Παραίτηση, απαισιοδοξία, «θάνατος», ο κοινωνικών τόνος των ημερών και των νυχτών που διανύουμε…
Μοιρολάτρης, αιθεροβάμονας, ή ψυχικά ισχυρός πρέπει να ’σαι, για να αντέχεις…
Με τις εγχώριες πρωταγωνιστικές ηγετικές και εξουσιαστικές ελίτ, θυγατρικές και παρασιτικές οι περισσότερες, να έχουν πλέον και υπερεθνικά συμφέροντα και ταυτότητες, εδώ και δεκαετίες…
Με τη νέα γενιά καταδικασμένη να ζει στην ανεργία (σχεδόν ένας στους δύο λένε οι επίσημες στατιστικές), ή στη φτωχά αμειβόμενη ευκαιριακή ή μερική εργασία και δικαιολογημένα για αυτούς τους λόγους να αναζητεί μια καλύτερη τύχη στη μετανάστευση…
Με τη μικρομεσαία Ελλάδα απλήρωτη, άνεργη σε σημαντικό βαθμό, υποαπασχολούμενη, κρατικοσυντήρητη, χειρότερα πλέον αμειβόμενη για πολλά χρόνια στο μέλλον, χρεωμένη, απογοητευμένη, ηττημένη…
Με τη δημογραφική γήρανση του πληθυσμού…
Με τη μη ελεγχόμενη και μη πολιτικά και γεωστρατηγικά διαχειριζόμενη παράνομη μετανάστευση…
Με την απαξίωση θεσμών και προσώπων…
Με τις λαϊκίστικες κραυγές και τον αντίλογο της κατάρρευσης, πείτε το προπαγάνδα για επιστροφή στη δραχμή ή οτιδήποτε άλλο, να κερδίζουν ζωτικό χώρο στην κοινωνία κάθε μέρα και νύχτα…
Σε αυτήν την πολλαπλώς ηττημένη χώρα της συρρικνούμενης ευημερίας, της παραίτησης, της εθνικής κατάθλιψης…
Με ποιο «υλικό», με ποιους/οιες ενεργούς πολίτες, με ποιο ακροατήριο, με ποιους/οιες πρωταγωνιστές και πρωταγωνίστριες, με ποια κρίσιμη ζωτική «μάζα», μπορούμε να σηκώσουμε στις πλάτες μας έναν συλλογικό και ατομικό αγώνα, για τη μακρόχρονη και ιδιαίτερα δύσκολη αναγέννηση της Ελλάδας;
Πώς, με ποιους/οιες, πότε θα αποπειραθούμε να κτίσουμε ένα απαραίτητα καλύτερο κράτος; Όχι μόνο με αξιολόγηση και απολύσεις του νυν προσωπικού, αλλά και με στοχευμένες νέες προσλήψεις; Καθώς επίσης και με ιστορικά δοκιμασμένα προγράμματα αντιμετώπισης της ύφεσης, όπως π.χ. τα Προγράμματα Δημοσίων Επενδύσεων;
Πώς, πότε, με ποιο τρόπο θα διασφαλίσουμε ένα αποτελεσματικό, δίκαιο και επαρκές δίχτυ ασφαλείας και συνοχής της νεοελληνικής κοινωνίας;
Ποιες πολιτικές και κοινωνικές δυνάμεις θα εργαστούν, θα συμμαχήσουν, θα συνεργαστούν, για να διασφαλίσουμε την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική της αναγέννηση; Γκρεμίζοντας τα εθνικά μας κακά και χτίζοντας δύσκολα και μακρόπνοα πάνω στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα; Στον καιρό, στον πολιτισμό, στον τουρισμό, στη γεωργία κ.λπ.;
Ποιος συγκεκριμένος πολιτικός λόγος, ποια πολιτική, ποια ιδεολογική, ποια διαχειριστική πρόταση θα συνεγείρει κρίσιμες μάζες απογοητευμένων και ηττημένων σήμερα πολιτών, για να πάρει μπρος ο τόπος;
Που ναι μεν είναι θύμα της διεθνούς συγκυρίας, είναι όμως και θύτης του ίδιου του εαυτού του…
Μπορεί να ξαναγεννηθεί η Ελλάδα, αν δεν τη σηκώσουν στις πλάτες τους τουλάχιστον οι μικρομεσαίοι της πολίτες;
Μπορεί να ξαναγεννηθεί η Ελλάδα, αν δεν την σηκώσουν στις πλάτες τους πρωτίστως αυτοί και αυτές που δύσκολα μπορούν να αναζητήσουν την προσωπική τους σωτηρία σε ξένη γη και ξένα μέρη;
Η Ελλάδα δεν μπορεί να ξαναγεννηθεί, στο μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο μέλλον, αν η πολιτική και αν οι θεσμοί δεν ξανακερδίσουν την εμπιστοσύνη της ευρύτερης νεοελληνικής κοινωνίας, της μικρομεσαίας πολυτραυματισμένης σπονδυλικής της στήλης, αλλά και των δικών της απόκληρων…
Υπολογίζονταν πως πριν την έναρξη της κρίσης υπήρχαν στην Ελλάδα περίπου 850.000 μικρομεσαίες επιχειρήσεις… Αυτή η πολλαπλώς προβληματική και «αποδεκατισμένη» πλέον οικονομική δραστηριότητα, χρειάζεται να ξαναγεννηθεί στην ποιοτική γεωργία, στον ποιοτικό τουρισμό και αλλού…
Ποιά πολιτικά κόμματα, ποιες συγκεκριμένες πολιτικές, ποιος συγκεκριμένος πολιτικός λόγος, ποια οργάνωση, ποια συγκεκριμένη διαχείριση, ποιες συγκεκριμένες ιδεολογικές, πολιτικές και κοινωνικές συμμαχίες, θα σηκώσουν στις πλάτες τους αυτό το εγχείρημα;
Ποιοι και πόσοι/ες μιλούν και ποιοι δρουν στα ΜΜΕ, στην κοινωνία, στον επιχειρηματικό και πολιτικό κόσμο, υπέρ αυτών των απαραίτητων προϋποθέσεων αναγέννησης της χώρας;
Γιατί να είναι τόσο «περιθωριακές» στη δημόσια συζήτηση και ζύμωση αυτές οι φωνές;
Παραίτηση, απαισιοδοξία, «θάνατος», ο κοινωνικών τόνος των ημερών και των νυχτών που διανύουμε αδέρφια και…
We are running out of time…
Ο χρόνος που μας απομένει, τουλάχιστον για μια διευθέτηση του χρέους μας με τους δανειστές, αλλά και για να δώσουμε ένα στίγμα αποφασιστικής επανεκκίνησης, ίσως φτάνει μέχρι τις προεδρικές εκλογές της Γαλλίας στα τέλη Απρίλη-αρχές Μάη αυτού του έτους, άντε ίσως να φτάνει μέχρι και τις αμερικανικές προεδρικές εκλογές στις αρχές Νοέμβρη… Δεν νομίζω, πάντως, να φτάνει μέχρι τις βουλευτικές εκλογές της Γερμανίας, το φθινόπωρο του 2013…
Ευτυχώς όμως, ευτυχώς υπάρχει κι η ποίηση...
«Μια μέρα θα βγάλω τους στίχους στον δρόμο/
έν δυό, έν δυό, έν δυό/
-άλτ! εμπρός μάρς! Έν δυό, έν δυό/
ευθυτενείς, σιδερωμένοι/
σε κάθε γωνιά να χαιρετούν τ' άστρα/
με το χέρι στο πηλίκιο, έν δυό έν δυό/
μια μέρα θα βγάλω τους στίχους στον δρόμο/
ν' αναπνεύσουν/
τα πράσινα φύλλα»...
1 σχόλια:
Σωστά συλλογάσαι, σωστά συμπεραίνεις! Το θέμα όμως είναι αγαπητέ endea, ότι το επίσημο Ελληνικό κράτος (chic για το πολιτικάντικο ρεμαλότσουρμο που είναι σε θέσεις ηγετικές), ξενο-καθοδηγούμενο και εθνο-προδοτικό, έχει κηρύξει πόλεμο μέχρις εσχάτων στην μικρομεσαία τάξη!
Με πρόσχημα την "δικαιότερη" κατανομή, των βαρών, της προσπάθειας, των προβλημάτων και, φυσικά την, εν είδει μαϊντανού - πάει μ'όλα, αλληλεγγύη, επιβάλλουν μια μεξικανοποίηση της κοινωνίας με το 90% να είναι φτωχοί έως εξαθλιωμένοι και το 10% μέσα στους οποίους φροντίζουν να είναι και οι ίδιοι μέσα, να είναι πάμπλουτοι. Πάμπλουτοι χωρίς ποτέ να έχουν μάθει τι εστί εργασία! Πάμπλουτοι συνήθως με κλοπιμαία, εντός και εκτός εισαγωγικών! Πάμπλουτοι με ανηθικότητες (του τύπου: "Ηθικό είναι το νόμιμο").
Δυστυχώς, οι πρώτες κινήσεις μας ως ενεργοί σωστοί πολίτες που έχουν πάει σχολείο και που έχουν σχέση με την ιστορία, βασικό αυτό αλλιώς άστα-βράστα, θα πρέπει να είναι η απαλλαγή μας από τα ρεμάλια και η παραδειγματική τους τιμωρία. Προκοπή χωρίς κάθαρση της τραγωδίας δεν θα έλθει. Πάντα εκεί θα καταλήγουμε, από όπου και να πιάσουμε το πρόβλημα αυτό.
Δημοσίευση σχολίου