγλική γλώσσα..

Όταν οι άνθρωποι πεθαίνουν γράφονται και υπερβολές… Οι αποχαιρετισμοί αναφέρουν συνήθως μόνο τα θετικά της ζωής και του έργου τους…

Όμως, στην περίπτωση του Christopher Hitchens, το ελάχιστο που μπορείς να πεις είναι πως, ο βρετανός και πολιτογραφημένος αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, ήταν ένας από τους λίγους σήμερα δημοσιολογούντες, που μπορούσε να υποστηρίξει τις θέσεις του με αναφορές σχεδόν σε ολόκληρο το φάσμα του ανθρώπινου στοχασμού…

Έστω και αν , όπως έγραψε ο αρχισυντάκτης του προοδευτικού βρετανικού περιοδικού «New Statesman» Jason Cowley, η συνεισφορά του στη διανόηση δεν ήταν καινοτόμα, και η αποκήρυξη από την πλευρά του πανίσχυρων ανθρώπων όπως η Μητέρα Τερέζα, ο Clinton, ο Reagan και ο Kissinger ακούγεται πλέον παρωχημένη…

Θαυμαστής του George Orwell, «παιδί» της εποχής του, της ζωής του και του διαφωτισμού ο Hitchens…

Διαβασμένος προβοκάτορας ο συγχωρεμένος…

Δημοσιογράφος και συγγραφέας σταρ…

Τον διάβαζαν και τον άκουγαν πολλοί/ες… Κι ο ίδιος όμως, διάβαζε, συζητούσε, άκουγε πολύ…

Υ.Γ. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι του Jamie-James Medina, για λογαριασμό της εφημερίδας «The Observer».

Για τους «σημαδεμένους» της ζωής…

2011-12-15T12:49:00.000+02:00

Αυτές τις μέρες των απλήρωτων λογαριασμών, τις μέρες και τις νύχτες της ανέχειας, για πολλούς και πολλές…

Αυτές τις μέρες απόγνωσης αλλά και απύθμενης νεοελληνικής απληστίας, στα μικρά και στα μεγάλα της ζωής…

Αυτές τις οριακές μέρες και νύχτες… Όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να με «εκπλήσσουν» αρνητικά, αλλά και θετικά…

Αυτές τις μέρες και νύχτες των ατομικών και των συλλογικών αδιεξόδων, όπου η ελπίδα αποκτά μεταφυσικές διαστάσεις… Αυτές τις μέρες και νύχτες θέλω να τις χαρώ… Όσο και όπως μπορώ… Θέλω να τις χαρώ με κρασιά και τζαζ, με χαμόγελα και προσδοκίες… Έχω τους λόγους μου, έχω και την υγειά μου, προς το παρόν τουλάχιστον…

Σε όσους και όσες έχει σημαδέψει οριακά η ζωή… Αποκαλύπτοντας το παράλογο και το τυχαίο της ύπαρξης…

Σε όσους και όσες έχει «γρατσουνίσει» ή αποπειράθηκε να τους «γραπώσει» ο θάνατος, μεταφορικά και κυριολεκτικά, το μόνο που μπορώ να πω, το μόνο που μπορώ να κάνω, δυστυχώς, είναι να τους σκέφτομαι... Σε γιορτές και σχόλες…

Ικανός για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο ο άνθρωπος…

Τρανός και τιποτένιος, δυνατός κι αδύναμος μαζί… Σ’ αυτό το πέρασμα, σ’ αυτό το διάλλειμα, σ’ αυτό το «όνειρο» που ονομάζουμε ζωή…

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Claude Monet.

Για τις «αντισυστημικές» φωνές της ηγετικής ομάδας της Νέας Δημοκρατίας…

2011-12-13T10:23:00.001+02:00

Το μέγεθος των οικονομικών, των κοινωνικών, των πολιτικών αδιεξόδων της Ελλάδας, το κατανοεί νομίζω, ανεξάρτητα από το πώς το αιτιολογεί ή το ποιες λύσεις προτείνει, ο κάθε πολίτης. Το κατανοεί ο κάθε Έλληνας και η κάθε Ελληνίδα που το βιώνει στο πετσί του/της, με ακραίους όρους, ανεξάρτητα από το πώς αυτοπροσδιορίζεται ιδεολογικά και πολιτικά…

Το μέγεθος του οικονομικού, του κοινωνικού, του πολιτικού αδιεξόδου της Ελλάδας, το κατανοεί νομίζω, ανεξάρτητα από το τι λέει ή δε λέει για εκλογικούς λόγους και η Νέα Δημοκρατία…

Κι όμως…

Παρακολουθώντας συστηματικά και τα δεξιά και συντηρητικά ΜΜΕ, διαπιστώνω ότι, η πιο μετωπική και η πιο κίτρινη εφημερίδα της Νέας Δημοκρατίας, η δεύτερη από πλευράς κυκλοφοριακής απήχησης μετά τον «ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΤΥΠΟ», η εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», όπου αρθρογραφούν τακτικά και άτομα ιδεολογικά και πολιτικά κοντά στον αρχηγό του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, παίζει με την ανευθυνότητα, για να μη πω με τη φωτιά…

Σε μια εποχή συνολικών εθνικών αδιεξόδων, και σημαντικής δημοσκοπικής πρωτιάς της Ν.Δ., η εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», σε πολλά κύρια άρθρα της παίζει με τη φωτιά, παίζει «αντισυστημικά», παίζει ακραίως ανεύθυνα…

Ενδεικτικά, έχουμε και λέμε λοιπόν…

Στο κύριο άρθρο της εφημερίδας την 24η Νοεμβρίου 2011, με αφορμή την επίσκεψη Παπαδήμου στις Βρυξέλλες, ανάμεσα σε άλλα αναφέρονταν: «Χρειάστηκε απουσία 48 ωρών από το φίλιο ελληνικό έδαφος για να αποδειχθεί ότι ο Λ. Παπαδήμος υστερεί ακριβώς εκεί που τον διαφημίζει το ημεδαπό σύστημα της μαζικής χειραγώγησης του λαού: στις διεθνείς επαφές, στις «άκρες» και τις δυνατότητες συνεννόησης με τις «δάνειες δυνάμεις» της χώρας… Αυτή η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», όσο βραχύς κι αν είναι ο βίος της, πρέπει να βρει επειγόντως νέο Πρωθυπουργό. Αλλιώς, δεν έχει λόγο ύπαρξης»

Στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, την 9η Δεκεμβρίου 2011, με αφορμή τον απόηχο και τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της ΕΕ, ανάμεσα σε άλλα υποστήριζε: «…Αν είναι έτσι η ΕΕ [λιτότητα], ευχαριστούμε πολύ δε θα πάρουμε. Δεν είμαστε φίλοι των αλυσίδων και της ατιμωτικής σκλαβιάς. Στα ζητήματα εθνική ανεξαρτησίας και του αυτεξούσιου των Ελλήνων δεν χωράνε μισόλογα και υπεκφυγές. Ελευθερία ή θάνατος»

Ενώ σήμερα, στο κύριο άρθρο της, η εφημερίδα υποστηρίζει ανάμεσα σε άλλα: «…Οι κυρίες Γεριτσίδου μήνυσαν τον ΓΑΠ για εσχάτη προδοσία… Προσέφυγαν επίσης στον ΟΗΕ και στο ποινικό δικαστήριο της Χάγης, καταγγέλλοντας τον τέως ΠΘ για καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για γενοκτονία… Απούσης ηγεσίας και εκπροσώπησης, η μόνη οδός που απομένει στην κοινωνία είναι η φυγή προς τα εμπρός. Η αντεπίθεση. Με μηνύσεις, αγωγές, κινητοποιήσεις και με κάθε άλλο πρόσφορο μέσο».

Ναι, οι παραπάνω «αντισυστημικές» απόψεις διατυπώνονται στα κύρια άρθρα βασικής νεοδημοκρατικής εφημερίδας…

Και μη μου πείτε πως η «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ» δεν εκφράζει ηγετικούς κύκλους της Νέας Δημοκρατίας, γιατί…

Είναι πάμπολλες οι φορές που στα πρωτοσέλιδά της, ή στα άρθρα γνώμης της, προανήγγειλε πράγματα που αμέσως μετά έγιναν non paper για την Κ.Ο. της ΝΔ ή για τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης…

Φυσικά, το ζήτημα δεν είναι τι γράφει ή τι δε γράφει η εφημερίδα «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ»…

Το κεφαλαιώδες ζήτημα είναι η «ποιότητα» και η υπευθυνότητα της τακτικής και της στρατηγικής αναζήτησης της εξουσίας, από ηγετικούς κύκλους ενός αστικού κόμματος εξουσίας…

Σε μια περίοδο ακραίας οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής κατάστασης στην Ελλάδα…

Στον κόσμο του «κανένα» και του «άλλου»…

2011-12-09T11:56:00.000+02:00

Ζοφερή η διεθνής πολιτική, οικονομική και κοινωνική σκηνή… Μέρος της οποίας είναι και η Ελλάδα…

Εγκλωβισμένη στην κρίση χρέους και στην κεφαλαιοκρατική ασυδοσία η Δύση…

Χωρίς ηγεσίες με οριακά βιώματα πλέον ο δυτικός κόσμος, όπως είχε κάποτε, λόγω πολέμων, λόγω κοινωνικών αναταραχών ή αδιεξόδων, κ.λπ…

Η Δύση που υποχωρεί συνεχώς οικονομικά, γεωστρατηγικά, στην πλανητική σκακιέρα, οδεύει προς μια μείωση επιπέδου ζωής, για πλατιές μάζες των πολιτών της, οδεύει προς μια μείωση προσδοκιών ζωής… Η κοινωνική της συνοχή μπορεί να διατηρηθεί, λίγο ή πολύ, αν τα οικονομικά βάρη μοιρασθούν με σχετική δικαιοσύνη στους λαούς της και αν περιοριστεί η δυτική κεφαλαιοκρατική ασυδοσία…

Μεταίχμιο ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή η Ελλάδα… Με δικά της σημαντικά οικονομικά και κοινωνικά προβλήματα και αδιέξοδα που θα χρειαστούν χρόνο και, «blood, sweat and tears» για να ξεπεραστούν, έστω και μερικώς…

Μεταίχμιο ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή η Ελλάδα… Αλλά και πλήρως ενσωματωμένη, ως τώρα, στο άρμα της Δύσης η χώρα μας. Πράγμα, που κατά την άποψή μου χρειάζεται να συνεχιστεί.

Στη χώρα μας λοιπόν, χώρα ιδιαίτερης οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής ρευστότητας, με δεδομένα όλα τα παραπάνω ζητήματα, από τις δημοσκοπήσεις που είδαν το φως τις τελευταίες ημέρες (Pulse στο «ΠΟΝΤΙΚΙ», Metron Forum και Public Issue στο συγκρότημα Αλαφούζου, πέρα από τα συνηθισμένα ευρήματα, για εκτίμηση ψήφου, καταλληλότητα για πρωθυπουργός, δημοφιλία πολιτικών στελεχών κ.α., που ήδη αναπτύσσουν τη γνωστή επικοινωνιακή τους δυναμική, υπάρχουν και ορισμένες σημαντικές ενδείξεις, που δεν πρέπει να περάσουν απαρατήρητες…

Σημαντική ένδειξη για παράδειγμα είναι το εύρημα της Metron πως τα μεγάλα μας προβλήματα οι ερωτώμενοι θεωρούν πως μπορούν να αντιμετωπιστούν καλύτερα στο πλαίσιο του εθνικού κράτους 54,7%, παρά στο πλαίσιο της ΕΕ (38,7%).

Τι εννοεί ο «ποιητής» δημοσκόπος και ο «ποιητής» λαός;

Ότι υπάρχει συλλογική αυτοσυνειδησία, πως πρώτα από όλα και πάνω από όλα έχουμε ευθύνη εμείς για τη διόρθωση των κακώς κειμένων του νεοελληνικού μας βίου; Για να αλλάξουμε το προβληματικό κράτος, για να πατάξουμε τη διαφθορά, κ.λπ.; Ή εννοεί μήπως πως υπάρχει μια ισχυρή αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής-δυτικής προοπτικής της χώρας;

Άλλο εύρημα, της Public Issue αυτή τη φορά, που το πανηγυρίζει η «ΑΥΓΗ» με το πρωτοσέλιδο θέμα της σήμερα. Τα κόμματα της Αριστεράς λέει, αθροιστικά, πιάνουν το 40% των δημοσκοπικών εκτιμήσεων των προτιμήσεων των πολιτών, ξεπερνώντας τα αθροιστικά ποσοστά του δικομματισμού, με ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ να πλησιάζουν το 25% μαζί… Ποια Αριστερά με ποιο λόγο, με ποιες προτάσεις; Γιατί τα τείχη ανάμεσα στα πολιτικά χαρακτηριστικά π.χ. των Οικολόγων-Πράσινων, της ΔΗΜΑΡ, του Άρματος Πολιτών, του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ είναι σαν τα κάστρα του Μεσαίωνα…

Ποια Αριστερά και με ποιες προτάσεις; Γιατί ναι μεν η πολύχρωμη Αριστερά της Ελλάδας ασκεί βιωματική διακηρυκτική πολιτική και διαχειρίζεται τα μεγάλα βιωματικά και τα φαντασιακά αδιέξοδα της κοινωνίας, σε επίπεδο προγραμματικού λόγου όμως, σε επίπεδο ελληνικής, ευρωπαϊκής και παγκόσμιας οικονομικής καπιταλιστικής πραγματικότητας τι μπορεί να κάνει η ελληνική Αριστερά για την Ελλάδα και τους πολίτες της; Όταν η πολιτική γενικότερα και η Αριστερά ειδικότερα, κομμουνιστογενής, κινηματική, μεταρρυθμιστική κ.λπ., δεν μπορεί να διαχειριστεί θετικά, προγραμματικά τις βιωματικές ανάγκες των πολιτών, ή τις προσδοκίες τους, που να πας και σε τι να κτίσεις στο χρόνο;

Ποια ενδογενή και εξωγενή αδιέξοδα μπορείς να παλέψεις, όταν ο πλειοψηφικός «κανένας» και ο «πλειοψηφικός» άλλος αναζητείται, όχι μόνο για να του χρεωθούν ευθύνες, πρωτίστως, αλλά και για να του εναποθέσουν ελπίδες; Ο «κανένας» και ο «άλλος», χωρίς όνομα, χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό λόγο και πρόγραμμα…

Ο «κανένας» και ο «άλλος», οι νυν, σε μια ζοφερή εθνική και διεθνή πραγματικότητα, με απαξιωμένη την πολιτική και την αστική αντιπροσωπευτική δημοκρατία ποια χαρακτηριστικά μπορούν να αποκτήσουν στη χώρα μας;

Ως κοινωνία ή ως Αριστερά, ξέρουμε τι δε θέλουμε. Αυτή είναι μια σημαντική αφετηρία. Πώς όμως θα φτάσουμε σε αυτά που θέλουμε; Σε αυτήν τη δεδομένη εθνική και διεθνή πραγματικότητα; Μέσα από ποιους πολιτισμικούς, παραγωγικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς δρόμους;

Μπορούν οι διάφορες ελληνικές νομενκλατούρες, για να μιλήσουμε για την ελληνική συνιστώσα των αδιεξόδων μας, όχι μόνο πολιτικές, να κάνουν βήματα προόδου, με αυτό το κράτος, όπως το γνωρίζουμε ή όπως μας το περιγράφουν διάφορες εκθέσεις, ελληνικές και διεθνείς; Μπορούν οι διάφορες ελληνικές νομενκλατούρες, μπορεί η κοινωνία, να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης, λειτουργίας και παραγωγής;

Το «παιχνίδι» της ζωής…

2011-12-07T12:58:00.003+02:00

Πρωί πρωί στη στάση του λεωφορείου σήμερα…

Ένα μικρό λευκό γκριφόν διασχίζει το δρόμο… Κι οι οδηγοί το «σέβονται»… Κατεβάζουν ταχύτητες…

Ένας παππούς στη στάση. Με τραύμα από τον πόλεμο της Κορέας, όπως λέει… Καπνίζει αρειμανίως, μιλάει για τη ζωή του χωρίς να του ζητηθεί, θυμάται τη νεκρή του γυναίκα, «Πέθανε πριν χρόνια, ήταν μια νεράιδα», λέει και συμπληρώνει, «Την παντρεύτηκα όταν ήταν 15 χρονών, ζήσαμε μαζί πενήντα χρόνια»…

Στο τέλος της διαδρομής, πρωί πρωί, ένας πλανόδιος παίζει στο ακορντεόν του το «Γυάλινο κόσμο»…

«Από πού να πιαστεί ο άνθρωπος και με τι όπλα»; ρώτησε κάποτε ο Γ. Δουατζής το φιλόσοφο, Κώστα Αξελό κι αυτός απάντησε: «Να πιαστεί δεν μπορεί από πουθενά. Του είναι ίσως δυνατόν να ανοιχτεί στο αποσπασματικό Όλον. Χωρίς όπλα. Και χρησιμοποιώντας όλα τα όπλα. Το άνοιγμα δεν είναι κάτι το μυστηριώδες. Ας πάρουμε πάλι μια μικρή παρέα στην παραλία. Οι μεν φωτογραφίζουν τους δε. Θέλουν να τους οικειοποιηθούν και να τους αρχειοθετήσουν. Οι άλλοι φωτογραφίζουν τη θάλασσα, θέλουν να την ακινητοποιήσουν. Οι άλλοι λένε τι ωραία που είναι, δες, δες, τι ωραία που χτυπάει το κύμα. Όλα αυτά είναι μορφές ακινητοποίησης του χρόνου, ακινητοποίησης του χώρου και όχι άνοιγμα στο χωρόχρονο. Άνοιγμα θα ήταν να έκαναν μπάνιο, να ερωτεύονταν, να τσακώνονταν, αλλά χωρίς αυτό το δες, δες. Είναι κάτι που από παιδί μου έκανε εντύπωση στην Ελλάδα. Έλεγαν: «Μαμά, δες με» ή «Δες, δες», πράγμα που συναντάει κανείς έξω λιγότερο.»…

Never ending το «παιχνίδι» της ζωής...

Έχουν και δεν έχουν δίκιο οι φιλόσοφοι… Το ίδιο και οι παππούδες… Έχοντας δει όμως και έχοντας κάνει τόσα πολλά στη ζωή τους, κυρίως αν είχαν μια δραστήρια και στοχαστική ζωή ταυτόχρονα, ας τους ακούμε… Τουλάχιστον αυτό…

Κυρίως όσους ορίζουν την ποίηση ως ανάγνωση της σιωπής…

Υ.Γ. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι «παράφραση» λόγων του Κώστα Αξελού. Το απόσπασμα της απάντησής του στον Γ. Δουατζή, είναι από την τελευταία εν ζωή συνέντευξή του στο δημοσιογράφο και ποιητή Γ. Δουατζή, που αυτές τις μέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΚΑΠΟΝ» με τον τίτλο «Το σπασμένο παιχνίδι». Ο ορισμός της ποίησης ως ανάγνωση της σιωπής είναι του παππού Πιέτρο Ινγκράο. Ο γνωστός πίνακας της ανάρτησης είναι του Σ. Νταλί.

Ερμηνεύοντας την «έκρηξη» Χρυσοχοΐδη…

2011-12-05T10:31:00.001+02:00

Μάλιστα… Ο Μιχάλης ξαναμίλησε….

Αρχικά εκδήλωσε το ενδιαφέρον του για τη διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ στο Real FM και τώρα προσπάθησε να αποδομήσει με ακραίους και προσβλητικούς όρους τον Γ. Παπανδρέου σε εκπομπή του MEGA…

Δε θα μιλήσω για την «ηθική» διάσταση των πραγμάτων…

Ο Χρυσοχοΐδης μιλάει «πολιτικά» για να δικαιολογήσει τη διαχειριστική του αδυναμία στο θέμα του ΕΣΠΑ. Που πλέον, με προσπάθειες ποιου Μιχάλη; χρηματοδοτείται σχεδόν αποκλειστικά από την ΕΕ… Πώς πάει το ΕΣΠΑ κ. Χρυσοχοΐδη; Έχεις να πεις κάτι συγκεκριμένο επ’ αυτού; Δική σου ευθύνη δεν είναι η διαχείρισή του όλον αυτόν τον καιρό;

Ας πάμε τώρα στην «πολιτική» διάσταση της «έκρηξής» του…

«Οσφραινόμενος» το ενδεχόμενο η κυβέρνηση Παπαδήμου να «πάει» πιο πέρα από τις 19 Φλεβάρη 2012, κάτι σχετικό υπαινίχτηκε και ο Α. Σαμαράς χτες στη συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ»…

Βλέποντας να χάνει έδαφος στην κούρσα της επόμενης μέρας του ΠΑΣΟΚ, είναι ενδεικτική και η απόσταση που κρατούν σήμερα στα κύρια άρθρα τους «ΤΑ ΝΕΑ» και η «ΗΜΕΡΗΣΙΑ», σε αυτήν την έκρηξη…

Διαισθανόμενος ότι κάτι «νέο» μπορεί να γεννηθεί, αν οι συνθήκες το επιτρέψουν, όπου ενδεχομένως βλέπει τον εαυτό του να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο… Κάτι τέτοιο υπαινισσόταν, για άλλη μια φορά, ο Ψυχάρης χτες στο «ΒΗΜΑ», αλλά και η «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»…

Και τέλος…

Θέλοντας να οριοθετήσει τον εαυτό του απέναντι στον Γ. Παπανδρέου και τις όποιες ενδεχόμενες κινήσεις του…

Ο Μ. Χρυσοχοΐδης μίλησε ξανά χτες…

Θυμίζοντας σε πολλούς και πολλές από εμάς πόσο εύκολα το κύμα της μεταπολίτευσης έδωσε ρόλους και δάφνες σε ανθρώπους, που κάτω από κανονικότερες συνθήκες, δε θα είχαν τέτοια «λαοπρόβλητη» διαδρομή…

Θυμίζοντας μας πόσο «λίγο» είναι το ειδικό πολιτικό και κοινωνικό βάρος πολλών «πρωτοκλασάτων» στελεχών του ΠΑΣΟΚ…

Όσο για αυτά, τα «συμπληρωματικά», που γράφει ο Παν Παν στο «ΕΘΝΟΣ» σήμερα, για ανασυγκρότηση του σοσιαλιστικού-δημοκρατικού χώρου από νεότερες γενιές και άτομα πέραν του ιστορικού ΠΑΣΟΚ, τι να πω…

Αν η προοπτική ανασυγκρότησης αναζητείται και σε βουλευτές «κάδρα» κάποτε στις ομιλίες του Γ. Παπανδρέου, σε γιους και θυγατέρες παλαιοτέρων βουλευτών, ή σε μιντιακές «περσόνες», που τώρα αρθρογραφούν ή κάνουν δηλώσεις σε μεγάλες εφημερίδες…

Μαρτυρία νεοελληνικής ανεπάρκειας…

2011-12-02T11:38:00.002+02:00

Ο Δ., ελληνικής καταγωγής, είναι φίλος από τα χρόνια του πανεπιστημίου. Γεννήθηκε και μεγάλωσε σε μεγάλη μεταναστευτική χώρα της Δύσης, όπου η παρουσία του ελληνικού στοιχείου είναι ιδιαίτερα ισχυρή.

Επιτυχημένος επιστήμονας στη χώρα γέννησης και μόνιμης διαμονής του ο Δ…

Οικογενειάρχης και πατέρας δυο μικρών παιδιών, πολίτης μιας άλλης φίλης με την Ελλάδα χώρας, αλλά και Έλληνας, τυπικά και ουσιαστικά, μια και όχι απλώς παρακολουθεί συνεχώς τα δρώμενα της Ελλάδας, αλλά… Μιλάει τη γλώσσα, η ελληνική μουσική, ο ελληνικός κινηματογράφος, η ελληνική κουλτούρα είναι μέρος της καθημερινότητάς του, έχει επισκεφτεί την Ελλάδα τουλάχιστον 15 φορές, προσπαθεί συνειδητά κι αυτός και η γυναίκα του, να αναδείξουν και την ελληνική διάσταση της ταυτότητας στα τρίτης γενιάς μικρά παιδιά τους, με τα οποία έχουν επισκεφτεί τη χώρα μας αρκετές φορές…

Αυτόν τον ομογενή, που δεν έχει ελληνικό διαβατήριο, που γεννήθηκε στο εξωτερικό, δεν έμεινε ποτέ μόνιμα στην Ελλάδα και, που δεν έχει λόγους και δεν έχει χρόνο να παρακολουθεί από κοντά τις αγκυλώσεις της ελληνικής γραφειοκρατίας και πολιτείας, ούτε και τη νομοθεσία της, προσπαθώντας να φύγει πριν λίγο καιρό μαζί με την οικογένειά του από την Ελλάδα της κρίσης, όπου έμεινε για περισσότερους από δυο μήνες, ξοδεύοντας πολλά χρήματα, τον σταμάτησαν στο αεροδρόμιο, γιατί λέει δεν είχε εκπληρώσει τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις, γιατί είχε απαγόρευση εξόδου από τη χώρα μας από το 2008.

Από τότε μέχρι και φέτος είχε επισκεφτεί αρκετές φορές την Ελλάδα, χωρίς ποτέ κανένας να του έχει πει, ούτε και αυτό το καλοκαίρι όταν ήρθε του είπαν, τι συνεπάγεται το στάτους που του είχαν αποδώσει και για πόσο χρονικό διάστημα μπορούσε να παραμείνει στην Ελλάδα χωρίς τυπικά προβλήματα (διαμονή ενός μήνα). Κανείς ποτέ δεν του είπε έγκαιρα ότι με ένα σχετικό αποδεικτικό στοιχείο από το ελληνικό προξενείο της χώρας του, που θα πιστοποιούσε ότι είναι μόνιμος κάτοικος του εξωτερικού και όχι της Ελλάδας, όλα θα ήταν μέλι-γάλα.

Στον κόσμο του 2011 δεν υπάρχει 24ωρη στελέχωση των ελληνικών διπλωματικών αρχών για να επιλύονται αυτόματα τέτοια ζητήματα…

Ούτε στο σχετικό «έντυπο» και όχι ηλεκτρονικό κατάλογο του αεροδρομίου, υπάρχουν δυνατότητες άμεσης διαχείρισης τέτοιων ζητημάτων, με όρους 2011…

Επειδή γνωρίζω προσωπικά το Δ., μπορώ να σας πω ότι ακόμη και φαντάρος, σύμφωνα με τους νόμους της Ελλάδας, ήταν διατεθειμένος να πάει, αν έτσι τα έφερνε η ζωή του…

Σε κάθε περίπτωση, μια περίπου ώρα πριν την αναχώρηση, τον «γράπωσαν» μπροστά στα έντρομα μάτια των παιδιών του και της γυναίκας του…

Για να επιτύχουν τι οι Ελληνικές αρχές; Αφού λίγες ώρες αργότερα μπόρεσε να φύγει κανονικά, μέσω άλλης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας; Ο Δ. θα ξαναέρθει στην Ελλάδα ελπίζω… Τα παιδιά του όμως; Η γυναίκα του; Γιατί να έχουν αυτήν την τραυματική εμπειρία;

Και το ερώτημα είναι απλό…

Σε έναν άκρως ανταγωνιστικό κόσμο ανοιχτών συνόρων, μπορεί η Ελλάδα της κρίσης και της «χρεοκοπίας» να μεταχειρίζεται με τέτοιους όρους τα στρατηγικά της πλεονεκτήματα; Την ομογένεια των 150+ χωρών του κόσμου;

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Ν. Εγγονόπουλου.

Για τις συνδικαλιστικές προτεραιότητες στην ΕΡΤ… ΝΑΙ στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, ΟΧΙ στην ενημέρωση!

2011-11-29T10:08:00.001+02:00

Τον τελευταίο καιρό, λόγω κρίσης, οι τηλεθεάσεις στα δελτία ειδήσεων των τηλεοπτικών σταθμών, καθώς επίσης και στις ενημερωτικές εκπομπές, παρουσιάζουν αυξητικές τάσεις.

Αυτό συμβαίνει στα μεγάλα ιδιωτικά κανάλια, πλην του χρεοκοπημένου ALTER, που δε μεταδίδει ζωντανό πρόγραμμα και… Και ναι… Αυτό ΔΕΝ συμβαίνει στην κρατική ραδιοτηλεόραση, γιατί συχνά πυκνά, το συνδικαλιστικό όργανο στην ΕΡΤ, η ΠΟΣΠΕΡΤ (Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Εργαζομένων Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης αρχικά και, Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Προσωπικού Επιχειρήσεων Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης τώρα), όταν δεν απεργεί, επιλέγει να κάνει στάσεις εργασίας στη βραδινή συνήθως ενημερωτική ζώνη…

Η ΠΟΣΠΕΡΤ κινητοποιείται διαμαρτυρόμενη όπως μας ενημερώνει, για τη συνεχή αφαίμαξη των μισθών των εργαζομένων στην ΕΡΤ, για την εργασιακή εφεδρεία, κατ’ επέκταση για τη συνεχή υποβάθμιση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης…

Νοιάζεται η ΠΟΣΠΕΡΤ για τη συνεχή υποβάθμιση της ΕΡΤ, πέρα από τη συνεχή μείωση των μισθών των εργαζομένων; Λογικά πρέπει να νοιάζεται… Λογικά λέω, γιατί…

Αδυνατώ να κατανοήσω και να αποδεχθώ με καλή πίστη κινητοποιήσεις που στερούν από τους πολίτες τη δυνατότητα να ενημερωθούν από την ΕΡΤ, σε μια εποχή μεγάλης και πολυεπίπεδης κρίσης, όπου η ενημέρωση χρειάζεται όσο ποτέ άλλοτε…

Αδυνατώ να κατανοήσω κινητοποιήσεις που απαξιώνουν την ΕΡΤ που ανήκει σε όλους/όλες μας και πληρώνεται από όλους και όλες μας…

Πάνω από όλα όμως, αδυνατώ να κατανοήσω ποιες συνδικαλιστικές, ποιες πολιτικές ευαισθησίες-ιεραρχήσεις της ΠΟΣΠΕΡΤ, οδηγούν στο μπλοκάρισμα της πολιτικής, της οικονομικής, της κοινωνικής ενημέρωσης των πολιτών μέσω της κρατικής ραδιοτηλεόρασης, την ώρα που… Την ίδια στιγμή, γίνονται εξαιρέσεις για το φίλαθλο κοινό… Γίνονται εξαιρέσεις για να μεταδοθούν ζωντανά ποδοσφαιρικοί αγώνες (με προφορική περιγραφή όταν πρόκειται για Champion League), ή αγώνες καλαθοσφαίρισης…

Κατανοώ τα αιτήματα των εργαζομένων στην ΕΡΤ και σε άλλους εργασιακούς χώρους,

Όμως, ειδικά στην ΕΡΤ και στην περίπτωση της ΠΟΣΠΕΡΤ…

Αδυνατώ να κατανοήσω και να υποστηρίξω μια συνδικαλιστική πρακτική, που λέει ξανά και ξανά, ΝΑΙ στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ, ΟΧΙ όμως στην ενημέρωση!

Υ.Γ. Ως υστερόγραφο χωρίς σχόλιο, με χθεσινή ημερομηνία, παραθέτω από την ιστοσελίδα της ΠΟΣΠΕΡΤ, σχετικό εισαγωγικό αιτιολόγησης της πιο πρόσφατης κινητοποίησής της: «Συναδέλφισσες συνάδελφοι, Μπροστά στην εμμονή της Κυβέρνησης και τη συνέχιση της ανάλγητης και άδικης πολιτικής της, μπροστά στην οριζόντια επιβολή των αντεργατικών μέτρων και της εφεδρείας – απολύσεων, οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ θα διαφυλάξουν με κάθε τρόπο την επιχείρηση που είναι περιουσία του Ελληνικού Λαού, την αξιοπρέπεια και τον επαγγελματισμό τους καθώς και το δικαίωμα στη ζωή των ίδιων και των οικογενειών τους. Δεν μπορούμε να μείνουμε αδρανείς σε όλο αυτό το αντιλαϊκό τσουνάμι και στην ισοπέδωση σε ότι έχει απομείνει. Αυτά που θέλουν να εφαρμόσουν στην ΕΡΤ είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Έχουμε μπει στο στόχαστρο !!! ΓΙΑΤΙ;;;»

Κυβέρνηση Παπαδήμου. Δυο διαφορετικές συστημικές προσεγγίσεις…

2011-11-28T11:03:00.001+02:00

Εν μέσω κρίσης, στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα, εν μέσω προσπαθειών συνδιαμόρφωσης από πολλούς/ες του νέου πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού κύκλου της χώρας, οι καθημερινές κινήσεις των πρωταγωνιστών της μικρής μας Δανιμαρκίας, η θέαση, η αντιμετώπιση του «μεσοδιαστήματος» της κυβέρνησης Παπαδήμου έχει τη σημασία της…

Σήμερα, τα κύρια άρθρα της «ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ» και του «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ» είναι αποκαλυπτικά… Όπως αποκαλυπτική ήταν και η τελευταία παράγραφος στο ρεπορτάζ του ΠΑΣΟΚ στο χθεσινό «ΒΗΜΑ»…

Στη μεν «ΗΜΕΡΗΣΙΑ» διαβάζουμε: «Σύγκλιση απόψεων μεταξύ πολιτικών κομμάτων υπάρχει και σε άλλα σημαντικά θέματα [πέρα από το φορολογικό]. Ας εκμεταλλευθούμε λοιπόν τη συναίνεση, όπου αυτή υπάρχει, και ας επιδιώξουν τα κόμματα σύγκλιση απόψεων και σε άλλα ζητήματα ώστε να κερδίσουμε χρόνο, να επισπεύσουμε τις κρίσιμες μεταρρυθμίσεις. Η ευκαιρία αυτή δεν πρέπει να χαθεί. Η κυβέρνηση Παπαδήμου μπορεί να συγκεράσει απόψεις, να αμβλύνει αντιθέσεις και να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις που κανένα κόμμα μόνο του δε δύναται να επιβάλλει».

Ενώ χτες, στο «ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», στο ρεπορτάζ του ΠΑΣΟΚ, ανάμεσα στα άλλα αναφερόταν: «Πολιτικά πρόσωπα από το χώρο του ΠΑΣΟΚ αρχίζουν να συζητούν το ενδεχόμενο της μεγάλης πολιτικής έκπληξης: εφόσον οι πολιτικοοικονομικές εξελίξεις αποδεχθούν απαγορευτικές για εσωκομματικές αντιπαραθέσεις, το ΠΑΣΟΚ να μην προχωρήσει σε αλλαγή ηγεσίας το αμέσως προσεχές διάστημα και να υπάρξει εν τέλει μια συμφωνία στήριξης της υποψηφιότητας του κ. Παπαδήμου στις εκλογές»…

Από την άλλη μεριά, σήμερα, στο κύριο άρθρο του «ΕΛΕΥΘΕΡΟΥ ΤΥΠΟΥ» διαβάζουμε: ««Η προσπάθεια μονιμοποίησης της μεταβατικής κυβέρνησης Παπαδήμου, που καταβάλλεται από εγχώριους και ξένους κύκλους, είναι εμφανής, αλλά δεν βασίζετε στις πραγματικές ανάγκες της χώρας. Όσοι πιστεύουν στη «μονιμοποίηση» μίας έκτακτης κατάστασης δεν ενδιαφέρονται καθόλου για την αντιμετώπιση των οξύτατων προβλημάτων που επισώρευσε στον ελληνικό λαό η αντιαναπτυξιακή μνημονιακής πολιτικής του ΠΑΣΟΚ, αλλά επιδιώκουν τη διατήρησή της, διότι διαπιστώνουν ότι έσω αυτής μπορούν να αποκομίσουν τεράστια υπερκέρδη! Γνωρίζουν ότι αυτή η κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει πολιτική που να επικεντρώνεται στην επίλυση των προβλημάτων του ελληνικού λαού, αλλά μόνο στη διευθέτηση συμφωνιών και συμβάσεων… Στην ουσία οι έχοντες συμφέρον από μια μεγάλη παράταση του χρόνου θητείας μιας διορισμένης-μη εκλεγμένης από τον ελληνικό λαό-κυβέρνησης διακατέχονται από έναν φόβο απέναντι στη λειτουργία της δημοκρατίας, που είναι ύποπτος…»

Ενώ στην πιο μετωπική και κίτρινη εφημερίδα της Νέας Δημοκρατίας, τη «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», το σχετικό ρεπορτάζ του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης τιτλοφορείται: «Αποχωρώ [από κυβέρνηση] αν δεν στηθούν κάλπες έως τον Μάρτιο». Αποφασισμένος δηλώνει ο Σαμαράς να βάλλει «βέτο» στα σχέδια που θέλουν «Παπαδήμο για πάντα».

Οι ανησυχίες για το πολιτικό-εκλογικό κόστος της συμμετοχής της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση Παπαδήμου, οι ανησυχίες της για την ευμετάβλητη επόμενη πολιτική μέρα, καθώς και οι προσπάθειες της να παρουσιάσουν την κυβέρνηση Παπαδήμου ως συνέχεια των κυβερνήσεων Παπανδρέου-ΠΑΣΟΚ (πράγμα που είναι), δεν προκύπτουν μόνο από τα συνεχή πρωτοσέλιδα των μετωπικών εφημερίδων του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης…

Προκύπτουν και από τις προσωπικές επιθέσεις στο νέο πρωθυπουργό…

Ενδεικτικό είναι για παράδειγμα, είναι το κύριο άρθρο της εφημερίδας «ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ», στις 24 Νοεμβρίου 2011, όπου έγραφε ανάμεσα σε άλλα: «Χρειάστηκε απουσία 48 ωρών από το φίλιο ελληνικό έδαφος [επίσκεψη σε Βρυξέλλες] για να αποδειχθεί ότι ο Λ. Παπαδήμος υστερεί ακριβώς εκεί που τον διαφημίζει το ημεδαπό σύστημα της μαζικής χειραγώγησης του λαού: στις διεθνείς επαφές, στις «άκρες» και τις δυνατότητες συνεννόησης με τις «δάνειες δυνάμεις» της χώρας… Αυτή η κυβέρνηση «εθνικής σωτηρίας», όσο βραχύς κι αν είναι ο βίος της, πρέπει να βρει επειγόντως νέο ΠΘ. Αλλιώς, δεν έχει λόγο ύπαρξης»…

Τι μας λένε, συν τοις άλλοις, οι παραπάνω παραπομπές; Μας λένε, πως η «επόμενη» μέρα στην Ελλάδα, είναι δύσκολο να προδιαγραφεί, τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα…

Δευτερευόντως, ας μη διαφύγει της προσοχής μας, ότι η λεκτική κριτική της Νέας Δημοκρατίας στην κυβέρνηση Παπαδήμου, κυβέρνηση στην οποία συμμετέχει με κορυφαία της στελέχη, είναι ανάλογη με αυτή του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ…

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του ιδιαίτερου και «αναχωρητικού» καλλιτέχνη, ζωγράφου, λογοτέχνη και τραγουδιστή, Νίκου Χουλιαρά.

Για την πολιτική συγκυρία… Από τη Ν. Δ. και το ΠΑΣΟΚ μέχρι το ΚΚΕ και το ΣΥΡΙΖΑ, μέχρι τη ΔΗΜ.ΑΡ και τους Οικολόγους Πράσινους…

2011-11-23T13:26:00.000+02:00

Αχ! Αχ αυτός ο τόπος…

Που όπως η Ευρώπη και ο υπόλοιπος κόσμος, πιο έντονα όμως αυτός, λόγω και των δικών του μεγάλων αδιεξόδων με δική του αποκλειστική ευθύνη, βαδίζει μέσα σε ένα βαθύ, μακρύ και σκοτεινό τούνελ…

Πώς διαμορφώνεται τακτικά και στρατηγικά το πολιτικό σκηνικό στο εσωτερικό μέτωπο της χώρας; Επιτρέψτε μου να κάνω ορισμένες επισημάνσεις…

1ον. Για εισαγωγή αναπαράγω μέρος του σημερινού κύριου άρθρου της «ΑΥΓΗΣ», όπου ανάμεσα σε άλλα αναφέρονται και τα εξής: «… Η κυβέρνηση Παπαδήμου ακροβατεί μεταξύ της ευρωπαϊκής ρευστότητας και της διαφαινόμενης ρευστοποίησης του πολιτικού συστήματος. Το πιθανότερο είναι η 6η δόση να χρησιμοποιηθεί και με τη δική του σύμπραξη, ως όχημα για ανατροπές στο αστικό πολιτικό μπλογκ. Γι’ αυτό η συζήτηση… περί του χρόνου των εκλογών αποκτά κεντρικό χαρακτήρα… Αν ο Σαμαράς υποχωρήσει στο τελεσίγραφο, θα απομακρυνθεί ακόμη περισσότερο το ενδεχόμενο εκλογών την «καταλληλότερη» ημερομηνία και θα δημιουργηθεί ο κατάλληλος χρόνος για να εκδηλωθούν οι φυγόκεντρες τάσεις και στη ΝΔ. Σε συνδυασμό με την κρίση που ήδη έχει αρχίσει στο ΠΑΣΟΚ, το «πείραμα» Παπαδήμου αποκτά προφανή «χρησιμότητα».

Αυτή η προσέγγιση της «ΑΥΓΗΣ» μπορεί να ερμηνεύσει εν μέρει και την προχθεσινή προειδοποίηση Σαμαρά για διαγραφές, σε όσους/ες εγείρουν εσωκομματικά προβλήματα για τον ίδιο στη Νέα Δημοκρατία…

2ον. Σε τι ενδεχομένως ποντάρει ο Α. Σαμαράς με το μέχρι τώρα «όχι» του για την υπογραφή γραπτής «εγγύησης» για την έκτη και για ενδεχομένως τις υπόλοιπες δανειακές δόσεις;

Μια ενδεχόμενη εκτίμησή μου είναι πως και αν ακόμη υποχρεωθεί στο τέλος να πει «ναι», αν το «ναι» του είναι μέσα από «μεσοβέζικες» διαδικασίες, που μπορούν να πακεταριστούν και να «πουληθούν» καλά στο εκλογικό σώμα της Ελλάδας, τότε, ανάλογα με τις συγκυρίες που θα διαμορφωθούν και ανάλογα με το χρόνο της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης, μπορεί, μπορεί λέω, να φτάσει μια ώρα νωρίτερα στην αυτοδυναμία. Το τι θα διαχειριστεί μια πιθανή αυτοδυναμία της Νέας Δημοκρατίας είναι μια άλλη ιστορία…

3ον. Τί γίνεται στο ΠΑΣΟΚ; Ποια θα είναι η επόμενή μέρα του; Σε τι στοχεύουν τα «ηγετικά» του στελέχη;

Ναι. Η πολιτική και η εκλογική επιρροή του ΠΑΣΟΚ έχει συρρικνωθεί σημαντικά. Το ΠΑΣΟΚ όμως, ως πολιτική και κοινωνική ταύτιση 37 ετών, ανεξάρτητα από το τι λένε οι δημοσκοπήσεις, εξακολουθεί να έχει κοινωνικά και εκλογικά αποθέματα. Αυτά τα αποθέματα δε θέλει να τα χάσει κανένας/καμιά...

Σε μια εποχή όπου η πιο «παγιωμένη» εκλογική συμπεριφορά είναι αυτή των μεγαλύτερων ηλικιών… Σε μια περίοδο όπου ακόμη και στην Ισπανία των αδιεξόδων, όπως έδειξαν οι εκλογές της περασμένης Κυριακής, η αποχή έχει αυξητική τάση… Σε μια κατακερματισμένη εποχή αδιεξόδων, όπου δύσκολα μπορεί να γεννηθεί και να μεγαλώσει εκλογικά και πολιτικά ένα νέο «μόρφωμα», που σε καμιά περίπτωση δε θα προέρχεται από παρθενογένεση, σε μια τέτοια εποχή… Την όποια «σιγουριά» του ΠΑΣΟΚ, ανεξάρτητα από το σημερινό ή το αυριανό της μέγεθος, δε θέλει να τη χάσει ως αφετηρία, ως «μαγιά», κανείς/καμιά…

Ένα συρρικνωμένο αλλά ευάριθμο ΠΑΣΟΚ, εξακολουθεί να είναι καλύτερη εκλογική και πολιτική αφετηρία, από οποιοδήποτε ενδεχομένως νέο κόμμα, που μπορεί να έχει ως προέλευσή του και ένα σημαντικό κομμάτι του σημερινού ΠΑΣΟΚ… Κι αυτό το καταλαβαίνουν όλοι και όλες… Πρωταγωνιστές και δευτεραγωνιστές… Στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο της πολιτικής ζωής… Αυτή η οπτική γωνία, ερμηνεύει και την ένταση της «μάχης» για την ηγεσία στο ΠΑΣΟΚ της «επόμενης μέρας»…

Που βαδίζουν τα κόμματα της Αριστεράς; Κομμουνιστογενούς και άλλης; Ναι, η κομμουνιστογενής Αριστερά, θα καρπωθεί μέρος της λαϊκή αντίδρασης. Τα ποσοστά της θα ανέβουν. Πόσο αριθμητικά σημαντική όμως, σε απόλυτους αριθμούς, θα είναι αυτή η αύξηση; Γιατί όλοι και όλες δείχνουν προς την άνοδο της Αριστεράς, αλλά αναφέρονται στα ποσοστά της, ποσοστά που προκύπτουν από την αυξημένη αποχή, από το δεν ξέρω και το δεν απαντώ…

Η έντονα προεδρική Δημοκρατική Αριστερά του Φ. Κουβέλη, που την «παίζουν» και τα ΜΜΕ, μπορεί να μπει στη Βουλή, αντλώντας ψήφους και από το ΠΑΣΟΚ…

Το ίδιο μπορεί να συμβεί, ιδιαίτερα με αυξημένη την αποχή, και με τους Οικολόγους Πράσινους, που έχουν «παγιωμένες» ψήφους στις τελευταίες τρεις εκλογικές αναμετρήσεις…

Όμως;

6ον. Το αναπάντητο για μένα σήμερα ερώτημα είναι, πια εκλογική διέξοδος θα βρουν οι ακροδεξιές κοινωνικές και πολιτικές συμπεριφορές της ελληνικής κοινωνίας… Που θα πάει το λαϊκό ακροδεξιό κομμάτι της «αγανάκτησης»; Πόσο μεγάλο είναι; Θα πάει στην αποχή; θα πάει σε κάτι νέο που μπορεί να γεννηθεί, αν οι συνθήκες το επιτρέψουν; Θα πάει στα «καθεστωτικά» κόμματα;

Και τέλος…

7ον. Κάτι που μοιάζει παρατραβηγμένο… Μπορεί ο απλουστευτικός και καταγγελτικός λόγος του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ να ακουστεί ακόμη και σε ορισμένα λαϊκά αυτιά, με ιδεολογικές και πολιτικές αντιφάσεις, που φτάνουν μέχρι και την άκρα δεξιά; Ας μας απασχολήσει και αυτό, πριν το χαρακτηρίσουμε «προβοκάτσια»…

Υ.Γ. Ο πίνακας της σημερινής ανάρτησης είναι του αυστραλού ζωγράφου Russell Drysdale.

Από την «ξεχασμένη» ειδησεογραφία της ημέρας…

2011-11-22T10:50:00.003+02:00

Such is the nature of the beast… Στη μνήμη εγγράφεται συνήθως ότι επαναλαμβάνεται κατά κόρον… Ακόμη και το ψέμα…

Κι όμως… Έχουμε και λέμε…

1ον. Τί κρατάμε από την εκλογική νίκη της ισπανικής δεξιάς την περασμένη Κυριακή;

Αυτό που αναδείχθηκε κατά κόρον ήταν το μέγεθος της νίκης του Ραχόι, το ιστορικό μέγεθος της ήττας των σοσιαλιστών, το γεγονός ότι άλλη μια κυβέρνηση λιτότητας ηττήθηκε στην κάλπη, το γεγονός ότι οι διάφορες εκδοχές της ισπανικής αριστεράς αύξησαν σημαντικά την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση…

Κι όμως…

Αυτό που «ξεχνιέται» είναι ότι στην Ισπανία της ανεργίας, άνω του 22%, στην Ισπανία της λιτότητας, η συμμετοχή του κόσμου στις εκλογές της Κυριακής περιορίστηκε ακόμη περισσότερο από ότι στις καλύτερες ημέρες του ισπανικού παρελθόντος. Η αποχή άγγιξε περίπου το 30% και αυξήθηκε σε σχέση με την προηγούμενη εκλογική αναμέτρηση κατά περίπου 3%! Θα ακολουθήσουν και οι Έλληνες το δρόμο των Ισπανών;

2ον. Από το εξελισσόμενο εσωτερικό μέτωπο της χειραγώγησης της πολιτικής τώρα, αξίζει να αναδείξουμε την απόπειρα αλλαγής του τρόπου εκλογής του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Άρχισε στην αρθρογραφία του ΔΟΛ, συνεχίστηκε με δηλώσεις του Απόστολου Κακλαμάνη χτες… Ο επόμενος λένε πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, μια και δε βγαίνουν οι ημερομηνίες (για ποιον δε βγαίνουν οι ημερομηνίες παιδιά;), για το καλό της παράταξης, πρέπει να εκλεγεί από περιορισμένο εκλεκτορικό σώμα, π.χ. από το Συνέδριο… Ναι, γιατί ένα συνέδριο μηχανισμών χειραγωγείται πιο εύκολα από τους διαμεσολαβητές, από ότι ένα εκλεκτορικό σώμα εκατοντάδων χιλιάδων ανώνυμων μελών και φίλων… Διαδικασία που εισήγαγε ο Παπανδρέου και ακολούθησε και ο Σαμαράς…

3ον. Τί αποκτά μιντιακή δυναμική τις τελευταίες ημέρες; Κάτι πρωτόγνωρο για τα ελληνικά δεδομένα, κάτι που συναντά και τις προσδοκίες της πανταχόθεν βαλλόμενης νεοελληνικής κοινωνίας… Αναφέρομαι στις πρώτες συλλήψεις επώνυμων μεγαλοοφειλετών προς το Δημόσιο. Ανεξάρτητα με το τι θα κάνει τελικά η Δικαιοσύνη… Ποιος άνοιξε αυτή τη διαδικασία; Αυτός που θέλουν να «διώξουν», ο Γ. Παπανδρέου… Μας το υπενθυμίζει αυτό κανείς; Όχι βέβαια… Ο Παπανδρέου μόνο «αρνητικός» ή κυρίως «αρνητικός» υπήρξε, για το κόμμα του και για τη χώρα μας, θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε…

4ον. Γιατί επιμένουν αυτοί οι ρημαδοευρωπαίοι, λανθασμένα κατά τη γνώμη μου, να μας «απαξιώσουν» πλήρως, να μας «στραπατσάρουν» εθνικά, όπως μας λένε οι λαϊκιστές δεξιών και αριστερών προσανατολισμών, ζητώντας γραπτές εγγυήσεις; Σας παραπέμπω σε σημερινό ισορροπημένο και διεισδυτικό άρθρο του Γ. Κύρτσου στην εφημερίδα του «City Press».

Γράφει λοιπόν ο Γ. Κύρτσος, ανάμεσα σε άλλα: «Οι έγγραφες δεσμεύσεις ζητούνται για τους ακόλουθους λόγους: 1ον, η Γερμανία και οι άλλοι ισχυροί της Ευρωζώνης θέλουν να επιβάλουν σκληρή πειθαρχία στις υπερχρεωμένες και προβληματικές χώρες με τα χαρακτηριστικά της Ελλάδας. 2ον, οι έγγραφες δεσμεύσεις θα διευκολύνουν τη συνεννόηση με τους τραπεζίτες για το «κούρεμα» των ομολόγων του ελληνικού Δημοσίου, εφόσον θα περιορίσουν στο ελάχιστο τον πολιτικό κίνδυνο. 3ον, οι γραπτές δηλώσεις των πρωταγωνιστών της ελληνικής πολιτικής ζωής θα διευκολύνουν τα Κοινοβούλια των χωρών της Ευρωζώνης όπου θα σηκώσουν το βάρος της στήριξης της ελληνικής οικονομίας. 4ον, τις δεσμεύσεις της χρειάζεται και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών προκειμένου να συνεννοηθεί με το Βερολίνο και άλλες πρωτεύουσες που αμφισβητούν τη σταθερότητα του ελληνικού πολιτικού συστήματος… Όλα αυτά ακούγονται λογικά… Υπάρχει όμως και η πολιτική διάσταση που πρέπει να ληφθεί σοβαρά υπόψη… [Δηλαδή, τι θα γίνει σε οικονομία, κοινωνία και πολιτικό σύστημα Ελλάδας, αν οι πολιτικές αποδειχθούν λανθασμένες].. Βερολίνο και Βρυξέλλες... θα πρέπει να δεχθούν τη διπλωματία των αστερίσκων που προσφέρει τη δυνατότητα διαφοροποίησης των πολιτικών ηγετών που το κρίνουν αναγκαίο. Το ζήτημα είναι πρώτα πολιτικό και μετά διαχειριστικό και σαν τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί από όλες τις πλευρές».

Υ.Γ. Και ο σημερινός πίνακας της ανάρτησης είναι του ελληνοαυστραλού ζωγράφου Νίκου Σουλάκη.

Περί χειραγώγησης… Α case study in progress…

2011-11-21T11:06:00.003+02:00

Η επόμενη μέρα στο ΠΑΣΟΚ εύλογα απασχολεί αρκετό κόσμο… Η επόμενη μέρα σ’ αυτό το κόμμα συνδέεται άμεσα με την επόμενη μέρα της χώρας…

Πέρα όμως από το τι θα γίνει στο ΠΑΣΟΚ και κατ’ επέκταση στη μελλοντική πολιτική σκηνή του τόπου, εξαιρετικής σημασίας για όσους «νοιάζονται» για τον τρόπο με τον οποίο επιχειρείται από διάφορους/ες αυτή η συνδιαμόρφωση του επόμενου πολιτικού, οικονομικού και κοινωνικού κύκλου της χώρας, εξαιρετικής σημασίας, το ξαναγράφω, έχουν και οι κινήσεις των διάφορων «πρωταγωνιστών» του παρασκηνίου και του προσκηνίου της πολιτικής ζωής της Ελλάδας…

Με τα λόγια και τις κινήσεις των «άλλων» λοιπόν, έχουμε και λέμε…

1ον. Χτες, στο «ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ», ο Σταύρος Ψυχάρης έγραφε: « Η απόφαση του κ. Παπανδρέου να παραδώσει την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ σηµατοδοτεί το τέλος µιας περιόδου της Εθνικής Ιστορίας µεστής σε γεγονότα. Ταυτοχρόνως οριοθετεί την αρχή µιας νέας εποχής για την Ελλάδα.

Ο αποχωρών πολιτικός, κληρονόµος λαµπράς οικογενειακής παραδόσεως, µε τις πράξεις του (αλλά και τις παραλείψεις του) δεν έκλεισε σελίδες της Ιστορίας. Αντιθέτως εισήγαγε καινοτοµίες τις οποίες έχει καταγράψει θετικά η λαϊκή µνήµη.
Οι νεωτεριστικές πρωτοβουλίες του χαρακτηρίζουν ολόκληρη την περίοδο της πολιτικής σταδιοδροµίας του. Όπου πέρασε κάτι άφησε. Η µοίρα του επιφύλαξε την δυσάρεστη έκπληξη να παραλάβει ένα κράτος µε εντελώς άδεια ταµεία. Η Ιστορία θα κρίνει αργότερα το έργο του κατά την τελευταία διετία. Ουδείς όµως δύναται να αµφισβητήσει το θάρρος των αποφάσεών του µε το βαρύτατο πολιτικό κόστος.

Όσο και αν επικρίθηκε για ορισµένες, τελευταίες ενέργειές του, είναι ο πρώτος πρωθυπουργός στην Ιστορία της χώρας που παρέδωσε την εξουσία οικειοθελώς, όταν πείσθηκε ότι αυτό απαιτούσε η συγκυρία στο Εσωτερικό και στο Εξωτερικό.
Η απόφασή του να παραδώσει και την προεδρία του κόµµατός του συµπληρώνει την εικόνα γενναιότητας που αφήνει πίσω του».

2ον. Χτες πάλι, αργά το απόγευμα, το Γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ έβγαλε την παρακάτω ανακοίνωση: «Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γιώργος Α. Παπανδρέου, ενδιαφέρεται για την ομαλή εξέλιξη, την σταθερότητα και την αποτελεσματικότητα της μεγάλης προσπάθειας που έχει αναλάβει για την έξοδο της χώρας από την κρίση και για την διαμόρφωση των καλύτερων δυνατών όρων και προϋποθέσεων για την αλλαγή του πολιτικού, διοικητικού και αναπτυξιακού μοντέλου.

Στο πλαίσιο αυτό, απαιτείται συνέπεια και συγκέντρωση όλων των δυνάμεων της χώρας στην υλοποίηση των αποφάσεων της 26ης - 27ης Οκτωβρίου και ικανοποίηση των υποχρεώσεων και των δεσμεύσεων που απορρέουν από αυτές, προκειμένου να καταβληθεί η 6η δόση και να προχωρήσουν οι διαδικασίες για την σύναψη του νέου χρηματοδοτικού προγράμματος.

Η επιτυχία της κυβέρνησης, η σταθερή πορεία της χώρας, η σταθερή πορεία του ΠΑΣΟΚ, αποτελούν προτεραιότητα για τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Γιώργο Α. Παπανδρέου. Οτιδήποτε άλλο, όπως αναφορές ή σχόλια σε πάσης φύσεως ΜΜΕ, δεν απηχούν παρά διαθέσεις, προθέσεις και σχεδιασμούς άλλων».

3ον. Αν ήσασταν ένας-μια από τους/τις εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατές-τηλεθεάτριες του κεντρικού δελτίου του MEGA χτες βράδυ, ίσως προσέξατε ότι την παραπάνω ανακοίνωση του ΠΑΣΟΚ, που οι άνθρωποι του καναλιού σωστά την πήραν ως απάντηση Γ. Παπανδρέου την «πέρασαν» ως απόπειρα «μαζέματος» των δηλώσεων των στελεχών του κόμματος. Για την τελευταία παράγραφο της ανακοίνωσης, «Οτιδήποτε άλλο, όπως αναφορές ή σχόλια σε πάσης φύσεως ΜΜΕ, δεν απηχούν παρά διαθέσεις, προθέσεις και σχεδιασμούς άλλων», για την αναφορά στα ΜΜΕ, δεν είπαν λέξη…

4ον. Τί έλεγε χτες στον Παπανδρέου ο Ψυχάρης; Φύγε εσύ και από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τώρα και, να δεις εγώ πως θα διαφυλάξω την υστεροφημία σου, αλλιώς…

Σε ποιο μέσο τα έγραφε αυτά; Στην αδερφή των «ΝΕΩΝ»… Τι έγραφαν στο κύριο άρθρο των «ΝΕΩΝ» στις 4 Νοέμβρη 2011;

«Πολλές φορές στο παρελθόν, κατ αρχήν αθώα δημοψηφίσματα χρησιμοποιήθηκαν ως οχήματα για την εξυπηρέτηση ανομολόγητων σκοπιμοτήτων… Παράδειγμα το δημοψήφισμα της Δικτατορίας τον Ιούλιο του 1973 οπότε η Απριλιανή Χούντα συνδύασε το ΟΧΙ στη μοναρχία με… Ναι στο δικτάτορα Παπαδόπουλο. Όποιος δηλαδή ψήφιζε ΟΧΙ στη Βασιλεία ψήφιζε υποχρεωτικά και τον Γ. Παπαδόπουλο ως Πρόεδρο. Ο ιδρυτής της Ν.Δ. Κ. Καραμανλής, ως αρχηγός της ΕΡΕ έχασε τις εκλογές το 1963 έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Μερικά χρόνια αργότερα ρωτήθηκε γιατί έφυγε. Απάντησε: «Αν έμενα θα με ξέσκιζαν οι βουλευτές μου!…

Μά-λι-στα…

5ον. Πώς απαντάει σήμερα ο Σταύρος στο ΠΑΣΟΚ-Παπανδρέου, όχι μόνο μέσα από το σχετικό ρεπορτάζ και τους αρθρογράφους της εφημερίδας, ή τις παραπολιτικές αναφορές για την «ψυχολογική» κατάσταση του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, αλλά μέσα από το κύριο άρθρο των «ΝΕΩΝ»;

«Στα 37 χρόνια της ιστορίας του το ΠΑΣΟΚ πάντοτε έβρισκε τους τρόπους για να ξεπερνά τους κλυδωνισμούς. Σήμερα πληρώνει βαρύ πολιτικό κόστος για τα σκληρά μέτρα που έλαβε κατά τη διετή προσπάθεια αποφυγής της χρεοκοπίας. Όμως το κόστος θα είναι βαρύτερο, αν τώρα δε συμβάλει αποφασιστικά να περάσουμε τον κάβο της 6ης δόσης. Το να παραδοθεί στην εσωστρέφεια, σε μια τέτοια στιγμή κρίσης, θα ήταν το τελειωτικό χτύπημα για την αξιοπιστία του. Το μήνυμα της κοινωνίας είναι σαφές: Η «επόμενη μέρα»θα είναι… νύχτα, να δεν πρυτανεύσουν η σοβαρότητα και η ενότητα».

Τα υπόλοιπα έπονται…

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του ελληνοαυστραλού ζωγράφου Νίκου Σουλάκη.

Περί πολιτικής και επιβολής…

2011-11-18T11:54:00.000+02:00

Επειδή οι καιροί είναι πονηροί και το «έργο» το έχουμε ξαναδεί…

Επειδή το έργο το ξαναβλέπουμε πάλι, να ξεδιπλώνεται καθημερινά, στις οθόνες των τηλεοράσεών μας, στις σελίδες των εφημερίδων, στον κυβερνοχώρο και αλλού…

Τώρα, που ξαναβλέπουμε το ίδιο έργο, σε συνθήκες μεγαλύτερης από το παρελθόν απονομιμοποίησης της πολιτικής, των κομμάτων, αλλά και των εκλεγμένων τους ηγεσιών…

Χρειάζεται να ξαναμιλήσουμε για αυτά που λέγονται, αλλά και για αυτά που υπονοούνται, χωρίς να λέγονται…

Ας αρχίσουμε λοιπόν, με τη συνέχεια της προσπάθειας να τεθεί εκτός ελληνικής πολιτικής σκηνής μια για πάντα ο Γιώργος Παπανδρέου… Που εξακολουθεί να έχει μια συρρικνωμένη αλλά υπαρκτή και αδιαμεσολάβιστη από ΜΜΕ και άλλους/ες σχέση με τους πολίτες.

Στρατηγικός στόχος των πολέμιων του Γ. Παπανδρέου, όλες αυτές τις μέρες και νύχτες, είναι να μην οδηγήσει αυτός το ΠΑΣΟΚ σε μια επόμενη εκλογική αναμέτρηση, ή να μη ξαναδιεκδικήσει την ηγεσία του στην επόμενη εσωκομματική διαδικασία… Μια ηγεσία την εκλογή της οποίας αυτός πρώτος άνοιξε σε εκατοντάδες χιλιάδες μέλη και φίλους του ΠΑΣΟΚ, δίνοντας «εξουσία» σε ανώνυμους πολίτες, «εξουσία» που μέχρι πρόσφατα ανήκε αποκλειστικά στα διάφορα φέουδα, στο προσκήνιο, αλλά και στο παρασκήνιο της πολιτικής ζωής της χώρας μας…

Αξίζει, για άλλη μια μέρα, να δούμε πως διεξάγεται αυτός ο «πόλεμος»…

Από τη σημερινή ειδησεογραφία και αρθρογραφία αναπαράγω τα παρακάτω, αρχίζοντας με την πιο αθώα και πιο δεοντολογική δημοσιογραφικά κάλυψη…

1. ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ-πρωτοσέλιδο: «Σφίγγουν τον κλοιό γύρω από τον Γ. Παπανδρέου τα στελέχη του. Τον πιέζουν να εγκαταλείψει την αρχηγία».

2. ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ σ7: «Ζητούν από τον Παπανδρέου ξεκαθάρισμα λογαριασμών… Όλο και περισσότεροι στο ΠΑΣΟΚ τον πιέζουν να ανοίξει τις εσωκομματικές διαδικασίες».

3. ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σ1+4: «Εβδομάδα εξελίξεων στο ΠΑΣΟΚ. Πιέσεις προς τον κ. Γ. Παπανδρέου σχετικά με την ηγεσία» και «Έντονες διεργασίες στο ΠΑΣΟΚ. Παρασκηνιακές συζητήσεις για το εάν τελικώς στις επόμενες εκλογές θα ηγηθεί ο κ. Παπανδρέου… Παρεμβάσεις από τους κοινοβουλευτικούς εκπρόσωπους κ. Π. Ευθυμίου και Χρ. Πρωτόπαπα».

4. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ σ5: «Πράσινες πιέσεις στα ραδιόφωνα με θέμα ηγεσίας πριν από τις κάλπες»

Και τώρα πάμε στο «ζουμί» του «πολέμου»…

5. ΕΘΝΟΣ σ6-7: «Εκκίνηση των διαδικασιών πριν τις εκλογές. ΠΑΣΟΚ. Στον προθάλαμο εσωκομματικής αναμέτρησης… Γκάλοπ (ALCO-NewsIT.gr): Κέρδη για Σαμαρά όχι για ΝΔ. Στο ιστορικό χαμηλό του 12% το ΠΑΣΟΚ. Προβάδισμα Βενιζέλου [στο ερώτημα με ποιον πρόεδρο πρέπει να πάει το ΠΑΣΟΚ στις εκλογές]…»

Για το θέμα ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ έχουμε και λέμε, λοιπόν, σύμφωνα με τη δημοσκόπηση της ALCO…

Tον Ε. Βενιζέλο προτιμάει για αρχηγό του ΠΑΣΟΚ στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση το 23% των ερωτηθέντων που δηλώνουν ΠΑΣΟΚ και το 19% του συνόλου των ερωτηθέντων. Για τα υπόλοιπα στελέχη, τα αντίστοιχα ευρήματα είναι: Αν. Λοβέρδος 13%+11%, Γ. Παπανδρέου 8%+4%, Μ. Χρυσοχοίδης 2%+2%, Α. Διαμαντοπούλου 1%+1%, άλλος 13%+14%, κανένας 5%+6%, δεν ξέρω /δεν απαντώ 35%+43%….

6. ΗΜΕΡΗΣΙΑ σ14: «Κινητικότητα στο ΠΑΣΟΚ για την επόμενη μέρα. Χθες και ο Π. Ευθυμίου κάλεσε το ΓΑΠ να ξεκαθαρίσει τη θέση του»

7. ΝΕΑ σ13: «Το ΠΑΣΟΚ εμφανίζει εικόνα χυλού». Παρεμβάσεις Ευθυμίου και Πρωτόπαπα, με τον πρώτο να ζητά από το Γιώργο να ξεκαθαρίσει τη θέση του σχετικά με την ηγεσία και τον δεύτερο να προτρέπει σε ανασύνταξη… Θέμα ημερών, εντάθηκαν οι ενδείξεις ότι ο Παπανδρέου θα λύσει τη σιωπή του…».

8. vima.gr: «Ζητούν από τον κ. Παπανδρέου να ανοίξει τα χαρτιά του.
Ολοένα και περισσότερα στελέχη ζητούν ανασύνταξη του ΠαΣοΚ εν όψει εκλογών».

Αυτά σχετικά με το «μέτωπο» Γ. Παπανδρέου…

Από το «μέτωπο» απονομιμοποίησης της πολιτικής και των πολιτικών κομμάτων, τώρα, από το καταχρεωμένο αρχηγείο του ΔΟΛ, διαβάζουμε σήμερα…

1ον. Στο σχετικό του άρθρο, ο διευθυντής του «ΒΗΜΑΤΟΣ» Αντ. Καρακούσης, γράφει ανάμεσα σε άλλα: «Κόμματα εξουσίας που ευθύνονται για το χάλι μας και έχουν ξοδέψει το οικονομικό μέλλον της χώρας και το δικό τους, δεν διστάζουν το πρωί να βρίζουν τις Τράπεζες ως υπεύθυνες της κρίσης και το βράδυ να απλώνουν το χέρι ως επαίτες για να διατηρήσουν οι ηγεσίες τους τα άνετα γραφεία τους, τις στρατιές των κομματικών υπαλλήλων τους και ένας Θεός ξέρει τι άλλο. Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι τις τελευταίες μέρες τα κόμματα έλαβαν δανεικά τριών εκατομμυρίων ευρώ από μικρή τράπεζα προεξοφλώντας την κρατική επιχορήγηση του 2017... Αυτή η υποκριτική στάση και συμπεριφορά των κομμάτων δεν αντέχεται πια. Στους καιρούς που ζούμε, κάθε τι ελέγχεται κι όλα αποτιμώνται. Γι' αυτό όσοι κάνουν πολιτική οφείλουν να μετρούν και να ξαναμετρούν τι λένε. Και κυρίως να έχουν αίσθηση των συνθηκών και της θέσης τους.»…

Ενώ ο καθημερινός αρθρογράφος των «ΝΕΩΝ» Γ. Λακόπουλος, ανάμεσα σε άλλα, γράφει: «…Το οικονομικό πρόβλημα των κομμάτων γιατί να το επωμισθούν οι μέτοχοι των τραπεζών; Ας το λύσουν τα στελέχη και οι οπαδοί τους… Η πρόσβαση στο τραπεζικό σύστημα πάντως είναι ασύμβατη με το φάκελό τους»…

Η επιχειρηματολογία των παραπάνω, τυπικά, «τεχνικά», είναι σωστή…

Όμως…

Στην παρούσα πολιτική, οικονομική και κοινωνική συγκυρία, πέρα από το «τυπικό», πέρα από το «τεχνοκρατικά σωστό» της επιχειρηματολογίας τους, ο/η πονηρεμένος/η και πολιτικά ευαίσθητος αναγνώστης και αναγνώστρια διαβάζει και κατανοεί απείρως περισσότερα, από όσα οι παραπάνω αρθρογράφοι γράφουν…

Γιατί αν η χρηματοδότηση των κομμάτων, αυτών που τώρα έχουμε, ή ενδεχομένων άλλων που μπορεί να γεννηθούν, περάσει από το κράτος στους ιδιώτες, τότε…

Η προβληματική πολιτική, όπως διεκδικείται και ασκείται μέσω των κομμάτων και με τη συμμετοχή του «πόπολου», θα γίνει ακόμη πιο αποκλειστική υπόθεση των «παρασιτικών» ελίτ, που τόσα πολλά αδιέξοδα έχουν συσσωρεύσει στην Ελλάδα…

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Edward Hopper.

Πέρα από την αγανάκτηση… Για την πολιτική... Από ένα γέροντα ιταλό κομμουνιστή… Τον Πιέτρο Ινγκράο…

2011-11-15T12:11:00.000+02:00

Ο Πιέτρο Ινγκράο, 96 ετών σήμερα, είναι μια ιστορική ηγετική μορφή της κομμουνιστογενούς ιταλικής Αριστεράς.

Αγωνιστής στον «παράνομο» αντιφασιστικό αγώνα της χώρας του τη δεκαετία του 1930, διευθυντής της εφημερίδας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος «Unita» την περίοδο 1947-1957, πρόεδρος της Ιταλικής Βουλής την περίοδο 1976-1979, στοχαστής και αγωνιστής μιας ολόκληρης ζωής ο «παππούς» Ινγκράο…

Πριν λίγες μέρες, από τις εκδόσεις «Εύμαρος», κυκλοφόρησε και στα ελληνικά σε ένα τομίδιο με τίτλο «Η ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ», μια συζήτησή του Πιέτρο Ινγκράο με τους Ιταλούς πανεπιστημιακούς Μαρία Λούζα Μπότσια και Αλμπέρτο Ολιβέτι.

Από αυτό το βιβλίο, από αυτή τη συζήτηση, παραθέτω σήμερα ορισμένα αποσπάσματα από τις σκέψεις, από τους αγώνες, από τις εμπειρίες ζωής του Π. Ινγκράο…

Πώς ορίζει την πολιτική;

«Για μένα πολιτική είναι εγώ και οι άλλοι να είμαστε μαζί για να επηρεάζουμε, έστω και κατά το ελάχιστο, τις ανθρώπινες υποθέσεις. Έξω από αυτή τη συλλογική δράση δε θα ήμουν ικανός να κάνω πολιτική».

Τί έχει να πει για την αγανάκτηση των νέων και των μαζών για τα όσα συμβαίνουν τριγύρω μας;

«Δεν αρκεί η αγανάκτηση. Είναι βεβαίως μια απάντηση έστω και στοιχειώδης. Όμως είναι ανάγκη να οικοδομηθεί ένα πολιτικό υποκείμενο». Επίσης, υπογραμμίζει σε άλλο σημείο της συζήτησής του με τους δυο ιταλούς πανεπιστημιακούς: «Εκτιμώ ως πολύ πιο μεγάλο κίνδυνο τον κίνδυνο να μη φέρουν αποτελέσματα τα αισθήματα αγανάκτησης και ελπίδας, ως τέτοια, μιας που λείπει, επιμένω, μια ανάγνωση του κόσμου και μια κατάλληλη πολιτική πρακτική που θα τους δώσει μορφή».

Τί τον ανησυχεί, σχετικά με τη μορφή πάλης των κινητοποιημένων πολιτών;

«Νιώθω ότι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος μιας ταλάντευσης των κινημάτων, να εκτεθούν στον ανώνυμο άνεμο της αγοράς, στον κατακερματισμό των αιτημάτων τους όσο κι αν είναι δίκαια. Είναι σημαντικοί έστω και οι μερικοί αγώνες. Ούτε έχω αυταπάτες για την αποτελεσματικότητα ολικών, καθορισμένων και τέλειων σχεδίων… Κάθε υπόθεση απλοποίησης διαψεύστηκε οικτρά και παταγωδώς από την πρόσφατη ιστορία. Εκποιήθηκε-πέρα από τα σύμβολα και τους μύθους-τόσο η αμεσότητα της επαναστατικής πράξης, όσο και κάθε γραμμική οπτική υλοποίηση της λαϊκής κυριαρχίας. Στη ζωή μου έκανα την όλο και πιο επιτακτική ανακάλυψη της πολυπλοκότητας της πολιτικής. Καθώς ανακαλύπταμε σταδιακά το συμπαγές της αστικής ηγεμονίας, έμπαινε οξύ το πρόβλημα των μορφών, των συσχετισμών μέσα από τους οποίους τα κοινωνικά υποκείμενα θα μπορούσαν να έχουν λόγο στις αποφάσεις. Η μεγάλη και δύσκολη πρόκληση είναι πώς να κρατήσεις τη δύναμη και τη ζωντάνια ενός πλουραλιστικού υποκειμένου μαζί με τον πλούτο και την ποικιλία του ανθρώπινου όντος, με την πολύμορφη ουσία και την εσωτερική ελευθερία του».

Τί έχει να πει για την παρακμή των κομμάτων;

«Βιώνουμε εδώ και καιρό τη βαθιά παρακμή του κομματικών σχημάτων και, συνεπώς, υποφέρουμε από το πλήγμα που δέχτηκε η αντιπροσωπευτική δημοκρατία και τις συνακόλουθες συνέπειές του. Το αίτημα της απελευθέρωσης από τα κόμματα όχι μόνο διαδόθηκε, σε σημείο που να εκφράζει το κοινό αίσθημα αλλά έγινε και ένα ισχυρό στοιχείο της ίδιας της πολιτικής δράσης. Απ’ αυτό βγαίνει παραμορφωμένη η εξαιρετική σχέση μαζών και πολιτικής, η οποία υλοποιήθηκε τον περασμένο αιώνα και, για πολλούς από μας, όχι μόνο ανατάραξε πολλές όψεις της ζωής, αλλά έγινε κυρίαρχη, ένα είδος συνολικής πολιτικής εμπλοκής. Με τη διάχυση της πολιτικής δράσης, οι ψηφοφόροι δεν περιορίζονταν στην ένταξη αλλά οργανώνονταν γύρω από ένα -μικρό ή μεγάλο σχέδιο-και γύρω από τους τρόπους υλοποίησής του».

Πώς μπορεί να ξαναγεννηθεί η πολιτική;

«Η πολιτική μπορεί να αναγεννηθεί, να βρει μια νέα εξάπλωση αν εκφράζει τις ανάγκες ενός προσωπικού βιώματος που ορίζεται κοινωνικά. Πάντως, αυτά τα κινήματα [πρόσφατης διαμαρτυρίας] φανερώνουν το σημείο κρίσης στο οποίο έφθασε η σχέση των πολιτικών θεσμών με τα αιτήματα που ξεσηκώνουν την κοινωνία».

Για τα υπόλοιπα… Σας παραπέμπω στην αγορά του βιβλίου, αν σας ενδιαφέρει…

Για την επόμενη μέρα που άρχισε χτες… Όχι μόνο στο «MEGA»…

2011-11-11T10:48:00.005+02:00

Σήμερα, θα αφήσω να μιλήσουν άλλοι για μένα…

Φανερώνουν άλλωστε τις προθέσεις τους καλύτερα οι ίδιοι…

Θα προτάξω και πάλι όχι τον τηλεοπτικό αλλά το γραπτό λόγο…

Θα «μιλήσω» με πρωτοσέλιδα εφημερίδων και ενδεικτική αρθρογραφία…

Έχουμε και λέμε, λοιπόν…

1. «ΝΕΑ»: «Εθνικό στοίχημα η κυβέρνηση Παπαδήμου» και, από το κύριο άρθρο της εφημερίδας: «Η 5ήμερη ιλαροτραγωδία της αναζήτησης ΠΘ κοινής αποδοχής οδήγησε το πολιτικό μας σύστημα στα όρια του αυτοεξευτελισμού. Με την εξέγερση «από τα κάτω» αποφεύχθηκαν τα χειρότερα. Και ήρθε η επιλογή Παπαδήμου, αυτονόητη σε μια τέτοια συγκυρία, με τη χώρα ένα βήμα από την απόλυτη καταστροφή. Τώρα, όλοι οφείλουν να πάρουν το μάθημά τους και να στηρίξουν χωρίς δισταγμούς και δεύτερες σκέψεις τη νέα κυβέρνηση, το στοίχημα της οποίας είναι πάρα πολύ δύσκολο. Η ελληνική κοινωνία απαιτούσε-και τώρα απαιτεί ακόμα πιο επιτακτικά-τη συνεννόηση και την ειλικρινή συνεργασία. Όποιος δεν το αντιλαμβάνεται, θα βρεθούν στο περιθώριο». Σημειώστε το «Με την εξέγερση από τα κάτω»…

2. «vima.gr»: «Λ. Παπαδήμος: χρειαζόμαστε ενότητα, συνεννόηση και σύνεση» και, στο κύριο άρθρο: «Μετά την κωμωδία των προηγούμενων ημερών, με τις απίστευτες υποψηφιότητες που δεν άντεχαν ούτε δέκα λεπτά δημόσιας έκθεσης, η επιλογή του κ. Λ. Παπαδήμου για τη θέση του πρωθυπουργού προσέφερε ανάσα ανακούφισης στον ελληνικό λαό και αισθήματα ικανοποίησης στο εξωτερικό. Το παραπαίον πολιτικό σύστημα, έστω την υστάτη ώρα, έκανε την υπέρβασή του και διαμόρφωσε περιβάλλον προσδοκιών για τη χώρα. Αυτή τη στιγμή, συγκροτείται κυβέρνηση συνεργασίας, από το επιτυχές έργο της οποίας πολλά θα κριθούν. Αρκεί τα κόμματα να τη στηρίξουν πραγματικά, αποφεύγοντας τρικλοποδιές και εμπόδια. Είναι προς το συμφέρον όλων να εργαστεί και να ολοκληρώσει το έργο της με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Υπάρχει καιρός για κομματικούς ανταγωνισμούς. Στην παρούσα φάση, και ειδικότερα στο εσωτερικό της νέας κυβέρνησης, ας κοπάσουν.»...

Ενώ ο Π. Καψής, γράφει στο ηλεκτρονικό «ΒΗΜΑ», μεταξύ άλλων: «Στη νέα του θέση με άλλα λόγια, εκτός από επιτυχημένος τεχνοκράτης ο κ. Παπαδήμος θα πρέπει να αποδειχθεί και αποτελεσματικός πολιτικός. Αν πετύχει, και κυρίως αν καταφέρει να εκτονώσει την κοινωνική ένταση, δεν θα υπάρχει κανένας λόγος να μην εξαντλήσει την τετραετία!». Σημειώστε την τελευταία του πρόταση…

3. «ΕΘΝΟΣ»: «Νέα εποχή. Το στοίχημα του Λ. Παπαδήμου. Ανακούφιση από την ιστορική συμφωνία σε Ελλάδα και Ευρώπη» και…

Παραθέτω σχεδόν ολόκληρο το σημερινό κύριο άρθρο της εφημερίδας, χωρίς υποσημειώσεις…

«Ενώ ο λαός επέβαλε με τη στάση του στην πολιτική ηγεσία της χώρας τον Λ. Παπαδήμο ως τον πρωθυπουργό που θα εξομαλύνει τις σχέσεις μας με την ΕΕ και θα επικυρώσει τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και όσων τη συνοδεύουν, στο παρασκήνιο άρχισαν να διακινούνται ισχυρισμοί και σενάρια κομματικής προέλευσης που έχουν ως στόχο την υποβάθμιση της σοβαρότητας της παρουσίας του και του ρόλου της κυβέρνησής του.

Υπό μορφή ψιθύρων ή δήθεν αναλύσεων επιχειρείται από συγκεκριμένους κύκλους να περάσει η άποψη ότι πρόκειται για μια σύντομη παρένθεση στα πολιτικά πράγματα της χώρας ή ότι ο νέος πρωθυπουργός θα διεκπεραιώσει απλώς κάποιες εκκρεμότητες και θα απέλθει. Αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο θέλουν να τα βλέπουν οι ανησυχούντες των κομματικών παρασκηνίων.

Η επιλογή του Λ. Παπαδήμου συγκεντρώνει την αποδοχή της πλειονότητας της κοινής γνώμης και η αποτελεσματικότητα του ίδιου και της κυβέρνησής του θα συγκριθεί αναπόφευκτα με την κάθε άλλο παρά κολακευτική εικόνα που έχουν οι πολίτες για τα κόμματα, τους πολιτικούς και το πολιτικό σύστημα γενικότερα. Είναι προφανές ότι, αν μη τι άλλο, η συγκεκριμένη επιλογή σηματοδοτεί μία σοβαρή αλλαγή στα πολιτικά πράγματα του τόπου, της οποίας το είδος αλλά και τις διαστάσεις κανένας δεν είναι σήμερα σε θέση να διαβλέψει.

Δεν έχει, για παράδειγμα, προηγούμενο τα τελευταία χρόνια το γεγονός της ρητής και δημόσιας αντίθεσης δεκάδων βουλευτών -περισσότερων του ΠΑΣΟΚ και λιγότερων, αλλά αρκετών της ΝΔ- στη δρομολογημένη επιλογή των ηγεσιών τους στο πρόσωπο του Φ. Πετσάλνικου. Και η διαφωνία αυτή δεν ήταν αποκλειστικά προσωπική τους απόφαση, αλλά αντανακλούσε και τις πιέσεις που είχαν δεχτεί από την κομματική τους βάση προκειμένου η μεταβατική κυβέρνηση να έχει ως επικεφαλής της έναν άνθρωπο με κύρος και αδιαμφισβήτητη ικανότητα να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις των καιρών και των προβλημάτων.

Η χώρα βιώνει μια πρωτόγνωρη οικονομική, κοινωνική αλλά και πολιτική δοκιμασία. Είναι προφανές ότι στην πορεία της δοκιμασίας αυτής και ανάλογα με τις εξελίξεις που θα υπάρξουν πολλά από όσα γνωρίζουμε θα ανατραπούν και νέες επιλογές, συνήθειες και τάσεις θα καλύψουν τα κενά που θα δημιουργηθούν. Ήδη η απόρριψη κατεστημένων πρακτικών και συμπεριφορών είναι αδιαμφισβήτητη και όποιος νομίζει ότι ένας διαφορετικός τρόπος άσκησης εξουσίας μπορεί να θεωρηθεί ως κάτι το μεταβατικό ή το προσωρινό θα συνειδητοποιήσει σύντομα την πλάνη του. Με τον οδυνηρότερο τρόπο πιθανότατα».

Την ίδια στιγμή ο Π. Παναγιώτου, πάλι στο «ΕΘΝΟΣ», αρχίζει το σημερινό του άρθρο γράφοντας: «Η αντίδραση της κοινωνίας, των ΜΜΕ και των βουλευτών, στις παράλογες επιλογές της Τετάρτης, απέτρεψε τα χειρότερα…».

Υπάρχει και ο Π. Λάμψιας στο «ΕΘΝΟΣ» σήμερα, με τίτλο στο άρθρο του: «Το μέλλον θα δείξει αν ήρθε για να μείνει», ο Παπαδήμος.

Συνεχίζω…

5. «ΗΜΕΡΗΣΙΑ»: «Η ελπίδα επιστρέφει. Ενότητα, συνεννόηση και σύνθεση οι προϋποθέσεις για επιτυχία».

Περισσότερη «αστική» συνέπεια και ευπρέπεια βρίσκω στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» και στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»…

6. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»: «Οι 3 σωματοφύλακες του Μνημονίου. Παπανδρέου-Σαμαράς-Καρατζαφέρης, με εγγυητή τον Παπαδήμο» και, στο κύριο άρθρο της εφημερίδας, ανάμεσα σε άλλα αναφέρεται: «Η νέα κυβέρνηση καλείται να εφαρμόσει τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και δεν είναι βέβαιο ότι θα προλάβει ως τη λήξη της θητείας της, όπως αυτή έχει προσδιοριστεί από τα δύο κόμματα που τη στηρίζουν. Έχει την υποστήριξη των Ευρωπαίων, οι οποίοι, προφανώς, την εμπιστεύονται περισσότερο για να υλοποιήσει τη συμφωνία. Και δεν θα έβλεπαν με κακό μάτι ενδεχόμενη παράταση της θητείας της, αν το απαιτούσαν οι (τότε) περιστάσεις. Φυσικά όλα αυτά θα εξαρτηθούν από το εσωτερικό τοπίο, τις επιδιώξεις και τις ανάγκες των κομμάτων, των αρχηγών και των βουλευτών τους. Όμως αρκετά δεδομένα έχουν πλέον αλλάξει και βεβαιότητες δεν υπάρχουν».

7. «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ»: «Η αλλαγή σελίδας γεννά ελπίδες. Σήμερα συγκροτείται η νέα κυβέρνηση. Αναταράξεις σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ».

Στο κύριο άρθρο, ανάμεσα σε άλλα, η εφημερίδα γράφει: «Ο κ. Παπανδρέου ανάμεσα στα συμφέροντα του βαθέως ΠΑΣΟΚ και σε αυτά της χώρας επέλεξε την τελευταία δυνατή στιγμή να κάνει το σωστό. Ο κ. Σαμαράς πάλι τόλμησε μια υπέρβαση, η οποία δυσαρέστησε κάποιους ακραίους οπαδούς του, αλλά επιβεβαίωσε ότι η ΝΔ παραμένει η αστική κεντροδεξιά εναλλακτική λύση για τη διακυβέρνηση της χώρας. Το σημαντικό, όμως, είναι πως ηττήθηκαν οι κομματικοί μηχανισμοί και των δύο μεγάλων κομμάτων… Αυτό οφείλεται πρωτίστως στην κοινωνία αλλά και στους γενναίους πολιτικούς, ασχέτως παράταξης, οι οποίοι έβαλαν για μια φορά το εθνικό πάνω από το κομματικό ή προσωπικό συμφέρον».

Από την «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» πάλι, ο Αλ. Παπαχελάς τώρα: «…Ο κ. Παπαδήμος πρόβαλε χθες μια αίσθηση ηρεμίας, αλλά και γνώσης της κατάστασης… Οι Έλληνες πολίτες θα διαπιστώσουν ίσως ότι πέραν των θαμώνων των τηλεοπτικών παραθύρων υπάρχουν άνθρωποι με γνώσεις και ήθος, που μπορούν να προσφέρουν στον τόπο όταν βρίσκεται σε μεγάλη ανάγκη…».

8. «ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ»: «Η σκληρή ατζέντα του Λ. Παπαδήμου. Τι περιμένουμε και τι… μας περιμένει από τη νέα κυβέρνηση».

9. «ΑΥΓΗ»: «Μεταπολίτευση από την τρόικα».

Κλείνω με Γ. Κύρτσο, από την εφημερίδα του «City Press», όπου ανάμεσα σε άλλα γράφει: « Η απόφαση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ να προωθήσουν τον κ. Παπαδήμα στην πρωθυπουργία είναι εξαιρετικά σημαντική. Δεν εξασφαλίζει την αποτελεσματική αντιμετώπιση των μεγάλων οικονομικών και κοινωνικών προβλημάτων, εξασφαλίζει όμως, μια σοβαρή προσπάθεια προς αυτήν την κατεύθυνση… Η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να συγκρατήσει την εκλογική πτώση και να διατηρήσει τον πολιτικό έλεγχο του Κινήματος. Η ηγεσία της ΝΔ επιδιώκει να κατοχυρώσει τα δημοσκοπικά της κέρδη και να αποτρέψει ανακατατάξεις στην ευρύτερη κεντροδεξιά και στο σύνολο του πολιτικού συστήματος… Κατά την άποψή μας, θα πρέπει να αξιοποιήσουν [τα κόμματα εξουσίας] την ευκαιρία για να δημιουργήσουν ένα σταθερό πλαίσιο για την αντιμετώπιση της κρίσης , που θα αποτελέσει και τη βάση της μετεκλογικής συνεργασίας στην εξαιρετικά πιθανή περίπτωση που οι κάλπες δε θα βγάλουν αυτοδύναμη κυβέρνηση».

Τα υπόλοιπα τα παρακολουθούμε συνεχώς, στις οθόνες των τηλεοράσεών μας, στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο της πολιτικής, της οικονομικής, της κοινωνικής ζωής του τόπου…

Such is life... Such is the nature of the beast!

Για τη λαϊκή διάσταση της εξουσίας… Στην εποχή Παπαδήμου...

2011-11-10T14:35:00.004+02:00

Φορτηγατζής, αγρότης, ανειδίκευτος εργάτης σε εργοστάσια της Εσπερίας ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου…

Κι εγώ…

Δυο φορές άνεργος στο παρελθόν, οικογενειάρχης και μισθωτός με πανεπιστημιακή μόρφωση σήμερα… Φορτωμένος με όλες τις ανασφάλειες, φορτωμένος με όλους τους φόβους που δημιουργούν οι μέρες και οι νύχτες που διανύουμε…

Δεν έχω άποψη για το νέο τεχνοκράτη πρωθυπουργό Λ. Παπαδήμο. Δέχομαι με καλή πίστη, αλλά και με σχετική καχυποψία αυτά που μου λένε και αυτά που διαβάζω για τη σοβαρότητα, για το καλό όνομα του ανδρός διεθνώς, για τη διαθεσιμότητά του να βοηθήσει τον τόπο.

Η επιλογή Παπαδήμου μπορεί να εκφράσει στις σημερινές συνθήκες μια ευρύτερη ελπίδα…

Μια ελπίδα που μπορεί, υπό προϋποθέσεις, να ξεπεράσει για παράδειγμα απλώς την ανακούφιση των καταθετών και των δανειστών μας…

Ναι, οι καταθέτες, τα 237 δισεκατομμύρια ευρώ που βρίσκονταν στις ελληνικές τράπεζες το Δεκέμβρη του 2009 και, που το Σεπτέμβρη του 2011 έγιναν 183 δισεκατομμύρια, δεν έχουν λόγους, τουλάχιστον προς το παρόν, να βγάλουν κι άλλα χρήματα στο εξωτερικό… Γιατί ας μην ήμαστε αφελείς, η μείωση των καταθέσεων δεν πήγε μόνο στην αντιμετώπιση των αναγκών των νοικοκυριών, λόγω ύφεσης, αυξανόμενης ανεργίας, κ.λπ…

Ναι, οι δανειστές μας έχουν λόγους να ηρεμήσουν, κι αυτό είναι καλό κι έχει άμεσο αντίκτυπο και στους οικονομικά αδύναμους της Ελλάδας…

Όμως, από την άλλη μεριά…

Η επιλογή Παπαδήμου είναι και η επιβολή της ήττας της πολιτικής. Έτσι όπως ασκούνταν και ασκείται στην Ελλάδα και με ευθύνη του εκλογικού σώματος, που αποδέχεται και εκλέγει non entities και μαριονέτες…

Στην εποχή Παπαδήμου, όσο και αν διαρκέσει, θα ποντάρουν πολλοί και πολλές… Κυρίως όσοι και όσες επιθυμούν τη συνολική αναδιάταξη του πολιτικούς σκηνικού της Ελλάδας… Χωρίς πρωταγωνιστικό ρόλο για το λαϊκό παράγοντα…

Την εποχή Παπαδήμου θα αβαντάρουν αυτοί και αυτές που έχουν μέγιστη ευθύνη για τα μεγάλα αδιέξοδα του τόπου και της κοινωνίας και, που θέλουν απλώς να «φορτώσουν» αυτά αδιέξοδα αποκλειστικά σε αποδιοπομπαίους τράγους, δηλαδή στο προβληματικό σε σημαντικό βαθμό, πολιτικό προσωπικό της χώρας…

Η λαϊκή συμμετοχή της μεταπολίτευσης, στα πολιτικά και άλλα δρώμενα της χώρας, οι άτακτοι, αλλά και οι «τσουβαλιαμσένοι» λαϊκοί στρατοί των κομμάτων εξουσίας, του παλαιό αλλά και του νεοπαπανδρεικού ΠΑΣΟΚ, ή του καραμανλισμού, που επηρέαζαν και νέμονταν και αυτοί μερίδιο εξουσίας και ευημερίας, με στρεβλό και καταστρεπτικό αρκετές έως πολλές φορές τρόπο για το συλλογικό συμφέρον του τόπου, στην εποχή που αρχίζει με τη μεταβατική κυβέρνηση Παπαδήμου, μπορεί να περάσουν στο περιθώριο, σταδιακά..

Όμως, η λαϊκή διάσταση της όποιας εξουσίας, η διεκδίκηση, η άσκηση, ή νομή, της όποιας εξουσίας από το «πόπολο», με κανόνες, με θεσμική ευθύνη, με θεσμικές ευκαιρίες, ας μη κινδυνεύσει με αφανισμό… Με αφετηρία την εποχή Παπαδήμου…

Η αντιμετώπιση αυτού του πιθανού κινδύνου είναι ευθύνη όλων μας… Είναι ευθύνη και της απούσας σήμερα θεσμικής ελληνικής αριστεράς… Αλλά κυρίως είναι ευθύνη και των νυν κομμάτων εξουσίας… Που εξακολουθούν να έχουν συρρικνωμένες αλλά σημαντικές ακόμη κοινωνικές αναφορές...

Η επικαιρότητα του Διονύση Σαββόπουλου, στην Ελλάδα του 2011…

2011-11-09T09:39:00.001+02:00

«Έρμος και βαρύς, στο μονοπάτι»….

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως ότι αξίζει, είτε μιλάμε για συγγενική, είτε για φιλική, είτε για ερωτική, είτε για επαγγελματική, είτε μιλάμε για πολιτική σχέση, ότι αξίζει αντέχει στο χρόνο...

Είμαι από αυτούς που πιστεύουν πως οι άνθρωποι μετριούνται στις οριακές στιγμές της ζωής τους…

Οι ώρες που περνάει ο τόπος είναι οριακές…

Η κάθε μέρα και νύχτα που έρχεται αναδεικνύει αλλά και ρίχνει τα προσωπεία όλων μας…

Σε αυτές τις οριακές στιγμές του συλλογικού μας βίου, βλέποντας, ακούγοντας, διαβάζοντας για τα όσα συμβαίνουν, στίχους του Διονύση Σαββόπουλου θυμάμαι…

Από τον ψυχεδελικό του δίσκο «Μπάλλος», όπου «έπαιξε» μουσικά με παραδοσιακά τραγούδια της Θράκης, στα οποία πρόσθεσε στίχους του, θυμάμαι το: «Σημαία, από νάιλον υψώνουμε σημαία..», όμως…

Θυμάμαι και το εισαγωγικό του τραγούδι το: «Έρμος και βαρύς/ στο μονοπάτι/ ντιλέμ ντελέ ντιλέμ/ με το σακούλι/άδειο/ κι ένα μωρό στην πλάτη/ ντιλέμ ντελέ ντιλέμ/ γυρνάω σαν τα φίδια/ σαν τ' αγριοπούλια/ ντιλέμ ντελέ ντιλέμ/ και πίσω απ΄το βουνό/ ακούω νταούλια/ ντιλέμ ντελέ ντιλέμ….. Σε τούτα τα Βαλκάνια/ σε τούτο τον αιώνα/ ντιρετεμ λε ντιλέμ/ συνάντησα τους φίλους μου/ μια νύχτα του χειμώνα/ ντιρετεμ λε ντιλέμ/ κάθόντουσαν αμίλητοι/ σε κάτι βράχια/ ντιρετεμ λε ντιλέμ/ και σαν με είδαν νά'ρχομαι/ γουρλώσανε τα μάτια/ντιρετεμ λε ντιλέμ/ Γιατί όλο τούτο τον καιρό/ μ'είχαν για πεθαμένο/ ντιρετεμ λε ντιλέμ/ και πίνανε γλυκό κρασί/ ψωμάκι σιταρένιο/ ντιρετεμ λε ντιλέμ…. Μοιράζω το ψωμί
σας δίνω το παγούρι/ ντιρετεμ λε ντιλέμ/ στα μάτια σας κοιτάζω/ και λέω ένα τραγούδι/ντιρετεμ λε ντιλέμ/και το τραγούδι λέει/πως παίρνω την ευθύνη/ντιρετεμ λε ντιλέμ/ πως είμαι αρχηγός/ σ' αυτό το πανηγύρι/ ντιρετεμ λε ντιλέμ».

Από το δίσκο του «Βρώμικο Ψωμί» θυμάμαι και τραγουδώ τη «Μαύρη Θάλασσα», θυμάστε; Με θρακιώτικους ρυθμούς παρακαλώ…

«Τα παιδιά με τα μαλλιά και με τα μαύρα ρούχα/ φέρνουνε μηνύματα για μιαν αγάπη που 'χα/ και στις φλέβες μου βαθιά μαύρη θάλασσα σαν αίμα/ λέει λόγια πικραμένα.

Κανένα πλάσμα του Θεού δεν ζει σε τέτοιο βάθος/ όπου σ' αγάπησα πολύ κι απόμεινα μονάχος/ Μαύρη θάλασσα κλειστή και ψυχή μου χαρισμένη
σ' όποιον πολύ σε θέλει.

Να πούμε λόγια άγρια, παράξενα κι ατόφια/ σάβανα και χώματα στη μούρη της την ψόφια /η φωνή της αντηχεί σαν τουμπανιασμένο πτώμα/ μέσα στο δικό μου στόμα.

Φταίνε τα τραγούδια του, φταίει κι ο λυράρης/ μα φταίει κι ο ίδιος του ο λαός γιατί 'ναι μαραζιάρης/ Μαύρη θάλασσα κλειστή, μακρινές μου πεδιάδες
πίσω από τις συμπληγάδες.

Στα μάγια και στα όνειρα, καμπάνα και καντήλα./ Πόλη, Βάρνα, Οδησσός, Κωστάντζα και Μπραίλα/ και σε χρόνο μυστικό σαν ηφαίστειο του Αίμου
λεγεώνες του πολέμου.»

Έχει γράψει τόσα και τόσα ο Σαββόπουλος, για Πασόκους και Αριστερούς, για το Μητσοτάκ και τους «Κωλοέλληνες»…

Όλα μετριούνται στη ζωή… Κι ίδιος ο Σαββόπουλος…. Όλα «μετριούνται»… Με διαφορετικά μέτρα και σταθμά βέβαια… Και κατόπιν εορτής πολλές φορές…

Υ.Γ. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι από την εφημερίδα-περιοδικό «LIFO».

Για την εμπορευματοποίηση των κινημάτων… Με αφορμή το «Occupy Wall Street»…

2011-11-08T12:07:00.001+02:00

Καλά ο Λένιν, η Οκτωβριανή Επανάσταση, ο Τσε, ο Γκορπατσώφ, ο Elvis, το Woodstock, ο Μάης του 1968, η άνοιξη της Πράγας, και, άλλοι «πρωταγωνιστές», άτομα και γεγονότα, της ιστορίας … Έγιναν κονκάρδες, έγιναν μπλουζάκια, έγιναν βότκες , έγιναν σουβενίρ…

Άλλα και το «Occupy Wall Street»; Σε χρόνο dt;

«Αλίευσα» προχθές στο προοδευτικό αμερικανικό περιοδικό «The Nation» και «μοιράζομαι» μαζί σας σήμερα, σχετικό άρθρο της δημοσιογράφου Allison Kilkenny…

Με το που «εμφανίστηκαν» στο Liberty Park οι αμερικανοί διαδηλωτές και διαδηλώτριες, με το που άρχισαν να γράφουν και να μιλάνε τα αμερικανικά ΜΜΕ για εξεγέρσεις τύπου Τυνησίας, ή για επαναστάσεις των γιασεμιών και των ρόδων, πρωτοεμφανίστηκαν στο Libert Park και οι πρώτοι μικροπωλητές πουλώντας σχετικά μπλουζάκια, καπέλα του baseball κ.λπ…

Αμέσως μετά, τα παραπάνω μικροπροϊόντα, μπλουζάκια, καπέλα κ.λπ., άρχισαν να τα πουλάνε, για την ενίσχυση του αγώνα τους, διάφορες οργανώσεις πολιτών, αλλά και διάφοροι «άσχετοι»…

Στο τρίτο στάδιο, το MTV, ιδιοκτησίας μεγάλης εταιρείας που είναι μια από τις εταιρείες εναντίον της οποίας στρέφονται οι διαδηλωτές των ΗΠΑ, αποφάσισε να βραβεύσει διαδηλωτή καλλιτέχνη, τον κιθαρίστα Tom Morello, ενώ την ίδια ώρα άρχισε να διαφημίζει ένα σχεδιαζόμενο πρόγραμμα με τίτλο «Real Life», όπου διαδηλωτές και διαδηλώτριες θα μιλούν για τα κίνητρα που τους οδήγησαν στο «Occupy Wall Street»…

Είμαι σίγουρη, γράφει η Allison Kilkenny, πως υπάρχουν μερικοί που υποστηρίζουν πως αυτή η δημοσιότητα κάνει καλό στο κίνημα, το κάνει γνωστό σε περισσότερο κόσμο και στις νέες γενιές. Το πιο πιθανό όμως, γράφει, είναι πως η νεολαία θα «καταναλώσει» αυτή τη δυναμική και αυτό το γεγονός, όπως «καταναλώνει» κάθε άλλη μορφή «διασκέδασης»...

Γιατί…

Όπως οι Αμερικανοί δεν τρέχουν να εγγραφούν σε τάξεις εκμάθησης χορού, μετά την παρακολούθηση του «Dancing with the Stars» και τρέφουν την ανάγκη τους για τέχνη και κουλτούρα βλέποντας άλλους να πρωταγωνιστούν, έτσι και όσοι παρακολουθούν με ενδιαφέρον το κίνημα «Occupy Wall Street» και τα παράγωγά του, από το διαδίκτυο ή από τα ΜΜΕ, αυτή η μορφή άμεσης κινητοποίησης πολιτών στο Liberty Park και αλλού, κινδυνεύει, με την εμπορευματοποίησή της, να εξαντλήσει την όποια ευρύτερη δυναμική της, σε μια ψεύτικη αίσθηση συμμετοχής.

Το παραπάνω άρθρο της M. Kilkenny δεν μας λέει κάτι καινούργιο… Απλά, μας υπενθυμίζει την ευκολία με την οποία αγκαλιάζει, εκμεταλλεύεται αλλά και ενσωματώνει ο καπιταλισμός την κοινωνική διαμαρτυρία.

Μας προσγειώνει σε πιο «μινιμαλιστικούς» κινηματικούς στόχους και…

Μας υπενθυμίζει και κάτι άλλο… Το πόσο εύκολα, το πόσο άκριτα, αγκαλιάστηκαν από τα ΜΜΕ στην Ελλάδα οι αγανακτισμένοι των δικών μας πλατειών, των δικών μας παρελάσεων, των δικών μας γηπέδων…

Για τη δημοσιογραφία των εκβιασμών και της «επεξηγηματικής λεζάντας»…

2011-11-04T11:11:00.001+02:00

Επειδή η δύναμη πυρός της στρατευμένης, ετερόκλητης και εκβιαστικής «ενημέρωσης» είναι πανίσχυρη, και, η απόπειρα τσουβαλιάσματος της λαϊκής βούλησης, αρχίζει στη δεδομένη κοινωνική, οικονομική και πολιτική συγκυρία, από το «Ρίξτε τον Γ. Παπανδρέου τώρα»…

Επειδή η απόπειρα αυτή κλιμακώνεται, θέλει λύσεις άμεσες, αποτελεσματικές, διαρκείας για τα συμφέροντά της και… Είναι φυσικά αδίστακτη…

Επειδή οι λαϊκές ραδιοτηλεοπτικές της φωνές και όχι μόνο, είναι «ενοικιαζόμενα όπλα», κομπάρσοι που χορεύουν…

Σας παραθέτω σήμερα, χωρίς σχόλια, τα κύρια άρθρα του Συγκροτήματος…

Αρχίζω από τη σοβαρή επιχειρηματολογία, από το κύριο άρθρο στο σημερινό ηλεκτρονικό ΒΗΜΑ: «Αυτό που μένει απ' την πολιτική θύελλα των τελευταίων ημερών είναι η αίσθηση της πολλαπλασιαζόμενης αβεβαιότητας και μεγενθυνόμενης απειλής για τη χώρα και τους πολίτες της. Οι ελληνικές βεβαιότητες πέφτουν η μία πίσω από την άλλη και κυρίαρχη είναι η εντύπωση ότι ο χρόνος τελειώνει και ότι πλέον μπορούν να μας συμβούν όλα. Ήδη συζητείται με δική μας πρωτοβουλία - συγκεκριμένα με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού και όχι των συμφερόντων όπως συχνά επαναλαμβάνει - το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη και βεβαίως πανθομολογείται ως πιθανό πια το ενδεχόμενο του αιφνίδιου θανάτου, μιας ακαριαίας δηλαδή και ανεπιθύμητης πτώχευσης. Τα ταμπού δυστυχώς πέφτουν για την Ελλάδα. Και το χειρότερο είναι ότι πέφτουν με υπαιτιότητα του πολιτικού προσωπικού της.»…

Και κλείνει το κύριο άρθρο λέγοντας: «Όσοι παρακολούθησαν τις πολιτικές διεργασίες των τελευταίων ημερών έμειναν με πικρή γεύση. Κυρίως από τον στρεψόδικο πολιτικό λόγο και από την αντιστροφή των γεγονότων. Με άλλα λόγια, ουδείς πλέον θα εκπλαγεί με ό,τι κι αν μας συμβεί...»

Μά-λι-στα… Η μπάλα στην εξέδρα…

Ας πάμε τώρα στο σημερινό αποκαλυπτικό, για άλλη μια μέρα, αλλά και πιο «λαϊκό» κύριο άρθρο της άλλη εφημερίδας της οικογένειας…

Γράφουν λοιπόν στο κύριο άρθρο στα «ΝΕΑ»: «Πολλές φορές στο παρελθόν, κατ αρχήν αθώα δημοψηφίσματα χρησιμοποιήθηκαν ως οχήματα για την εξυπηρέτηση ανομολόγητων σκοπιμοτήτων… Παράδειγμα το δημοψήφισμα της Δικτατορίας τον Ιούλιο του 1973 οπότε η Απριλιανή Χούντα συνδύασε το ΟΧΙ στη μοναρχία με… Ναι στο δικτάτορα Παπαδόπουλο. Όποιος δηλαδή ψήφιζε ΟΧΙ στη Βασιλεία ψήφιζε υποχρεωτικά και τον Γ. Παπαδόπουλο ως Πρόεδρο. Ο ιδρυτής της Ν.Δ. Κ. Καραμανλής, ως αρχηγός της ΕΡΕ έχασε τις εκλογές το 1963 έφυγε από την Ελλάδα και εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Μερικά χρόνια αργότερα ρωτήθηκε γιατί έφυγε. Απάντησε: «Αν έμενα θα με ξέσκιζαν οι βουλευτές μου!»…

Ποιος εκβιάζει ποιον αγαπητέ Σταύρο;

Πάντως όχι ο Γ. Παπανδρέου, ή ο οποιοσδήποτε Παπανδρέου… Που αντλεί εξουσία και νομιμοποίηση από την κάλπη και το λαό…

Υ.Γ. Στο μεσημεριανό δελτίο του MEGA χθες, όταν διαφάνηκε πως ο Γ. Παπανδρέου αντέχει ακόμη, για πόσο είναι συζητήσιμο.... Σ’ αυτό το δελτίο λοιπόν, που μέχρι τότε έπαιζε πλάνα με τον Παπανδρέου να «παλεύει» να βρει λέξεις να απαντήσει σε ερωτήσεις ξένων δημοσιογράφων στις Κάνες, στο MEGA λοιπόν, αισθάνθηκαν την ανάγκη να δείξουν και ελάχιστα πλάνα του Γ. Παπανδρέου, να υπαγορεύει τις δικές του απαντήσεις στους ξένους δημοσιογράφους, με ηγεμονική γλώσσα του σώματος…

Φυσικά…

Σήμερα ήρθε η πρωτοσέλιδη φωτογραφία της «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ», η ίδια φωτογραφία που είναι και στο «Μικροπολιτικό» των «ΝΕΩΝ»…

Θα παρακαλούσα για περισσότερο τακτ…

Αυτού του είδους η δημοσιογραφία, με τις επεξηγηματικές λεζάντες, είναι συν τοις άλλοις και αντιαισθητική…

Απόπειρες «τσουβαλιάσματος» της λαϊκής βούλησης…

2011-11-02T12:29:00.001+02:00

Έχω άποψη για το πώς και για το γιατί φτάσαμε ως εδώ… Προκύπτει και από τις εκατοντάδες αναρτήσεις μου….

Αυτές τις ώρες όμως, αυτό που επιθυμώ να αναδείξω, είναι δυο στοιχεία των πολιτικών εξελίξεων, που χάνονται μέσα στον ορυμαγδό των ετερόκλητων κραυγών και της ετερόκλητης πάλης για τη συνδιαμόρφωση της επόμενης μέρας σε αυτήν την πολύπαθη χώρα…

Γιατί η πολιτική, συν τοις άλλοις, είναι ιδιαίτερα σκληρή… Είναι εργαλείο κοινωνικής χειραφέτησης και διασφάλισης, είναι όμως και εργαλείο ταξικών διευθετήσεων και αντιπαραθέσεων… Είναι ένας χώρος που σπάνια επαφίεται στους αγαθούς, στους αθώους, ή στους ρομαντικούς…

Οι ετερόκλητες οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που «παλεύουν» για τη συνδιαμόρφωση της επόμενης μέρας στην Ελλάδα, έχουν διαφορετικές στρατηγικές και στοχεύσεις, όμως, σε αυτό που συγκλίνουν αυτές τις ώρες, είναι στο «Ρίξτε τον Γ. Παπανδρέου εδώ και τώρα».

Ο Γ. Παπανδρέου οριοθέτησε λίγο ή πολύ το «κούρεμα», έδωσε, έστω και αδιασαφήνιστες και δύσκολες χρονικές ανάσες, με σημαντικό κοινωνικό και πολιτικό κόστος, κόστος που θα μπορούσε και θα έπρεπε να αποφευχθεί, πρωτίστως για την κοινωνία, αλλά και για τον ίδιο, έχει ήδη ένα μεγάλο και πολιτικά δραστήριο κομμάτι των πολιτών και του κράτους απέναντί του, απέδειξε ότι η κυβέρνησή του υστερεί διαχειριστικά, (αυτό κατά την άποψή μου είναι το κύριο πρόβλημα της ελληνικής άρχουσας τάξης), είναι δύσκολα χειραγωγήσιμος, παρά τη σημαντική πολιτική και κοινωνική του αποδυνάμωση, γιατί εξακολουθεί λόγω «παράδοσης» να έχει μια αδιαμεσολάβητη σχέση με ένα ευάριθμο κομμάτι της νεοελληνικής κοινωνίας, οπότε… Πάμε για άλλες λύσεις… Πριν γίνουμε «μπιέλες» κι εμείς οι ίδιοι, αλλά και ο ζωτικός μας χώρος, η Ελλάδα, όπου πρωταγωνιστούμε και όπου μπορούμε να έχουμε έναν ηγετικό ρόλο και στον επόμενο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κύκλο, με σχετική «ελευθερία» με τους δικούς μας όρους, αλλά ακόμη και ως «ατζέντηδες» ξένων συμφερόντων…

Γιατί ναι μεν η εντροπία, σε εθνικό και διεθνές πεδίο είναι στην ανιούσα της, αλλά χρειαζόμαστε και ορισμένες σταθερές…

Λογικά, ή ελληνική άρχουσα τάξη, επιθυμεί να ρίξει το Γ. Παπανδρέου, εδώ και τώρα, με την ελπίδα να «εξαγοράσει» χρόνο και να δημιουργηθεί νέα κυβέρνηση, χωρίς τον ίδιο, από τη νυν σύνθεση της βουλής… Η ελληνική άρχουσα τάξη χρειάζεται χρόνο για να «χειραγωγήσει» την επόμενη μέρα… Τους πολίτες και τις όποιες ενδεχόμενες νέες ηγεσίες. Γιατί…

Ναι μεν η δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα, υπάρχουν πάντα ο λαός και οι εκλογές, τώρα ο Γ. Παπανδρέου προσπαθεί και για τους δικούς του λόγους να βάλει στην πολιτική μας ζωή και το δημοψήφισμα, αλλά ο λαός, το ανώνυμο πλήθος, σε συνθήκες κρίσης και μεγάλων διλημμάτων, δυσκολότερα «μαντρώνεται» από τις ηγεσίες του…

Το δημοψήφισμα, ανεξάρτητα από τους λόγους υιοθέτησής του από τον Γ. Παπανδρέου, στην οικονομική, κοινωνική και πολιτική συγκυρία που βρισκόμαστε, είναι πρωτίστως ευκαιρία κοινωνικής ευθύνης και πολιτικής χειραφέτησης, κατά την άποψή μου…

Οι εκλογές είναι αναπόφευκτες. Ίσως και η ακυβερνησία… Τουλάχιστον σε πρώτο στάδιο (στρατηγική Σαμαρά).

Οι μέρες και οι νύχτες που έρχονται θα είναι ιδιαίτερα δύσκολες για όλους μας…

Πάντως…

Το λένε δεν το λένε, δε νομίζω να υπάρχει κανείς που να αρνείται τις εκλογές.

Η μάχη και η «παραπληροφόρηση» γίνεται για το χρόνο και τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες διεξαγωγής των επόμενων βουλευτικών εκλογών, αλλά και πρωτίστως… Η μάχη δίνεται αυτές τις μέρες, στο παρασκήνιο και στο προσκήνιο, για να «κερδηθούν» πιο ευνοϊκά μετερίζια, πια ευνοϊκές αφετηρίες για αυτούς και αυτές που θα ζητήσουν νομιμοποίηση και από τη λαϊκή βούληση…

Σε αυτήν τη «μάχη», πέρα από τα να μιλάμε εξ ονόματος του λαού και των συμφερόντων του, χρειάζεται να λειτουργούμε πολιτικά και με ανάλογο τρόπο…

Σε αυτή την ούτως ή άλλως σύντομη, πολύ σύντομη ενδιάμεση φάση, όσοι και όσες πιστεύουν στην εμβάθυνση της δημοκρατίας και στη λαϊκή βούληση, νομίζω πως αξίζει να αναγνωρίσουν, πως αυτοί που αντλούν την όποια εξουσία τους από τους πολίτες, έχουν μεγαλύτερη νομιμοποίηση, έχουν «δικαίωμα» να ακουστούν και να αντιμετωπιστούν με μεγαλύτερη προσοχή…

Ένας από αυτούς είναι και ο Γ. Παπανδρέου… Εξηγώντας τη νέα δανειακή συμφωνία, αλλάζοντας προτεραιότητες, δίνοντας κοινωνική προοπτική… Έστω και τώρα… Που ο ίδιος είναι στο «καναβάτσο» και το «ακρωτήριο» του έχει συρρικνωθεί…

Υ.Γ1. Μια μικρή υπενθύμιση… Για τις «αγωνίες» της άρχουσας τάξης. Την προχθεσινή ομιλία του Πρωθυπουργού στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ τη μετέδωσε ζωντανά μονάχα το κανάλι της Βουλής! Τη σημερινή ομιλία του Αντ. Σαμαρά τη μεταδίδουν ζωντανά, αυτήν την ώρα, όλοι οι μεγάλοι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί…

Για όσα έγιναν…. Στις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου 2011…

2011-10-31T11:48:00.002+02:00

Οι φετινές παρελάσεις για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και οι αντιδράσεις «αγανακτισμένων» και μαθητών, ήταν ένα άλλο «αποκαλυπτικό» παράδειγμα, για το που βαδίζει μια σημαντική μερίδα της ελληνικής κοινωνίας στις μέρες μας…

Αρχίζω με μια επισήμανση που έκανε και ο Μ. Γλέζος, αυτός ο ενεργός αριστερός αγωνιστής και πατριώτης στις τηλεοπτικές του παρεμβάσεις. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο «αγωνιστής Κ. Παπούλιας» δεν έπρεπε να αποχωρήσει από τη στρατιωτική παρέλαση της Θεσσαλονίκης. Επίσης, η «επίσημη» παρέλαση δεν έπρεπε να ματαιωθεί. Σε στιγμές ακραίας και πολυεπίπεδης κρίσης, σε στιγμές ισοπεδωτικής απονομιμοποίσης της πολιτικής και των θεσμών, το τελευταίο που χρειάζεται ο τόπος και η κοινωνία είναι η αποχώρηση από τα μέτωπα των συγκρούσεων του οργανωμένου κράτους…

Όμως…

Με όλο το σεβασμό στον πατριώτη αγωνιστή Μ. Γλέζο, αποδεχόμενος τα περισσότερα από όσα είπε, π.χ. το, οι παρελάσεις να τιμούν συμβολικά αγώνες και θυσίες και όχι επισήμους, αυτό που δεν έκανε ο Μ. Γλέζος, προσπαθώντας να αιτιολογήσει τις λαϊκές αντιδράσεις, αυτό που δεν κάνει σύμπασα η ελληνική Αριστερά, αλλά και άλλα κόμματα, αυτές τις δύσκολες μέρες και νύχτες που διανύουμε, είναι να αναδείξει, πρώτον, το ακροδεξιό πρόσωπο μέρους της λαϊκής διαμαρτυρίας και δεύτερον, να επισημάνει πόσο λεπτή είναι η γραμμή ανάμεσα στην αιτιολογημένη κοινωνική διαμαρτυρία και στην ανάγκη για διαφύλαξη, για αναγέννηση, για εμβάθυνση της δημοκρατίας στον τόπο μας…

Ότι πάντως δε λέγεται από τις συντεταγμένες πολιτικές δυνάμεις της Ελλάδας, ή από άλλες «ηγεσίες» του τόπου μας, γράφεται, εν μέρει, στις εφημερίδες… Από τη σημερινή αρθρογραφία επισημαίνω ως χρήσιμες υπενθυμίσεις, για την ανάγνωση και ερμηνεία των πολιτικών και κοινωνικών μας πραγμάτων, χωρίς αυτό να συνεπάγεται συνολική αποδοχή της επιχειρηματολογίας τους, τα παρακάτω…

Το σημερινό άρθρο του Γ. Κύρτσου στη «City Press», όπου ανάμεσα σε άλλα γράφει: «..Το βασικό χαρακτηριστικό τους [αγανακτισμένοι] είναι η πολιτική και κοινωνική ανομοιογένεια…. Η πιο επιθετική κατηγορία διαμαρτυρόμενων πολιτών είναι οι απογοητευμένοι του πελατειακού συστήματος… Αυτοί που επιτέθηκαν φραστικά κατά του Κ. Παπούλια… ανήκουν στην άκρα δεξιά, η οποία έχει επιτύχει σημαντική διείσδυση στο ετερόκλητο κίνημα των «Αγανακτισμένων». Τους προδίδει η επιχειρηματολογία που χρησιμοποιούν… Σημαντικό ρόλο στις διαμαρτυρίες, που συχνά μετατρέπονται σε οχλοκρατικές εκδηλώσεις, παίζουν και πολίτες που προβάλλουν διάφορα αιτήματα… Τέλος, στο άναρχο κίνημα των «Αγανακτισμένων» υποστηρίζεται και από συνιστώσες και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ…».

Ο Γ. Παντελάκης στην «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» αναφέρει: «… Η δικαιολογημένη απελπισία αναδεικνύει πρωτόγνωρες και αντιφατικές συμπεριφορές. Διώχνουν τους πολιτικούς από τις παρελάσεις αλλά χειροκροτάνε τους… εφέδρους καταδρομείς που παρελαύνουν. Μιλάνε για προδότες με την ίδια βροντερή φωνή που λίγα χρόνια πριν φώναζαν κομματικά συνθήματα υπέρ των… δωσίλογων. Απογοητεύονται από το πολιτικό προσωπικό, αλλά όχι από τα συνδεδεμένα σ’ αυτό εξαρτήματά τους. Και μέσα σε όλα αυτά, η κοινοβουλευτική Αριστερά βλέπει δικαίωση. Χάος…».

Ο Π. Παναγιώτου στο «ΕΘΝΟΣ» αναδεικνύει πως: «… Πιο σημαντικό από τις ετερόκλητες ομάδες (από πλευράς σύνθεσης) που πρωτοστάτησαν στα «επεισόδια» εκτιμώ ότι είναι το γεγονός της παθητικής, αλλά με θετικό πρόσημο, στάσης των υπόλοιπων πολιτών! Δεν αντέδρασαν εναντίον τους όπως θα ήταν φυσικό, Αλλά συντάχθηκαν σιωπηρά… Άρα η στάση του κόσμου είναι το κύριο. και αυτό πρέπει να προβληματίσει και την κυβέρνηση… Η επανανομιμοποίηση του πολιτικούς συστήματος έχει ήδη εγγραφεί με έντονο τρόπο στην ημερήσια διάταξη. Η «εκτόνωση» μέσω της ανασύνθεσης-χωρίς να διασφαλίζει απολύτως τη συνέχεια-είναι υποχρεωτική…».

Ενώ ο Γ. Πρετεντέρης στα «ΝΕΑ» αναφερόμενος στις μαθητικές διαμαρτυρίες γράφει: «…Μετέτρεψαν τη γιορτή σε πογκρόμ. Και μεταχειρίστηκαν τα παιδιά περίπου όπως η Χεζμπολά τους ομήρους της… Διότι αυτά τα παιδιά θα μεγαλώσουν. Θα αποδειχθούν ξένοι σε μια κοινωνία που μισούν πριν καν την περπατήσουν. Που τη μουντζώνουν πριν τη γνωρίσουν. Θα έχουν μοναδικό εφόδιο την πικρία και την κοινωνική μοχθηρότητα εκείνων που τα επέλεξαν για ομήρους…».

Η ταξική διαστρωμάτωση της Ελλάδας, στα χρόνια της δύσμορφης «εφορίας», ξεχνιούνταν…

Σήμερα, η κοινωνική συμβίωση, μέσα από ένα περισσότερο ή λιγότερο αποδεκτό ενδοκαπιταλιστκό «κοινωνικό συμβόλαιο», έστω και προβληματικό, εξανεμίζεται γρήγορα…

Οι μέρες και οι νύχτες που έρχονται θα είναι ιδιαίτερα δύσκολες για όλο και περισσότερο κόσμο…

Όμως…

Προϋπόθεση για να μη σκοτώσουμε την ελπίδα για ένα καλύτερο, έστω και μακρινό μέλλον, προϋπόθεση για να μην ακρωτηριάσουμε ακόμη περισσότερο την κοινωνία, είναι η παραδοχή ότι η όποια διέξοδος από την πολυεπίπεδη κρίση μας, δεν μπορεί παρά να είναι δημοκρατική και πολιτική…

Και…

Οπωσδήποτε…

Να λαμβάνει υπόψη της την επικινδυνότητα της ασύντακτης ανάδειξης των ταξικών-κοινωνικών ρηγμάτων…

«Occupy Wall Street». Πόσο αντιπροσωπευτικό είναι το κίνημα;

2011-10-26T11:30:00.001+03:00

Η παγκόσμια διάσταση της οικονομικής κρίσης και οι κινητοποιήσεις των πολιτών σε διάφορες χώρες του κόσμου, συμπεριλαμβανομένων και των Η.Π.Α., έκαναν το κίνημα «Occupy Wall Street» γνωστό και στην Ελλάδα.

Αναζητώντας ελπίδες και κοινές συνιστώσες σε διάφορες «εξεγέρσεις» της υφηλίου, που προσπαθούν να αρθρώσουν έναν εναλλακτικό οικονομικό και πολιτικό λόγο, αυτό που συνήθως γίνεται, γίνεται και στην Ελλάδα μέχρι σήμερα, είναι να «αναπαράγονται» άκριτα, γεγονότα, επιχειρήματα και μορφές κινητοποιήσεων, στα ΜΜΕ, στα κομματικά επιτελεία, στις οργανώσεις πολιτών, παραγνωρίζοντας σημαντικές διαστάσεις που μπορούν να περιορίσουν ή να δώσουν ώθηση και δυναμική σε αυτές τις μορφές αγώνων…

Προσπαθώντας να μάθω κάτι παραπάνω για το κίνημα «Occupy Wall Street», διάβασα προχθές και μοιράζομαι μαζί σας σήμερα, ορισμένες αξιοσημείωτες επισημάνσεις σε σχετικό άρθρο του προοδευτικού αμερικανικού περιοδικού «The American Prospect», σχετικά με τα όσα συμβαίνουν στην εναλλακτική Wall Street…

Αυτό που επισημαίνει ο αρθρογράφος, ο αφροαμερικάνος ακτιβιστής και συγγραφέας Kenyon Farrow, είναι ότι ενώ η οικονομική κρίση έχει «χτυπήσει» ιδιαίτερα σκληρά τους αφροαμερικανούς, το κίνημα «Occupy Wall Street» δεν έχει καταφέρει ως τώρα να κινητοποιήσει αυτούς τους πολίτες και αυτό, υποστηρίζει, οφείλεται στην αδυναμία της λευκής αριστεράς να δημιουργήσει μια ατζέντα και έναν πολιτικό λόγο φυλετικής κοινωνικής δικαιοσύνης. Η περιοριστική ρητορική του κινήματος, αφήνει εκτός εικόνας της μαύρη Αμερική (περίπου 40 εκατομμύρια) και άλλες αριθμητικά σημαντικές μειονότητες, όπως είναι οι λατινοαμερικανοί (περίπου 40 εκατομμύρια).

Υπενθυμίζοντας μελέτη του Πανεπιστημίου Brandeis που αναδεικνύει πως ο μέσος πλούτος ενός αφροαμερικανικού νοικοκυριού είναι 5.000 δολάρια, τη στιγμή που ο ανάλογος πλούτος για ένα λευκό νοικοκυριό είναι 100.000 δολάρια, ο Farrow υποστηρίζει πως με το να κινητοποιείται η λευκή εργατική και μεσαία τάξη με επιχειρήματα τύπου «οι άνθρωποι είναι σκλάβοι του χρέους και των μεγαλοεταιρειών», με αυτή τη θεώρηση, ξεχνιέται όχι μόνο ο κεντρικός ρόλος του εμπορίου σκλάβων στη γέννηση της σύγχρονης μεγαλοεταιρείας, αλλά και οι περιορισμοί που θέτει το χρέος και δεν επιτρέπει σε πολλούς αφροαμερικανούς να γίνουν και αυτοί μεσαία τάξη. Με παρόμοιο τρόπο επιχειρηματολογούν και οι συντηρητικοί, για να εκφοβίσουν τους λευκούς, μιλώντας τους για οικονομική και πολιτική υποταγή, ισχυρίζεται ο Farrow.

Επίσης, συνεχίζει, όταν οι λευκοί/ες κινητοποιημένοι πολίτες και ακτιβίστες-ακτιβίστριες, συλλαμβάνονται, π.χ. Naomi Klein, λένε πως η αστυνομία συνέλαβε νομοταγείς πολίτες, απλώς γιατί ασκούσαν το δικαίωμα της διαμαρτυρίας, πράγμα που συνεπάγεται ότι, οι λευκοί καταληψίες θεωρούν δεδομένο πως συνήθως μόνο οι «εγκληματίες» στοχοποιούνται από την αστυνομία κι αυτό, αφήνει εκτός ερμηνευτικού πλαισίου και εικόνας τη συμπεριφορά της αστυνομίας προς τις μειονότητες.

Επιπλέον, αναφέρει ο αφροαμερικανός ακτιβιστής, αρκετοί υποστηρίζουν πως οι μαύροι δε συμμετέχουν στο κίνημα γιατί φοβούνται την αστυνομία, πράγμα κατανοητό γράφει, αν λάβουμε υπόψη ότι μόνο στη Νέα Υόρκη πέρυσι, η αστυνομία σταμάτησε για σωματικό έλεγχο περίπου 600.000 πολίτες και οι μισοί από αυτούς ήταν αφροαμερικανοί!

Ένα άλλο κεντρικό αλλά και περιοριστικό σύνθημα του κινήματος «Occupy Wall Street», γράφει ο Farrow, είναι το «Να ξαναδιεκδικήσουμε την πατρίδα και τη δημοκρατία μας». Για να υιοθετήσεις αυτό το σύνθημα, πρέπει να αισθάνεσαι ότι ανήκεις και εσύ σε αυτήν την πατρίδα και σε αυτήν τη δημοκρατία, πράγμα που δε συμβαίνει με τους οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αδύναμους αμερικανούς, υποστηρίζει.

Η παραπάνω επιχειρηματολογία του Kenyon Farrow, τηρουμένων των κοινωνικών, πολιτισμικών, ιστορικών, οικονομικών και πολιτικών αναλογιών της χώρας μας, μπορεί να ερμηνεύσει, εν μέρει, και την αδυναμία άρθρωσης ενός εναλλακτικού πολιτικού λόγου και στην Ελλάδα…

Όταν η «οργή» γίνεται μόδα… Όταν «ποδοσφαιροποιείται» ο πολιτικός λόγος…

2011-10-24T13:13:00.000+03:00

«Συνέλαβαν και τα πανό των γηπέδων»… «Στα γήπεδα της οργής»… Μας ενημερώνει σήμερα η «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ»…

Όπου ανάμεσα σε άλλα γράφει… «ΜΕΘΟΔΟΙ ΧΟΥΝΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ, ΠΟΥ ΕΣΤΗΣΕ ΜΠΛΟΚΑ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΑΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΒΡΕΙ ΕΝΑ ΠΑΝΟ - ΟΡΓΗ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟΥ. Από τις πλατείες, μεταφέρθηκαν στις εξέδρες των γηπέδων οι «αγανακτισμένοι» πολίτες της χώρας! Ακολουθώντας το παράδειγμα της Τετάρτης, στο «Γ. Καραϊσκάκης», χιλιάδες φίλαθλοι αποδοκίμασαν κυβέρνηση, βουλευτές και τρόικα. Η ΕΛ.ΑΣ έστησε μπλόκα να... συλλάβει το πανό!»…

Τώρα εγώ τι να πρωτοσχολιάσω σήμερα… Αναφορικά με τον παραπάνω τρόπο κάλυψης αυτής της συγκεκριμένης είδησης… Στην επικίνδυνη πολιτική, οικονομική και κοινωνική συγκυρία που διανύουμε …

Να επισημάνω πως αυτός ο τόνος κάλυψης της συγκεκριμένης είδησης, από μια σημαντική κεντροαριστερή ελληνική εφημερίδα, είναι συν τοις άλλοις δημοσιογραφικά και πολιτικά «τεμπέλικος», αλλά και, εύκολο χάιδεμα αυτιών; Σε όλους αυτούς που με απερίσκεπτη ευκολία, δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, υιοθετούν την ισοπεδωτική μόδα της εποχής μας, τον απόλυτο, τον επικίνδυνο λιθοβολισμό της πολιτικής και των πολιτικών, της δημοκρατικής εκπροσώπησης με άλλα λόγια, χωρίς δεύτερες σκέψεις;

Να υπενθυμίσω πως πολλοί συνδεσμίτες των ελληνικών ποδοσφαιρικών ομάδων, στο ΟΑΚΑ, στο Ηράκλειο, στη Νέα Σμύρνη, στο Γ. Καραϊσκάκης, ή σε άλλα γήπεδα, κάθε άλλο παρά σε ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές ευαισθησίες μας έχουν συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια; Θυμάμαι, αναγνωρίζω και επικροτώ μειοψηφικές και σπάνιες πρωτοβουλίες τους για εθελοντική αιμοληψία, για παράδειγμα. Όμως, θυμάμαι ταυτόχρονα και, την εβδομαδιαία επαναλαμβανόμενη «γλώσσα» των ελληνικών γηπέδων, καθώς επίσης και τη βία τους…

Πολιτικοποιείται μέρος των οπαδών των ελληνικών ομάδων, μια και αυτοί είναι θύματα των ανυπέρβλητων οικονομικών αι κοινωνικών αδιεξόδων μας, πράγμα που αποδέχομαι, εν μέρει, αγαπητή «ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ» ή…

Ποδοσφαιροποιείται ο πολιτικός λόγος; «Ποδοσφαιροποιείται» ο πολιτικός λόγος και με δική σου ευθύνη; Σε μέρες και νύχτες ιδιαίτερα δύσκολες και επικίνδυνες για το κοινωνικό σύνολο; Όπου σημαντικό ζητούμενο και προτεραιότητα χρειάζεται να είναι η ανάλυση, η νηφαλιότητα, η προοπτική;

Το ΚΚΕ ως παράγοντας πολιτικής σταθερότητας…

2011-10-21T10:52:00.002+03:00

Σε αυτές τις ιδιαίτερα δύσκολες και επικίνδυνες μέρες και νύχτες που διανύουμε, τα χθεσινά γεγονότα στο Σύνταγμα, ο νεκρός άνεργος κομμουνιστής διαδηλωτής, οι επιθέσεις των κουκουλοφόρων στα μέλη του ΠΑΜΕ, οι αντιδράσεις και η κάλυψη των ΜΜΕ και του πολιτικού κόσμου σε αυτά τα γεγονότα, αποκτούν ιδιαίτερα αποκαλυπτικές διαστάσεις σήμερα...

Από τη μια μεριά ορισμένα ενδεικτικά και «αποκαλυπτικά» πρωτοσέλιδα…

Metro: «Μαύρη σελίδα για την κυβέρνηση. Ένας 53χρονος οικοδόμος νεκρός και 74 τραυματίες ο τραγικός απολογισμός των συγκρούσεων μεταξύ διαδηλωτών του ΠΑΜΕ και κουκουλοφόρων. Απλός θεατής η αστυνομία».

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: «Σοκ από την ωμή βία. Ένας νεκρός. Άγρια επίθεση κουκουλοφόρων σε στελέχη του ΠΑΜΕ». Ενώ στο κύριο άρθρο της, η εφημερίδα γράφει ανάμεσα σε άλλα: «Όλες ανεξαιρέτως οι πολιτικές δυνάμεις οφείλουν να αποκηρύξουν άμεσα και κάθετα τις φωνές που κάνουν λόγο για κρεμάλες, προδοσίες, ένοπλες εξεγέρσεις και σπρώχνουν το λαό σε εμφύλιο. Εκείνοι που το κάνουν, είτε από ίδιον συμφέρον είτε επειδή πιστεύουν ότι θα τους αποφέρει πολιτικά κέρδη, είναι επικίνδυνοι ή ανόητοι. Κανείς δεν κερδίζει από τη μισαλλοδοξία, την οχλοκρατία και το χάος. Μόνο η πατρίδα μας καταστρέφεται και γίνεται έτσι ακόμη πιο ανίσχυρη σε μια κρίσιμη στιγμή».

ΑΔΕΣΜΕΥΤΟΣ ΤΥΠΟΣ: «Ψήφισαν με έναν νεκρό στο Σύνταγμα»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ: «Θέλουν εμφύλιο. Ο Γιώργος επενδύει στο χάος για να κρατηθεί στην εξουσία»

ΑΥΡΙΑΝΗ: «Έβαψε με αίμα τα χέρια του ο Γιωργάκης»

ΕΣΤΙΑ: «Εκτός ελέγχου η κατάστασις. Ο ΠΘ αδυνατεί να τη διαχειριστεί»

ΒΡΑΔΥΝΗ: «Νόμος βαμμένος με αίμα. Και νεκρός συνδικαλιστής οικοδόμος στο Σύνταγμα»

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ +13: «Την ώρα που η κυβέρνηση καταρρέει η διαδήλωση βάφτηκε με αίμα».

Vima.gr: «Ένας νεκρός και δεκάδες τραυματίες στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα...»

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ: «Οργανωμένη δολοφονική επίθεση προβοκατόρων σε διατεταγμένη αποστολή κατά του ΠΑΜΕ.

ΝΕΑ: «Η ελληνική τραγωδία. Δια πυρός και σιδήρου πέρασαν για μια ακόμα φορά τα σκληρά μέτρα»

Και από την άλλη μεριά…

Από την άλλη μεριά η συσσωρευμένη πείρα, ή η καχυποψία αν θέλετε του ΚΚΕ, η «ικανότητά» του, δε χρειάζεται και πολύ προσπάθεια άλλωστε για όσους/ες έχουν ανοιχτό μυαλό και ανοιχτά μάτια, να διαβάζει δυναμικές ενδεχόμενης πολιτικής και κοινωνικής «ανωμαλίας», ναι αυτό το ΚΚΕ, που για άλλη μια φορά διέγραψε τον Άρη, όπως λέει ένας φίλος…

Η αυτο-οργάνωση, η πειθαρχία, η «καθαρή» γραμμή, τα κοινωνικά αποθέματα του ΚΚΕ σε ορισμένους χώρους, σε αυτήν την ιδιαίτερα ρευστή και επικίνδυνη για τον τόπο περίοδο, μπορούν να λειτουργήσουν σταθεροποιητικά, όπως χθες στο Σύνταγμα, για την ευρύτερη κοινωνία και για την «αστική» δημοκρατία, στην Ελλάδα…

Κι αυτό είναι σημαντικό ζητούμενο, αυτές τις ρευστές μέρες και νύχτες κοινωνικής και πολιτικής αποσάθρωσης που διανύουμε…

Ο ιστός της αράχνης…

2011-10-17T11:35:00.003+03:00

Όσοι/ες από εμάς έχουν δέσει τη μοίρα τους από ανάγκη ή από επιλογή με τη γενικότερη τύχη αυτού εδώ του τόπου, καθώς περνούν οι μέρες, καθώς περνούν οι νύχτες, ανησυχούν… Ανησυχούσαν εδώ και χρόνια…

Ανησυχούν γιατί ιστορικά, τον τόνο στις κοινωνίες των ανθρώπων, με δημιουργικό ή με καταστροφικό τρόπο, τον έδιναν πάντα οι ενεργές μειοψηφίες…

Ανησυχούν γιατί ιστορικά, η «σιωπηλή πλειοψηφία» ακολουθεί τη δυναμική των γεγονότων μέσα από δημοκρατικούς, ή μέσα από αυταρχικούς-επαναστατικούς δρόμους…

Δυστυχώς, στην Ελλάδα του 2011, αυτό που φυλακίζει μέρα με τη μέρα την κοινωνία, σαν τη μύγα μέσα σε έναν θανάσιμο ιστό αράχνης, είναι η αυτοκαταστροφή.

«Πρωταγωνιστές» στη ζωή μας αλλά και στην ειδησεογραφία των τηλεοπτικών δελτίων, είναι αδιέξοδες καταστάσεις, είναι άτομα και απόψεις που σε άλλες δυτικές κοινωνίες αντιμετωπίζονται ως περιθωριακές και είναι περιθωριακές….

Άναρθρες κραυγές, απλούστευση, λαϊκισμός, καιροσκοπισμός, τσαμπουκάδες, κοντόφθαλμες «πρωτοβουλίες», πλέκουν έναν θανάσιμο ιστό της αράχνης που φέρνει τη σιωπηλή, τη φοβισμένη, την εξατομικευμένη, την αγκομαχούσα κοινωνία όλο και πιο κοντά σε μεγαλύτερα αδιέξοδα…

Ο ορθολογισμός, η κοινή λογική, πάντα ήταν μειοψηφία σε αυτόν εδώ τον τόπο…

Ναι, η επεκτεινόμενη φτώχεια, η ανεργία, οι μειώσεις μισθών και συντάξεων όσων δουλεύουν ή όσων τις έχουν ανάγκη, είναι βαρβαρότητα.

Είναι βαρβαρότητα που δεν αντιμετωπίζεται, δυστυχώς, από τη μια μέρα στην άλλη…

Είναι βαρβαρότητα όμως που σίγουρα δεν αντιμετωπίζεται με ισοπεδωτικές, με «επαναστατικές», ή με πονηρές κραυγές, από όλους αυτούς και όλες αυτές που προσπαθούν να συνδιαμορφώσουν, στο βαθμό που μπορούν και που οι εξελίξεις τους το επιτρέψουν, τον επόμενο οικονομικό, κοινωνικό και πολιτικό κύκλο της χώρας…

Είναι βαρβαρότητα, που σε αυτούς τους δαρβινικούς καιρούς που διανύουμε, μπορεί να μας οδηγήσει ακόμη σε πιο ακραίους και πιο περιθωριακούς δρόμους για τους οικονομικά, κοινωνικά και πολιτικά αδύναμους… Και όχι σε δημοκρατικές «εξεγέρσεις» οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής χειραφέτησης…

Κυρίως αν λάβουμε υπόψη τα συσσωρευμένα αδιέξοδα που δημιούργησαν οι «παρασιτικές» ηγετικές ελίτ της χώρας, στο οικονομικό, στο κοινωνικό, στο μιντιακό, στο εκπαιδευτικό, στο πολιτικό τοπίο, αλλά και…

Αν λάβουμε υπόψη και τη δική μας έλλειψης αυτοσυνειδησίας…

Γιατί όταν όλοι/ες μας απαξιώνουμε το δημόσιο χώρο, το δημόσιο λόγο, τη δημόσια ζωή, στους δρόμους, στα πάρκα, στα σχολεία, στους θεσμούς, στα τηλεοπτικά πάνελ, στον κυβερνοχώρο, τότε…

Το σκοτάδι και το παρασκήνιο θεριεύουν και τις ζωές μας δυναστεύουν, ακόμη πιο ακραία, ακόμη πιο αποτελεσματικά…

Τότε…

Η σκοτεινιά των ημερών, για να θυμηθούμε το Βάρναλη, θα μακροημερεύσει και θα μαυρίσει ακόμη περισσότερο τις ζωές μας και τις ψυχές μας…

Υ.Γ. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι του Κώστα Μπαλάφα.

Για την ΕΡΤ και τα άλλα ΜΜΕ… Με αφορμή την «κάλυψη» του ανύπαρκτου έως τώρα μεταναστευτικού ρεύματος των Ελλήνων προς την Αυστραλία…

2011-10-06T12:23:00.005+03:00

Εδώ και πολλές εβδομάδες, λόγω της πολλαπλής μας κρίσης, η άλλη μου πατρίδα, η Αυστραλία, ξανάγινε της μόδας στην Ελλάδα…

Εδώ και πολλές εβδομάδες, τα μαλλιά της κεφαλής μου γκριζάρανε κάθε μέρα, με τον τρόπο με τον οποίο κίτρινα και έγκυρα ΜΜΕ του τόπου μας, ανεύθυνα, επιπόλαια, λαϊκίστικα, μας βομβαρδίζανε για το άνοιγμα των μεταναστευτικών πυλών αυτής της σοβαρής χώρας του νότου στους Έλληνες…

Καμιά δημοσιογραφική «περιέργεια», για να μην αναφερθώ σε σοβαρότερους λόγους, δεν υποχρέωνε συντάκτες και αρχισυντάκτες να ελέγξουν την αξιοπιστία της είδησης, κάνοντας όχι μόνο ένα διευκρινιστικό τηλεφώνημα στην πρεσβεία της Αυστραλίας στην Αθήνα, αλλά ένα απλό πέρασμα από το σχετικό ιστότοπο της κυβέρνησης της Καμπέρας…

Για την αποκατάσταση της αλήθειας, σημαντικό ενδιαφέρον αλλά μηδενική μετανάστευση ως τώρα, υποχρεώθηκε να μιλήσει η ίδια η ελληνικής καταγωγής πρέσβης της Αυστραλίας στην Αθήνα…

Τα παραδείγματα της δημοσιογραφικής ανευθυνότητας στην Ελλάδα, ακόμα και για θέματα ρουτίνας, έχουν απασχολήσει κατά κόρον αυτό εδώ το blog και είναι τόσα πολλά που…

Και καλά τα ιδιωτικά ΜΜΕ, σοβαρά και φαιδρά, έγραψαν, είπαν, πρόβαλλαν αυτά που περιέγραψα παραπάνω, η κρατική ΕΡΤ όμως; Αυτή η εξαίρεση ποιότητας σχεδόν σε όλα, πλην της ειδησιογραφίας, πολλές μα πάρα πολλές φορές….

Τι έκαναν οι δυο δημοσιογράφοι της που είναι εγκαταστημένοι στην Αυστραλία, για την κοινωνικά και δημοσιογραφικά χρήσιμη αποκατάσταση της αλήθειας; Και το σπουδαιότερο, τι έκανε η διεύθυνση ενημέρωσης, ή η διοίκηση της ΕΡΤ, για το συγκεκριμένο ζήτημα; Πώς αξιολογούν ειδησεογραφικά τα γεγονότα οι εργαζόμενοι δημοσιογράφοι και πρωτίστως οι κουμανταδόροι της κρατικής ραδιοτηλεόρασης; Πώς διοικούν το «μαγαζί»; Είναι κανείς υπόλογος για αυτά τα δείγματα κακής γραφής;

Και ως επίλογος...

Πώς να κουβεντιάσουμε, πώς να σχεδιάσουμε το συλλογικό μας μέλλον, εν μέσω πολλαπλής κρίσης, όταν τον τόνο τον δίνει η ανεύθυνη δημοσιογραφία;

Υ.Γ1. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι «εισαγωγή» στη ζωγραφική των αυτοχθόνων λαών της Αυστραλίας…

Υ.Γ2. Στην επόμενη ανάρτηση θα αναφερθώ σε ένα άλλο παράδειγμα ανευθυνότητας… Με αφορμή άρθρο και συνέντευξη του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Πυθαγόρα Βαρδίκου στην εφημερίδα «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» και στην εφημερίδα «metro», που δημοσιεύτηκαν την ίδια μέρα και που…

Ζώντας με τα «νούμερα» και τις συνέπειες του χρέους …

2011-10-04T14:34:00.004+03:00

Σύμφωνα με άρθρο του Γιάννη Μηλιού, Καθηγητή στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και Υπεύθυνου Οικονομικής Πολιτικής της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού, προχθές στην «ΑΥΓΗ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ», τα βασικά μεγέθη και χαρακτηριστικά του ελληνικού χρέους έχουν ως εξής:

«Το συνολικό χρέος του ελληνικού Δημοσίου είναι 345 δισ. ευρώ, εκ των οποίων 58 δισ. κρατούν οι ελληνικές τράπεζες, 15,2 δισ. η Τράπεζα της Ελλάδας (ΤτΕ), 11 δισ. τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, 78 δισ. ο Μηχανισμός Ε.Ε. - ΔΝΤ, 42 δισ. η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), 45,5 δισ. οι ξένες τράπεζες και 95 δισ. «άλλοι αλλοδαποί επενδυτές» (αμοιβαία κεφάλαια, ασφαλιστικά ταμεία, ασφαλιστικές εταιρίες).

Το τμήμα του χρέους του ελληνικού Δημοσίου που κρατάει η ΕΚΤ (όπως και η ΤτΕ) αποτελεί αποτέλεσμα χρηματοδότησης-στήριξης των ελληνικών τραπεζών, ενώ η χρηματοδότηση από τον Μηχανισμό Ε.Ε. - ΔΝΤ αποτελεί διακρατική συμφωνία που συνήψε το ελληνικό κράτος, σε αντιστοιχία με τα κοινωνικά-ταξικά συμφέροντα που παγίως συμπυκνώνει.

Τα «ξένα» χρηματοπιστωτικά ιδρύματα δεν είναι ένα ομογενές σύνολο, αλλά ένα ετερόκλητο άθροισμα ιδρυμάτων σε διαφορετικές χώρες, με διαφοροποιημένα ως εκ τούτου συμφέροντα: Γαλλικές τράπεζες (σύμφωνα με το πρόσφατο stress test κρατούν 10 δισ. ευρώ ελληνικού χρέους), γερμανικές τράπεζες (7,93 δισ.), κυπριακές τράπεζες (5,81 δισ.), βελγικές τράπεζες (3,91 δισ.), κ.λπ., γερμανικά ασφαλιστικά ταμεία, γαλλικά ασφαλιστικά ταμεία κ.λπ., γαλλικά αμοιβαία κεφάλαια, αμερικανικά αμοιβαία κεφάλαια κ.ο.κ.».

Παραθέτω τα «νούμερα» του Γ. Μηλιού χωρίς την ερμηνεία του γιατί…

Το θέμα της αντιμετώπισης του ελληνικού χρέους, που θα καταδυναστεύει τις ζωές όλων μας για πολλά χρόνια, ανάλογα με τα συμφέροντα, ανάλογα με τις ιδεολογικές και πολιτικές αφετηρίες του/της καθενός/καθεμιάς μας, επιδέχεται πολλές αναγνώσεις, πολλές ερμηνείες, πολλές εν δυνάμει «λύσεις» με μεγάλο οικονομικό, δηλαδή με μεγάλο κοινωνικό κόστος για τον τόπο μας.

Δεν έχω τις ειδικές γνώσεις που θα μου επέτρεπαν να διατυπώσω άποψη για το δέον γενέσθαι, αυτού του πολυετούς εθνικού αδιεξόδου…

Επειδή όμως η υποκρισία και η ελαφρότητα της δημόσιας αντιπαράθεσης, μιντιακής, πολιτικής κλπ, πάει σύννεφο…

Επειδή όπως και πολλοί/ες άλλοι/ες νομίζω πως έχω μια κοινή λογική…

Επειδή ο κόσμος μας ήταν, είναι και θα παραμείνει ταξικά δομημένος…

Επειδή ο καπιταλισμός στον οποίο ζούμε έχει αποδειχτεί ιστορικά «εφτάψυχος»…

Επειδή δεν είμαστε ερημονήσι αφθονίας στη μέση του πουθενά…

Μετρώ το κόστος των όσων συμβαίνουν και όσων ενδεχομένως μπορούν να συμβούν ακόμη, συλλογικά και ατομικά, πριν γυρίσει ο «τροχός» της συλλογικής μας τύχης, με συλλογικές προσπάθειες, προς το καλύτερο…

Αποδέχομαι τον κίνδυνο πως μαζί με τα ξερά μπορούν να καούν και τα χλωρά…

Απορρίπτω την ανεύθυνη ευκολία με την οποία με «βομβαρδίζουν» κάθε ώρα και στιγμή, όσοι ζητούν τα «λεφτά» μου, την υγειά μου, την ελπίδα μου, ότι έστω και με μεγάλο κόστος, έστω και μετά από αρκετά χρόνια, μπορούμε να «σωθούμε»…

Ψυχοπλακώνομαι συχνά…

Ελπίζω στην τελική «σωτηρία», μέσω Ευρώπης, χωρίς να πιστεύω σε θαύματα και…

Προσπαθώ να υπερασπιστώ ανθρώπους και αξίες που με βοηθούν να πορεύομαι στη ζωή μου όλα αυτά τα χρόνια…

Μια από αυτές τις αξίες, κεφαλαιώδης για τους οικονομικά και κοινωνικά αδύναμους κατά την άποψή μου, έτσι οριοθετώ εγώ τον εαυτό μου, είναι η ανάγκη υπεράσπισης της έννοιας του κράτους και της πολιτικής δημοκρατίας…

Για να μην ξεχνιόμαστε δηλαδή…

Γιατί και η έννοια ενός καλύτερου, ευνομούμενου και αποτελεσματικότερου κράτους, στην υπηρεσία των πολλών, βάλλεται, αν δεν ξεχνιέται, από τους/τις περισσότερους/ες σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς στην Ελλάδα…

Και η χρονοβόρα, ατελής και σε συνεχή υποχώρηση έννοια της πολιτικής δημοκρατίας υποχωρεί ακόμη περισσότερο με γοργούς ρυθμούς, στη χώρα μας αλλά και διεθνώς…

Υ.Γ. Η φωτογραφία της ανάρτησης είναι της Ειρήνης Κακουλίδου.