Αυτές τις μέρες των απλήρωτων λογαριασμών, τις μέρες και τις νύχτες της ανέχειας, για πολλούς και πολλές…
Αυτές τις μέρες απόγνωσης αλλά και απύθμενης νεοελληνικής απληστίας, στα μικρά και στα μεγάλα της ζωής…
Αυτές τις οριακές μέρες και νύχτες… Όπου οι άνθρωποι εξακολουθούν να με «εκπλήσσουν» αρνητικά, αλλά και θετικά…
Αυτές τις μέρες και νύχτες των ατομικών και των συλλογικών αδιεξόδων, όπου η ελπίδα αποκτά μεταφυσικές διαστάσεις… Αυτές τις μέρες και νύχτες θέλω να τις χαρώ… Όσο και όπως μπορώ… Θέλω να τις χαρώ με κρασιά και τζαζ, με χαμόγελα και προσδοκίες… Έχω τους λόγους μου, έχω και την υγειά μου, προς το παρόν τουλάχιστον…
Σε όσους και όσες έχει σημαδέψει οριακά η ζωή… Αποκαλύπτοντας το παράλογο και το τυχαίο της ύπαρξης…
Σε όσους και όσες έχει «γρατσουνίσει» ή αποπειράθηκε να τους «γραπώσει» ο θάνατος, μεταφορικά και κυριολεκτικά, το μόνο που μπορώ να πω, το μόνο που μπορώ να κάνω, δυστυχώς, είναι να τους σκέφτομαι... Σε γιορτές και σχόλες…
Ικανός για το καλύτερο αλλά και για το χειρότερο ο άνθρωπος…
Τρανός και τιποτένιος, δυνατός κι αδύναμος μαζί… Σ’ αυτό το πέρασμα, σ’ αυτό το διάλλειμα, σ’ αυτό το «όνειρο» που ονομάζουμε ζωή…
Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Claude Monet.
2 σχόλια:
Εύχομαι να είσαι πάντα υγιής και να μπορέσεις να χαρείς τις ημέρες αυτές όπως το ζητάς!
Μπράβο!
Ωραιο το κειμενο...νοσταλγικο κι ελπιδοφορο....ωραιος κι ο Monet...τα δεοντα
Δημοσίευση σχολίου