Υγιές, αίσιον, ευτυχισμένο 2012 φίλοι και φίλες.
Απόσπασμα από κείμενό μου γραμμένο στα χρόνια της προβληματικής ελληνικής «αφθονίας», γύρω στο 2000, το παρακάτω… Το βρήκα στα κιτάπια μου και το επαναφέρω…
«Πηγαίνουν στα μπαρ κι η ζωή τους περνάει ξώφαλτσα. Πηγαίνουν στα μπαρ. Γράφουν, καμακώνουν, χαριεντίζονται. Είναι κοσμοπολίτες. Πότες ξένων κρασιών κι αγοραστές ακριβών κουστουμιών. Συνήγοροι του διαβόλου μερικοί, γραφιάδες και στελέχη επιχειρήσεων άλλοι, οπορτουνίστες κι αριβίστες του κερατά οι περισσότεροι. Φλερτάρουν μ' ιδέες κι ανθρώπους, χωρίς να δίνονται. Αιτιολογούν το συμβιβασμό. Φιλοτομαρίζουν υπέρ του δέοντος. Ουτοπία! Όνειρο μιας νύχτας με φεγγάρι. Επανάσταση που πήγε στράφι. Μενσεβίκικη μεταρρύθμιση που δεν ευοδώθηκε ποτέ. Κείμενα που διαβάστηκαν χωρίς να εκδοθούν. Έρωτας που ολοκληρώνεται στον ύπνο!»
Υγιές, αίσιον, ευτυχισμένο 2012 φίλοι και φίλες.
Αφιερωμένο σε όσους και όσες εξακολουθούν να κυνηγούν το φως μιας «μετριοπαθούς» ουτοπίας στην κορυφή του λόφου, η σημερινή μας αρχή παιδιά…
Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης με τίτλο «Golden Summer-Eaglemont», είναι του Αυστραλού ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Αrthur Streeton.
5 σχόλια:
Εξαιρετικός φίλτατε endeaneos! Και για μία ακόμα φορά συγχαρητήρια για το καλλιτεχνικό σου αισθητήριο.
Διαφωνούμε πολιτικά και ίσως και σχετικά με το δίκαιο και την εφαρμοφή του όμως σε πολλά άλλα, εξίσου σημαντικά, είμαστε αρκετά κοντά.
Να είσαι καλά για να συνεχίσεις προσφέρεις πιθανότητες για σκέψη.
Πρόσκληση σε μοναχικά ή συλλογικά «γλέντια» του νου και της καρδιάς η γραφή, οι τέχνες γενικά…
Οχυρά που μας βοηθούν να αντιμετωπίσουμε τα οντολογικά και άλλα ζητήματα της ζωής. Μαζί, αλλά και πέρα από την πολιτική. Να είσαι κι εσύ καλά ανώνυμε/η φίλε/η.
Πάντα διαχρονικά επίκαιροs φίλε endea neos! Ότι το καλύτερο για το 2012!
Kostas K.
"Του κύκλου τα γυρίσματα..." Αντιγράφω, όπως πάντα, από επαρχιακή εφημερίδα του μεσοπολέμου (Σεπτέμβριος 1928). Εδώ ο αρθρογράφος αναλαμβάνει να εξετάσει τα αίτια της οικονομικής κρίσης που εκδηλώθηκε - στη δική μας γωνιά - από το 1925, και κορυφώθηκε στο τέλος της δεκαετίας. Εμένα μου ήρθαν αμέσως στο νου οι "αγρότες" των χρυσών ευρωπαϊκών επιδοτήσεων:
Άλλο τρομερό είναι η εγκατάλειψις πούκαμεν ο αγρότης της οικιακής κτηνοτροφίας. Συνέπεια των υπερβολικών τιμών σταφίδος και κίτρου ιδίως κατά το 1922, 1923, 1924, 1925 ήτο ο παραγωγός πούχε μια μικρή περιουσία η οποία του απέδωκε τα έτη κείνα κάτι παραπάνω από τα προηγούμενα, να αφήση την αυτοκαλλιέρεγιαν και να ξαπλωθή στον καφενέ με λουστρινένια υποδήματα και με κομπολόϊ και να στολίση το σπίτι του με έπιπλα πολυτελείας, κρεββάτια με σωμιέ και λάμπες που κόστιζαν τρεις τέσσερις χιλιάδες δραχμές. Ξέρω ανθρώπους τέτοιους που έκτισαν σπίτια σε χωριά που κόστισαν εξακόσεις και εφτακόσες χιλιάδες δραχμές και με επίπλωσιν άνω των εκατόν πενήντα χιλιάδων. Και το έγκλημα αυτό κατά του εθνικού πλούτου δεν θα ήτο τόσον τρομερό αν δεν υπήρχε το άλλο τρομερώτερο, η μεταβολή των από αυτοκαλλιεργητάς εις μικρούς αέργους αρχοντίσκους με τα κομπολόγια, που έτρωε από τα έτοιμα, εξόδευε χουβαρντάδικα από τα έτοιμα κι' έκανε αγορές παίρνοντας πιστώσεις, όχι για να εντείνη την καλλιέργειάν του αλλά για ν' αποκτήση περισσότερη γη έστω και άγονο.
Ενδιαφέρουσα και χρήσιμη η αναφορά από την ελληνική επαρχία του μεσοπολέμου.
Δημοσίευση σχολίου