Τηλεόραση. Συρρικνώνοντας κόσμους…

Μια φορά και έναν καιρό, στην εποχή της γειτονιάς, των πολλών καφενείων, των ισχυρών και «απομονωμένων» τοπικών κοινοτήτων, στην εποχή της εθνικής παιδείας, στην εποχή της αφήγησης…

Μια φορά και έναν καιρό, στην εποχή των αγροτών, των βοσκών, των τεχνητών, των βιομηχανικών εργατών, στην εποχή των μαζικών κοινωνικών, πολιτικών και άλλων συνάξεων, οι σχέσεις των ανθρώπων, τα βιώματά τους, οι συλλογικές τους δυσκολίες ή προσδοκίες ήταν αδιαμεσολάβητες. Ήταν το βιώματα και οι διαπροσωπικές σχέσεις, οι διαπροσωπικές επικοινωνίες, άντε και οι έντυπες, που οριοθετούσαν τους μικρούς και τους μεγαλύτερους κόσμους των ανθρώπων.

Σήμερα, για τους περισσότερους, για αυτούς και αυτές που ιδιωτεύουν στη δουλειά τους ή στο διαμέρισμά τους, ο μεγάλος κοινός παρονομαστής για το πώς αντιλαμβανόμαστε τον ευρύτερο κόσμο είναι η τηλεόραση…

Η τηλεόραση! Αυτός ο μεγάλος και πανίσχυρος παραμορφωτικός φακός, που ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό για το επίπεδο της δημόσιας ζωής, του δημόσιου διαλόγου, της δημόσιας αισθητικής στον τόπο μας.

Τα καλά εισοδήματα και οι ευκαιρίες που προσφέρουν, οι νέες τεχνολογίες, οι δυνατότητες και οι εξαρτήσεις του δωρεάν διανεμόμενου τύπου, δεν μπορούν να δώσουν ακόμα τον τόνο στη δημόσια ζωή της χώρας.

Για αυτό, κάθε φορά που χρεώνουμε ευθύνες στην πολιτεία και στους πολιτικούς, δικαιολογημένες ή αδικαιολόγητες, κάθε φορά που δυσανασχετούμε με τα κακώς κείμενα στην Ελλάδα, ας μη κοιτάμε το δάχτυλο αντί για το δάσος.

Μεγάλη ευθύνη για το νεοελληνικό μας χάλι, για τις συλλογικές μας προτεραιότητές, έχει και η ποιότητα της τηλεόρασης, της ιδιωτικής κυρίως…

Υ.Γ. Η φωτογραφία της ανάρτησης, από το φθινοπωρινό Λασίθι, είναι ευγενική «χορηγία» του φίλου Β.P.

Κοινοβουλευτικός Έλεγχος

Ο Κοινοβουλευτικός Έλεγχος είναι μια κορυφαία διαδικασία της κοινοβουλευτικής μας δημοκρατίας.

Δε γνωρίζω τι γίνεται στις περισσότερες χώρες του κόσμου, όμως..

Οι Αμερικανοί για παράδειγμα, στη Βουλή και στη Γερουσία τους, έτσι όπως τους παρακολουθώ από το διαδίκτυο, για θέματα κοινοβουλευτικού ελέγχου, αλλά και κοινοβουλευτικής διαφάνειας και συμπεριφοράς, είναι αρκετά μπροστά…

Και το ευρωκοινοβούλιο αρκετά καλά τα πάει...

Όσο για τα δικά μας, εντός εθνικών συνόρων…

Παρακολουθώντας αρκετά συχνά τα πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων στο διαδίκτυο, αλλά και την κοινοβουλευτική διαδικασία στην ΕΤ1 και στο Κανάλι της Βουλής, έχω να παρατηρήσω ή να επαναλάβω τα εξής ενδεικτικά:

1ον. Πολλές φορές, τις περισσότερες, όταν υπάρχει Κοινοβουλευτικός Έλεγχος, τα έδρανα της Βουλής είναι άδεια, έστω και αν απαντούν για παράδειγμα μισή ντουζίνα υπουργών της κυβέρνησης.

2ον. Πολλές από τις επίκαιρες ερωτήσεις που βλέπω και διαβάζω, είναι σπασμωδικές, είναι οκνηρές, δεν έχουν στρατηγική στόχευση, γίνονται απλώς επειδή υπάρχει η διαδικασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου, πιθανώς για να ικανοποιούν πρόχειρα ανάγκες τοπικών κοινωνιών και ψηφοφόρων, ή για να «ανεβάζουν» στατιστικά το «ειδικό» βάρος των εκπροσώπων του ελληνικού λαού.

Μήπως είναι καιρός, εγώ απλώς ρωτάω, ο Κοινοβουλευτικός Έλεγχος να γίνεται με άλλους τρόπους; Χωρίς να απαξιώνεται η ουσία της διαδικασίας, η χωρίς να αναιρείται το Σύνταγμα;

Να υπάρχουν για παράδειγμα προαπαιτούμενα τεκμηρίωσης για την «ποιότητα» των ερωτήσεων, πριν έλθουν στο Κοινοβούλιο. Να μην επαναλαμβάνονται οι ίδιες ερωτήσεις χωρίς λόγο. Να μη ρωτούν οι ίδιοι βουλευτές της ίδιας Κοινοβουλευτικής Ομάδας τις ίδιες ακριβώς ερωτήσεις.

Το κουσούρι του χαρτιού…

Έχω κι εγώ τα κουσούρια μου…

Μ’ αρέσει η μυρωδιά, μ’ αρέσει η αίσθηση, μ’ αρέσει το περιεχόμενο του χαρτιού.

Πολιτικές προκηρύξεις, διαφημιστικά φυλλάδια, βιβλία, εφημερίδες, αν έχουν περιεχόμενο, μ’ αρέσουν όλα…

Ένας ολόκληρος κόσμος ο κόσμος των χαρτιών. Ένας κόσμος που κατοικεί συνήθως μακριά από τα μεγάλα πλήθη…

Μ’ αρέσουν οι δωρεάν διανεμόμενες εφημερίδες, με αισθητική και άποψη. Ημερήσιες, εβδομαδιαίες, μηνιαίες…

Από τα καλύτερα διεθνώς, αρκετά από τα δωρεάν διανεμόμενα έντυπα στην Ελλάδα, σήμερα…

Έντυπα που διευρύνουν ορίζοντες και συμπληρώνουν κόσμους.

Έχω κι εγώ τα κουσούρια μου…

Ο συχωρεμένος ο παππούς μου ευθύνεται! Αυτός μ’ έκανε να αγαπήσω το χαρτί και τον κόσμο των ιδεών, από τα μικρά μου χρόνια.

Κι ο «ΜΠΛΕΚ», κι ο «ΟΜΠΡΑΞ» κι ο «ΣΕΡΑΦΙΝΟ», κι ο «ΤΙΡΑΜΟΛΑ», κι ο «Μικρός Αρχηγός», κι ο «Μικρός Καουμπόης», όλοι αυτοί οι αξέχαστοι πρόγονοι ευθύνονται, για το κουσούρι του χαρτιού, για την αγάπη της ανάγνωσης…

Για την 36η επέτειο του Πολυτεχνείου…

Αρκετά μεγάλη για τα δεδομένα της εποχής, η φετινή πορεία για την 36η επέτειο θύμησης, της αιματηρής εξέγερσης του Πολυτεχνείου.

Το μέγεθος της πορείας, 36 χρόνια μετά, όχι τα μικροεπεισόδια, ήταν το κύριο τηλεοπτικό γεγονός της ημέρας…

Όμως…

Το κύριο κοινωνικό και πολιτικό γεγονός φέτος, όπως και τα προηγούμενα χρόνια, ήταν για άλλη μια φορά οι έρημοι δρόμοι του κέντρου της Αθήνας. Οι κλειστοί σταθμοί του Μετρό την ώρα της πορείας. Ο φόβος και ο γρήγορος βηματισμός των περαστικών. Τα κλειστά μαγαζιά σε δρόμους κοντά στο Πολυτεχνείο. Οι δημόσιοι υπάλληλοι, που και εφέτος, έφυγαν νωρίς από τις δουλειές τους…

Το κύριο κοινωνικό και πολιτικό γεγονός των τελευταίων ετών, την ημέρα της πορείας του Πολυτεχνείου, είναι ο φόβος… Ο φόβος του κόσμου για πιθανά βίαια επεισόδια. Κατά τη διάρκεια μιας κορυφαίας ημέρας μνήμης, εξέγερσης, αντίστασης και θυσίας. Για ψωμί, για παιδεία, για ελευθερία…

Συνδικαλιστικές ηγεσίες και ηθικό έλλειμμα…

Στη λογική πάμε για πτώχευση, αν δεν πάρει πάνω του το παιχνίδι της οικονομίας ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, τα ρεπορτάζ και η βασική αρθρογραφία στο «ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ» σήμερα…

Επίσης, προσπαθώντας να αποδυναμώσει εκ των προτέρων την πολιτική αξιοπιστία των συνδικαλιστών και τις όποιες πιθανές αντιδράσεις τους στο κοντινό μέλλον, με αφορμή τα οικονομικά αδιέξοδα της χώρας, το «ΒΗΜΑ», δημοσιεύει σχετική έρευνα με χτύπημα στην πρώτη του σελίδα και τίτλο: «Συνδικαλιστές €200.000 ετησίως!»…

Ανάλογα δημοσιεύματα, σχετικά με τους μέσους μισθούς των λιμενεργατών στο λιμάνι του Πειραιά, υπήρχαν στο «ΒΗΜΑ της ΚΥΡΙΑΚΗΣ» και πριν από λίγες εβδομάδες, όταν άνοιγε το μέτωπο με την COSCO…

Όμως…

Όποια και αν είναι η στρατηγική αυτής της εφημερίδας, το σημαντικό, η ουσία του ζητήματος, είναι αυτό που αποκαλύπτεται… Η αναξιοπιστία, ο καιροσκοπισμός, το ηθικό έλλειμμα που γίνεται πολιτικό έλλειμμα, ενός ηγετικού κομματιού του συρρικνωμένου και κρατικοδίαιτου συνδικαλιστικού κινήματος της χώρας…

Η ουσία είναι, ότι σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, με υψηλή ανεργία, με φτώχεια, με κακοπληρωμένους εργαζόμενους, ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ δεν νομιμοποιείται ηθικά να έχει εισόδημα που αθροιστικά φτάνει τα €150.000 το χρόνο…

Σε καιρούς δύσκολους, συνδικαλιστικές ηγεσίες χωρίς ηθική και πολιτική νομιμοποίηση, ηγεσίες ξεκομμένες από τη βάση τους, απαξιώνονται, απομονώνονται, σβήνουν…

Σε καιρούς δύσκολους, εργαζόμενοι/ες χωρίς οργάνωση, χωρίς μέσα, χωρίς εκπροσώπηση, είναι χαμένοι/ες από χέρι…

Υ.Γ. Sacco and Vanzetti στη φωτογραφία της ανάρτησης. Έτσι, για να μην ξεχνάμε τον άλλο δρόμο…

ΠΑΣΟΚ. Τα πολλά, τα αντιφατικά πρόσωπα της Ελλάδας…

Το ΠΑΣΟΚ, εξακολουθεί να είναι η μόνη δυνατότητα της μεταρρυθμιστικής Κεντροαριστεράς και Αριστεράς στην Ελλάδα να κυβερνήσει, μαζί με τους πολίτες, για τους πολίτες.

Το ΠΑΣΟΚ, είναι η συνέχεια του Βενιζελισμού στον τόπο μας, είναι ένα μεγάλο κομμάτι της Εαμικής Εθνικής Αντίστασης, είναι η συνέχεια του ΠΑΚ, της Δημοκρατικής Άμυνας, είναι η συνέχεια ενός μεγάλου κομματιού του κοινωνικού ριζοσπαστισμού στην Ελλάδα. της δεκαετίας του 1970.

Το ΠΑΣΟΚ είναι μια μεγάλη ετερόκλητη αντίφαση, με βαθιές κοινωνικές ρίζες…

Είναι πρόοδος και «συντήρηση», είναι κιτς και εστέτ μαζί…

Είναι η σημερινή επισφαλής μεσαία τάξη της Ελλάδας, που αυτό δημιούργησε…

Είναι ο δυτικοευρωπαϊκός ορθολογισμός.

Είναι ο Παπανδρεϊκός μεταρρυθμιστικός κοσμοπολιτισμός.

Είναι μια μεγάλη γέφυρα με τον υπόλοιπο κόσμο του 21ου αιώνα…

Το ΠΑΣΟΚ είναι μέρος της καθεστωτικής Ελλάδας. Συμπεριλαμβάνει και τους βολεμένους της ζωής, μετά τον Οκτώβρη του 1981…

Το ΠΑΣΟΚ είναι και λαϊκισμός…

Το ΠΑΣΟΚ του 44% του Οκτώβρη του 2009, είναι πρωτίστως το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ…

Είναι ο αξιακός λόγος του Γ.Α. Παπανδρέου, είναι η ψηφιακή πολιτική φωνή του τόπου μας, είναι οι προσδοκίες διαφόρων κομματικών φέουδών του, είναι ο μεταρρυθμιστικός ορθολογισμός μικρού ή μεγάλου ειδικού οικονομικού, κοινωνικού και πολιτικού βάρους. Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα μικρό μέρος της συνασπισμικής αριστεράς. Είναι ένα ακόμα πιο μικρότερο μέρος των ψηφοφόρων του ΚΚΕ της μεταπολίτευσης, που ντρέπονται να πουν το «μυστικό» τους...

Το ΠΑΣΟΚ είναι προσδοκία.

Είναι ελπίδα. Ελπίδα για κοινωνικές αλλαγές στην Ελλάδα του 21ου αιώνα.

Είναι «ποδήλατο» που μπορούν να «δανειστούν» κοινωνικά και οικονομικά αποκλεισμένοι πολίτες…

Το ΠΑΣΟΚ, είναι η τελευταία ίσως ευκαιρία της ελληνικής κοινωνίας των αδιεξόδων πριν έρθει ο Μπερλουσκονισμός στη χώρα μας, ή πριν οδηγηθούμε σε κοινωνικές εκρήξεις…

Το ΠΑΣΟΚ είναι τα πολλά πρόσωπα της Ελλάδας…

Το ΠΑΣΟΚ, το κοινωνικό ΠΑΣΟΚ, ήταν και εξακολουθεί να είναι βίωμα και συμπεριφορά, αγωνία και μαρτυρία ψυχής ταυτόχρονα…

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι έργο του Εδουάρδου Σακαγιάν.

Έχει και ο λαϊκισμός τα όρια του! Ακόμα και στην Ελλάδα…

Όσοι δε διάβασαν εφημερίδες…

Όσοι δεν το πήραν χαμπάρι στο διαδίκτυο…

Για τα τηλεοπτικά δελτία που το έκαναν γαργάρα…

Για το Λαζόπουλο, για το Μητρόπουλο, για την ΑΔΕΔΥ και άλλους δυνάστες των ανέργων, των συμβασιούχων, των κακοπληρωμένων εργαζόμενων αυτής εδώ της χώρας…

Όσοι πιστοποιούν ή όσοι δέχονται να καλύπτονται «πάγιες και διαρκείς ανάγκες» του ελληνικού κράτους, από συμβασιούχους και μαθητευόμενους…

Για όλους τους παραπάνω, αλλά και για άλλους πολλούς, το ΚΚΕ ή τους βολεμένους για παράδειγμα, επαναλαμβάνω μια είδηση που πρέπει να σταθεί αφορμή για να ανοίξει μια μεγάλη δημόσια συζήτηση, όχι μόνο για την ποιότητα και το μέγεθος του κράτους μας σήμερα, αλλά και για την κοινωνική και πολιτική μας κουλτούρα γενικότερα…

Οι μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι στη χώρα μας ανέρχονται σε 741.000… Αν συνυπολογιστούν και οι συμβασιούχοι, ο αριθμός τους αγγίζει τις 833.000!! Για τη μισθοδοσία τους χρειάζονται περίπου 14 δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο. Για τις συντάξεις τους χρειάζονται περίπου 6,5 δισεκατομμύρια ευρώ… Αν συμπεριλάβουμε το κόστος της περίθαλψης, των ασφαλιστικών εισφορών και άλλα…. Τότε…

Ναι, χρειαζόμαστε εκπαιδευτικούς, χρειαζόμαστε γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, χρειαζόμαστε επαγγελματίες οπλίτες, χρειαζόμαστε πυροσβεστική, αστυνομία και δημόσια διοίκηση.

Όμως…

Για μια χώρα, που ο ενεργός οικονομικός της πληθυσμός δεν φτάνει τα 5 εκατομμύρια άτομα, αυτός ο αριθμός δημοσίων υπαλλήλων είναι υπερβολικός, είναι καταστροφικός…

Η δημιουργία ενός καλύτερου, αποτελεσματικότερου, παραγωγικότερου και μικρότερου κράτους, που θα υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και τους πολίτες, αλλά και την ίδια στιγμή θα σέβεται, θα αναδεικνύει και θα ανταμείβει καλύτερα την εργασία των ενεργών υπαλλήλων του, αποτελεί εθνική προτεραιότητα.

Αν η δημόσια συζήτηση για την επίτευξη αυτού του στόχου δεν ανοίξει, ή αν μονοπωλείτε μόνο από τους λαϊκιστές, τότε… Αλίμονό μας!

Υ.Γ. Από το Θέατρο Σκιών η φιγούρα της ανάρτησης. Ο μπάρμπα Γιώργος…