Συναντώντας τους «άλλους»…

Σε ένα πέρασμα, σε ένα σταυροδρόμι των «άλλων» της Αθήνας, στο Πάρκο Ειρήνης Ρέντη (Αγίας Άννης και Πέτρου Ράλλη), αρχίζει σήμερα το 14ο αντιρατσιστικό φεστιβάλ (www.antiracistfestival.gr).

Όταν μια μέρα, «συναντηθούν» μεταξύ τους στον τόπο μας, η κινηματική, η ακαδημαϊκή, η καλλιτεχνική, η πολιτική, η εκκλησιαστική, η συνδικαλιστική, η πολιτειακή, η γραφειοκρατική, η στοχαστική ευαισθησία και ωριμότητα…

Με στόχο τη σοβαρή συζήτηση, με στόχο τη χάραξη εφαρμόσιμης, γενναιόδωρης και αποδεκτής πολιτικής μετανάστευσης στην Ελλάδα…

Τότε…

Ούτε ο Καρατζαφέρης, ούτε ο Αυτιάς, ούτε ο Παπαδάκης, ούτε διάφοροι άλλοι ανεύθυνοι, κουτοπόνηροι, ή ακραίοι τύποι, θα μπορούν να «καθοδηγούν» και να εκφοβίζουν την κοινωνία…

Τριανταπέντε χρόνια μετά… Στην Ελλάδα του 2009…

Επειδή η πολιτική πέρα από το παρασκήνιο ή το χώρο των ιδεών, πρέπει να ασκείται και να καταξιώνεται κυρίως στο προσκήνιο, στην κοινωνία…

Επειδή στις μέρες μας τα κόμματα εξουσίας και τα στελέχη τους ασκούν πολιτική κυρίως μέσω των ΜΜΕ και της Βουλής και όχι μέσα από, ή και μέσα από την κοινωνία…

Επειδή η συντηρητική και εξωπραγματική Αριστερά (ΚΚΕ) «αδιαφορεί», η ριζοσπαστική-ανανεωτική Αριστερά «αυτοακρωτηριάζεται» (ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ) και η «αναδυόμενη» (Οικολόγοι Πράσινοι) δεν έχει αποκτήσει ακόμα μόνιμη πολιτική-εκλογική ταυτότητα…

Επειδή ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, η μεταρρυθμιστική Σοσιαλδημοκρατία-Αριστερά, βρίσκονται στα πρόθυρα της αυτοδυναμίας, χωρίς όμως αρκετό «υπό διάθεση» χρόνο…

Επειδή η κυβέρνηση Καραμανλή παίζει και καταστροφικό «ποδόσφαιρο»… Επιχειρώντας με συμψηφισμούς να «τσουβαλιάσει», να τραβήξει στο βυθό μαζί της, να απαξιώσει την πολιτική ζωή, κυρίως όμως, να απαξιώσει στα μάτια του εκλογικού σώματος και της κοινωνίας τον κύριο κυβερνητικό της αντίπαλο…

Επειδή η μεταρρυθμιστική κυβερνητική προοπτική του Γ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ, δε χρειάζεται απλώς την απαραίτητη προϋπόθεση μιας οριακής ή μιας ενισχυμένης κοινοβουλευτική αυτοδυναμίας, χρειάζεται ευρύτερες συναινέσεις, πρωτίστως όμως χρειάζεται μια κρίσιμη ομάδα ενεργών υποστηρικτών, στην κοινωνία και στους διάφορους «μικρόκοσμούς» της…

Επειδή οι καιροί είναι πονηροί, είναι κυνικοί, είναι αδιέξοδοι και επενδύουν σε γενικεύσεις, ισοπεδώσεις και αφορισμούς…

Επειδή η κοινωνία είναι κατακερματισμένη και ιδιωτεύει… Επειδή η κοινωνία είναι κουρασμένη, είναι ταλαιπωρημένη, είναι φοβισμένη και η ραστώνη του καλοκαιριού απορροφάει πολλούς και πολλές…

Ας μη ξεχνάμε τα σημαντικά της ζωής και της πολιτικής…

Την ανάγκη για καλύτερη υγεία, καλύτερη παιδεία, περισσότερη εργασιακή-εισοδηματική-κοινωνική-ψυχολογική ασφάλεια, καλύτερη ποιότητα ζωής, περισσότερη ελπίδα…

Ας μην ξεχνάμε ότι όλα αυτά μέσα από την πολιτική συμμετοχή και δράση παλεύονται… Διαλέγοντας πλευρές… Μόνιμα ή συγκυριακά…. Με βάση την ιδεολογία, την ανάγκη ή το συμφέρον μας… Κάνοντας συγκρίσεις… Εναποθέτοντας αλλά και διεκδικώντας την ελπίδα… Ατομικά και συλλογικά… Πολιτικά…

Πίσω και πέρα από «επιδερμικές» αναγνώσεις και ερμηνείες της καθημερινότητας και της ζωής, έτσι όπως τη βιώνουμε άμεσα εμείς οι ίδιοι/ιες, ή έτσι όπως μας την παρουσιάζουν άλλοι…

Υ.Γ. Ο πίνακας της ανάρτησης είναι του Rene Magritte.

Dreamtime. Με αφορμή την αποστολή μιας φωτογραφίας…

Στη μεγάλη κόκκινη καρδιά της Αυστραλίας, στο Εθνικό Πάρκο Uluru-Kata Tjuta, 511 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της πόλης του Alice Springs, στη μέση του πουθενά, πέρα από το Uluru-Ayers Rock, αυτόν τον πολύ γνωστό και ιερό κόκκινο μονόλιθο των αυτόχθονων λαών της Αυστραλίας, μπορείς να δεις, μπορείς να «αισθανθείς» και τους δευτεραθλητές της περιοχής, τους 36 κόκκινους και ιερούς για τους ντόπιους μονόλιθους που είναι γνωστοί ως Kata Tjuta, ή παλιότερα ως The Olgas.

Kata tjuta, στην τοπική γλώσσα των Aborigines, θα πει πολλά κεφάλια. Το υψηλότερο από τα 36 «κεφάλια», υψηλότερο κατά 203 μέτρα από το Uluru, έχει ύψος 1066 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ή 546 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της κόκκινης ερήμου.

Στη μυθολογία των αυτόχθονων της περιοχής, των Pitjantjatjara, τo υψηλότερο «κεφάλι» είναι το σπίτι του μυθολογικού φιδιού Wanambi, ενώ άλλα «κεφάλια» είναι ποντικογυναίκες, καγκουράνθρωποι, γυναίκες σαύρες, γιγάντιοι κανίβαλοι κ.λπ.

Στη μυθολογία των Αβοριγίνων και των νησιωτών Torres Straigt, στο Dreamtime, η μεταμόρφωση μυθολογικών πρωταγωνιστών-πνευμάτων, από ανθρώπους σε ζώα και σε βουνά, ή από ζώα σε βουνά και αντίστροφα, ή σε άλλες πιο «μικτές» μορφές, είναι μια συνηθισμένη ιστορία...

Dreamtime! Αναπολώντας το παρελθόν, με αφορμή την ηλεκτρονική αποστολή μιας φωτογραφίας…. Dreamtime! H προφορική εξιστόρηση της μυθολογίας των Aborigines, εκτιμάται πως πάει πίσω στο χρόνο τουλάχιστον 10.000 χρόνια, μια και πολλοί μύθοι τους, που αναφέρονται σε διάφορους τόπους της Αυστραλίας, επιβεβαιώνονται από τη γεωλογική ιστορία αυτής της ηπείρου!

Στις πολλές εκδοχές και ερμηνείες του ίδιου θέματος, ανάλογα με το λαό, τη γλώσσα και την περιοχή κατοικίας (εδώ και 50.000 χρόνια) των περίπου 520.000 Αβοριγίνων και νησιωτών, της Αυστραλίας των 22 εκατομμυρίων κατοίκων, αυτό που παραμένει σταθερό είναι η πίστη στην αιωνιότητα της γης, στην αιωνιότητα των προγονικών αρχετυπικών-μυθολογικών μορφών, στην αιωνιότητα των πνευμάτων και των άλλων ειδών του Dreamtime.

Ανθρωπόμορφοι ήρωες οι πρόγονοι, με χαρακτηριστικά μορφών της τοπικής πανίδας και χλωρίδας, αφήνουν τα σημάδια τους παντού στη γη, δημιουργώντας τον άνθρωπο, δημιουργώντας το ζωικό, το φυτικό, το φυσικό κόσμο, κινούμενοι συνεχώς σε έναν κυκλικό και όχι γραμμικό χρόνο.

Dreamtime! Η οργάνωση της κοινωνικής, της κοινοτικής, της πολιτισμικής ζωής των αυτόχθονων λαών της Αυστραλίας, περιστρεφόταν γύρω από τη μυθολογία τους, περιστρεφόταν γύρω από τη σχέση τους με τη γη, γύρω από τη σχέση τους με το φυσικό και τo ζωικό κόσμο…

Υ. Γ. Η φωτογραφία της ανάρτησης, «The Olgas», είναι του Αντώνη Μπαξεβανίδη.

Η «άλλη» διάσταση του χρόνου…

Έφυγα, φορτωμένος με 247 τραγούδια στο ipod μου! Bob Dylan, Nina Simone, Billie Holiday, Carlos Gardel, Simon & Gurfankel, κλασικός Σαββόπουλος από το «Φορτηγό» και «Το Περιβόλι του Τρελού», Νταλάρας να τραγουδάει Μάρκο Βαμβακάρη, Μάλαμας να ζωγραφίζει τα παιδιά μες στην πλατεία...

Αρκετά βιβλία πήρα μαζί μου, ένα διάβασα!

ΜΜΕ έκλεισαν ή κινδυνεύουν να κλείσουν. Μεγαλώνει και το συνάφι τις ουρές της ανεργίας. Το Ιράν αιματοκυλείται ακόμα… Είδωλα της ποπ κουλτούρας πέθαναν νωρίς, όσο «έλειπα»… Ο Αλαβάνος μια παραιτούνταν και μια επέστρεφε, «κυκλοθυμικά», προσωπολατρικά…

Ο Μ. Χριστοφοράκος ως κύρια είδηση πριν φύγω για διακοπές, όσο ήμουν διακοπές, τώρα που επιστρέφω από διακοπές!

Διακοπές! Η «άλλη» διάσταση του χρόνου…

Δίπλα στα κύματα. Κάτω από αρμυρίκια και βράχια. Παρέα με τζίτζικες και βότσαλα. Θαυμάζοντας τις βουκαμβίλιες και τις ροδοδάφνες του ελληνικού καλοκαιριού. «Κρυφακούγοντας» γερόντια, ντόπιους νησιώτες, να μιλούν για θανάτους όχι μόνο φίλων τους, αλλά και του Michael Jackson ή του Presley, που «και αυτός πέθανε νωρίς, ζώντας πέντε ζωές σε μία», όπως έλεγαν!

Τί μαρτυράει, πώς συνδυάζεται στο νου και στην αφήγηση ενός συνταξιούχου του Αιγαίου, το βιωματικό, «ο θάνατος του καημένου του Βαγγέλη», μαζί με το «υπερβατικό», μαζί με το μιντιακό γεγονός, μαζί με το θάνατο του Michael Jackson, ή μαζί με τον τηλεοπτικό «θάνατο» του Γρηγόρη, από την πρωινή του εκπομπή, όπως ενημέρωνε ηλικιωμένη της παρέας; Πώς συνδυάζεται στο φαντασιακό των ανθρώπων και των κοινωνιών, το «τοπικό» με το «μετανεωτερικό»;

Επαύλεις και φυτά της εγκατάλειψης, στις παρυφές της Χώρας του νησιού. Βόλτες με τα καλά ρούχα του Σαββατοκύριακου αργά το απόγευμα! Βόλτες που θυμίζουν το τραγούδι «Κυριακή στην Επαρχία» των Χειμερινών Κολυμβητών! Βόλτες ανθρώπων και νοοτροπιών άλλων εποχών, στον κεντρικό δρόμο της πρωτεύουσας του νησιού…

Σμαραγδένια κρύα νερά σε ξεχασμένες παραλίες. Ντόπια γερόντια τις καθαρίζουν, το είδα με τα μάτια μου! Είναι όμως και που βαριούνται οι νεοέλληνες! Βαριούνται ή φοβούνται τους χωματόδρομους, τα μονοπάτια!

Χαζεύοντας κάτι τρομαγμένους γλάρους στο Αιγαίο, που πετούσαν μακριά, πετούσαν όσο πιο μακριά γίνονταν, από τα διαπασών σκυλάδικα μιας μεγάλης παρέας παραθεριστών της παραλίας τους, του όρμου τους, των φωλιών τους…

Ακούγοντας τη συμφωνική των τζιτζικιών, των κυμάτων της θάλασσας, του αγέρα του Αιγαίου, για λίγες μέρες...

Σουλατσάροντας σε στενά δρομάκια…

Διαβάζοντας επεξηγηματικές επιγραφές μουσείων, για τις αρετολογίες των αρχαίων σε διάφορες θεότητες...

Ενθυμούμενος ξεχασμένες λέξεις, για παράδειγμα τη λέξη τραβιόλα…

Ζώντας, εκτιμώντας, «εξανθρωπίζοντας» την άλλη διάσταση του χρόνου, για λίγες μέρες, στις διακοπές…

Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης ως «λύτρωση»…

Ύμνος στους μεγάλους νεκρούς, που μας «προσδιορίζουν» ή που μας «ταΐζουν» ακόμα, η σημερινή ανάρτηση.

Με αφορμή τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης…

Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, ως στιγμιαία λύτρωση, από τα μικρά και τα μεγάλα, από τα ατομικά και από τα συλλογικά μας αδιέξοδα…

Το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, ως επικοινωνία, ως υπεκφυγή από μια θλιβερή πραγματικότητα… Με τον Κώστα Καραμανλή στην πρωθυπουργία της Ελλάδας, με τον «εξωτικό» Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο στην «ηγεσία» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με το Σίλβιο Μπερλουσκόνι στην πρωθυπουργία της Ιταλίας, με…

Ύμνος στους μεγάλους νεκρούς, που μας «προσδιορίζουν» ή που μας «ταΐζουν» ακόμα, η σημερινή ανάρτηση.

Ύμνος στους ξεχασμένους προγόνους, που οι επίγονοι αυτής της μικρής Δανιμαρκίας λιθοβολούν, ξεχνούν, ή προσβάλουν κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε στιγμή…

Κι όμως… Μια κακοπαιγμένη εκτέλεση της «Συννεφιασμένης Κυριακής», του Βασίλη Τσιτσάνη, συγκινεί και πλάθει συνειδήσεις, σε ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών, ελληνικής και μη καταγωγής, στα πέρατα της οικουμένης…

Κι όμως… Η κλοπή του Έλγιν, κινητοποιεί Έλληνες και Φιλέλληνες του εξωτερικού, ζητώντας των επαναπατρισμό μαρμάρων, όπου «κακιά» σκουριά δεν πιάνει…

Κι όμως… Ένας χιλιοπαιγμένος καλαματιανός, ένα πολυπαιγμένο ζεϊμπέκικο, μπορεί να είναι λυτρωτική, μπορεί να είναι «καθοριστική» ή σημαντική ταυτοτική πράξη, για έναν τρίτης ή τέταρτης γενιάς Ελληνοαργεντίνο, ή Ελληνοαμερικανό…

Ο Γιάννης Ρίτσος, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιώργος Νταλάρας, όταν έγραφαν, όταν μελοποιούσαν, όταν τραγουδούσαν: «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα/ κακιά σκουριά δεν πιάνει/ μηδέ αλυσίδα στου Ρωμιού/ και στ’ αγεριού το πόδι»…

Η κρίση της Αριστεράς, στη διεθνή και στην ελληνική της εκδοχή, που αδυνατεί να αντιμετωπίσει τις ευκαιρίες, αλλά και τις δυσκολίες της συγκυρίας και της ιστορίας. Το ανακαινισμένο και φρεσκοβαμμένο Χημείο στη Σόλωνος. Οι πολίτες-δικαστές της κλασικής Αθήνας. Οι μεγάλες αφηγήσεις, οι μεγάλες κληρονομιές της ιστορίας…

Τα κολάζ του Ελύτη, η λογοτεχνία της φυγής, το νέο Μουσείο της Ακρόπολης, οι Έλληνες και οι Φιλέλληνες του κόσμου, τα ελληνικά νησιά, τα ελληνικά χωριά, χειμώνα-καλοκαίρι, οι άνθρωποι, ανώνυμοι και επώνυμοι, οι άνθρωποι και οι ζωές τους, οι ιστορίες τους, μικρές ή μεγάλες…

«Λειψή αριθμητική». Η άποψη ενός βιβλιόφιλου…

Ο έπαινος των ομότεχνων, των παλιών, των καλών, των «δύστροπων» ομότεχνων, στο δύσκολο και «μικρόψυχο» κόσμο των γραμμάτων…

Το καλωσόρισμα της κριτικής, για μια πεζογραφία λογοτεχνικής και ψυχοθεραπευτικής αξίας…

Βελτιωμένη «επανάληψη» της καλής γραφής, η νέα συλλογή τριάντα τεσσάρων διηγημάτων «Λειψή αριθμητική», του Ηλία Παπαμόσχου, που κυκλοφόρησε από τον ΚΕΔΡΟ, πριν από λίγες μέρες…

Εξομολογητικά και πάλι διηγήματα, για τη «δυνατότητα» των «ανώνυμων» ανθρώπων, αλλά και των ζώων και των πραγμάτων, να συγκινούν έντονα. Διηγήματα για την αξία της συγχώρεσης, για ανήσυχα κοράκια, για γεροντίστικα περπατήματα και συνήθειες, για ανώνυμους και επώνυμους ζωγράφους, για θύμησες δικών του ανθρώπων. Για τη μάνα του για παράδειγμα, που έλεγε πως, τον καλό τον άνθρωπο τον τρώει η καλοσύνη και τον κακό τον θρέφει η κακία του… Καλογραμμένα, καλοδουλεμένα διηγήματα, για τους ζωντανούς και τους νεκρούς της ζωής και της ψυχής…

Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία της δεύτερης συλλογής διηγημάτων του, με τίτλο «Του χρόνου κυνήγια», και πέντε χρόνια μετά την εντυπωσιακή του είσοδo στην ελληνική πεζογραφία, με τη συλλογή «Καλό ταξίδι κούκλα μου», ο Παπαμόσχος είναι σήμερα σαφώς ένας καλύτερος συγγραφέας.

Φαίνεται στη γλώσσα του νέου του βιβλίου, φαίνεται στη θεματική των διηγημάτων του, στον τρόπο με τον οποίο χτίζει ή και παρατάει τις ιστορίες του. Φαίνεται στο προσωπικό του ύφος, στον προσωπικό του ρυθμό, στους κόσμους που δημιουργεί και αιωρούνται στο χρόνο, ανάμεσα στο διάλειμμα της ζωής και στον αναπόφευκτο προορισμό του θανάτου. Θα μπορούσε να ήταν ίσως πιο λιτός στην έκφραση του, μερικές φορές. Με λιγότερους πλεονασμούς στις περιγραφές, ή στις ποιητικές συντακτικές του αναστροφές.

Υπάρχουν και ελάχιστα διηγήματα, για παράδειγμα «ο σαλός», που εμπλουτίζουν τη γεωγραφία των ηρώων του, χωρίς απαραίτητα να επιβάλλουν τη λογοτεχνική τους παρουσία, σε αυτήν τη συλλογή.

Όμως, το ξαναγράφω… Ο Ηλίας Παπαμόσχος γράφει καλά, γράφει πολύ καλά. Με κορυφώσεις ιδιαίτερες, κάθε φορά που αναφέρεται στη σχέση των ανθρώπων με το θάνατο. Αν ενδιαφερθούν για αυτόν ξένοι εκδοτικοί οίκοι, με καλούς μεταφραστές, μπορεί να συναντήσει την αναγνώριση και διεθνώς…

Το στοίχημα για το συγγραφέα, αν ζούσε σε άλλες εποχές, θα ήταν να μπορούσε να γράψει και τέταρτο και πέμπτο καλό βιβλίο, ζώντας μόνιμα σε μια πόλη με το «μέγεθος» και τα χαρακτηριστικά της Καστοριάς... Φτάνει ο πολιτιστικός πλούτος του παρελθόντος, η φυσική ομορφιά του παρόντος; Φτάνουν οι δυνατότητες της τεχνολογίας και της εποχής, που κάνουν τα ταξίδια πιο εύκολα, κυριολεκτικά και μεταφορικά; Φτάνουν αυτά ως ερεθίσματα, για έναν νεοέλληνα συγγραφέα που ζει και γράφει σε μια περιφερειακή πόλη της Ελλάδας, το 2009;

Φτάνουν όλα αυτά, όταν μάλιστα έχεις ήδη επεξεργαστεί λογοτεχνικά, μια έμπνευση που αντλείται από οριακά βιώματα;

Τα τρία μέχρι τώρα βιβλία του Παπαμόσχου, αποδεικνύουν πως ο δρόμος της καλής γραφής, με αφετηρία ή με προορισμό την Καστοριά, δεν είναι δύσβατος, για τους καλούς τεχνίτες του λόγου.

Το «λάθος» βιβλίο…

H άρνηση φουντώνει, σε αυτόν εδώ τον κόσμο, σε αυτήν εδώ την ήπειρο, σε αυτήν εδώ τη χώρα, σε αυτήν εδώ την κοινωνία… Πόσο αντιμετωπίσιμη είναι;

Στην προσδοκία των διακοπών, ο Πέτερ Χάντκε με το «Δοκίμιο του Τζουκ Μποξ».

Στα ράφια των τοίχων, βιβλία για τις χαμένες «επαναστάσεις» της ιστορίας.

Στα πεζοδρόμια του κέντρου, μνήμες από τρεις αραχτούς σκύλους, μέρα μεσημέρι, ντάλα καλοκαίρι…

Ένα λάθος βιβλίο, του ίδιου συγγραφέα άλλα λάθος, άλλο νόμιζα ότι αγόραζα και άλλο πήρα τελικά...

Ένα ντοκιμαντέρ στον 902, για την επίσκεψη του Τούρκου ποιητή Ναζίμ Χικμέτ στην μετεπαναστατική Αβάνα του 1961. Αρχειακό υλικό με τον Γκεβάρα και τον Κάστρο, ως εθελοντές εργάτες στα χωράφια, στις οικοδομές, στα εργοστάσια της Κούβας. Ο υποτιτλισμός, που ανέφερε την revolucion άλλοτε ως επανάσταση και άλλοτε ως μεταρρύθμιση!

Πέρασμα από το ελληνικό MTV αμέσως μετά, την ώρα που νέοι άνθρωποι από διάφορες χώρες της Ευρώπης μιλούσαν για τις ελπίδες τους, για το μέλλον τους σ’ αυτήν την ήπειρο…

Ο μύθος του Σίσυφου, οι ήρωες του Ντοστογιέφσκι, οι προσδοκίες για ανάσταση «νεκρών», οι τέχνες, ο ιδεαλισμός ως υπεκφυγή της πραγματικότητας, ο σφυγμός της εποχής, το λάθος βιβλίο…

Πεταμένα λάβαρα στους δρόμους…

Αφημένοι άνθρωποι, αφημένοι σ’ όνειρα κι ελπίδες…

Αφημένοι άνθρωποι, υπάρχουν στιγμές που και τα εσώρουχά τους ακόμα, τα φοράνε ανάποδα!

Αύριο, αν όχι σήμερα, αύριο, έτσι είναι πιο σίγουροι οι κόσμοι των «επαναστατών», οι κόσμοι των ονείρων…

Οι μεγάλες αφηγήσεις της ιστορίας, οι ξεχασμένοι, οι εξορισμένοι ποιητές, οι αναχωρητές, το λάθος βιβλίο, οι στίχοι του Χικμέτ…

«Η πιο όμορφη θάλασσα/ είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει./ Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα/ Τις πιο όμορφες μέρες μας/ δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα.

Κι αυτό που θέλω να σου πω/ το πιο όμορφο απ' όλα,/ δε στο 'χω πει ακόμα»….